Saturday, 19 October 2019

Ο Παναθηναϊκός από πολύ νωρίς περνάει την πρώτη του… μίνι κρίση. Οι δυο ήττες στον πόντο από Βιλερμπάν και Αρμάνι Μιλάνο και κυρίως η εικόνα σε μεγάλα διαστήματα και ο τρόπος με τον οποίο ήρθε έχουν φέρει έντονο προβληματισμό σε κόσμο, τεχνική ηγεσία και γενικότερα στον οργανισμό που ονομάζεται Παναθηναϊκός.

Τα βέλη στρέφονται κυρίως προς τον Αργύρη Πεδουλάκη. Ήταν σίγουρο ότι θα γίνει. Ανέκαθεν αποτελούσε τον εύκολο στόχο. Έχει σίγουρα το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης.

Η μεγάλη αλήθεια είναι ότι οι ομάδες του Πεδουλάκη ανέκαθεν αργούν να στρώσουν και να φτάσουν στο επίπεδο που θέλει ο Έλληνας τεχνικός. Θυμηθείτε την πρώτη χρονιά της ομάδας στην μετά-Ομπράντοβιτς εποχή. Κίτσεν, Πάνκο, αλλαγές επί αλλαγών και μια ομάδα χωρίς ισορροπία στο παιχνίδι της. Στην συνέχεια όμως βρήκε ρυθμό και με την έλευση του Γκιστ. Έπαιζε άμυνα που τσάκιζε κόκκαλα και έφτασε μια ανάσα από το Final Four και στο νταμπλ στην Ελλάδα με ένα περήφανο 3-0 επί του πρωταθλητή Ευρώπης τότε Ολυμπιακού. Η αλήθεια είναι λοιπόν ότι οι ομάδες του χρειάζονται χρόνο.

Δεν μπορεί όμως αυτό ειδικά στον φετινό Παναθηναϊκό να είναι δικαιολογία. Και αυτό γιατί:

-Ήξερε το επίπεδο της Ευρωλίγκα και γενικά πόσο σκληρή χρονιά είναι.

-Γνώριζε το πρόγραμμα και ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει να παρουσιαστεί έτοιμος κυρίως στα πρώτα παιχνίδια.

-Ήξερε ότι θα κάνει μεγάλο μέρος της προετοιμασίας χωρίς τους διεθνείς.

-Ήξερε ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος του Crash για πολλούς ξένους που παίζουν πρώτη φορά στην Ευρωλίγκα. Μέχρι στιγμής Μπέντιλ και Μπράουν δεν ακουμπάνε. Όχι κακοί η καλοί. Δεν ακουμπάνε.

Πλέον η ομάδα έχει φορτωθεί με μεγάλη πίεση και είναι ακόμα 18 Οκτωβρίου. Ναι έχει άλλους 31 αγώνες αλλά αλλοίμονο αν ξεκινήσει στην πιο ανταγωνιστική Ευρωλίγκα των τελευταίων ετών με 1-4.

Υ.Γ. Να φύγει ο Πεδουλάκης; ΟΧΙ!

Υ.Γ. Η πρώτη μεταγραφή του ΜΕΓΑΛΟΥ ΡΙΚ ΠΙΤΙΝΟ ποια ήταν; Ο Γουάιλι.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός μπήκε από νωρίς σε κρίση. Ήττα με 79-78 από την Αρμάνι όπως στην Λυών από την Βιλερμπάν και σε κρίση από νωρίς με την διαβολοβδομάδα να έρχεται με ταξίδια στην Ρωσία σε Αγία Πετρούπολη και Μόσχα.

Γιατί έχασε ο Παναθηναϊκός από την ομάδα της Ιταλίας. Πολύ απλά γιατί δεν έπαιξε άμυνα, πολλές φορές φάνηκε να μην υπάρχει πλάνο στην επίθεση ή αν υπήρχε δεν το κατάλαβαν πολλοί άνθρωποι μα πάνω από όλα γιατί για ακόμα ένα παιχνίδι δεν διαχειρίστηκε σωστά στο κρίσιμο σημείο το προβάδισμα των επτά πόντων στην τέταρτη περίοδο. Το ματς χάθηκε κατά το ήμισυ στο 68-61 στο 34ο λεπτό. Εκεί παρόλο που υστερείς σε πολλά κομμάτια καταφέρνεις να είσαι στο +7. Και η μια κακή επίθεση διαδέχεται την άλλη και έρχεται και δένει με την άμυνα που αφήνεις ελεύθερους τους παίκτες της Αρμάνι να ευστοχήσουν ανενόχλητοι σε σουτ τριών πόντων.

Ο δεύτερος λόγος και η απόδειξη που η στατιστική λέει ψέματα είναι τα ριμπάουντ. Διαβάζεις στο τέλος της αναμέτρησης τα ριμπάουντ και λέει :
Παναθηναϊκός: 42
Αρμάνι Μιλάνο:37

Ο Παναθηναϊκός νίκησε στον τομέα αυτό; Κάθε άλλο. Έχασε πανηγυρικά. Όταν χάνεις στο τελευταίο λεπτό 5 αμυντικά ριμπάουντ τα 4 συνεχόμενα τι ακριβώς κέρδισες; Στο κρίσιμο σημείο ηττήθηκες κατά κράτος.

Βάζεις 3 τρίποντα σε όλο το ματς και αυτά από τον Καλάθη. Χάνεις 5 ριμπάουντ στην άμυνα στο τελευταίο λεπτό. Βάζει ο αντίπαλος σου 14/26 τρίποντα πολλά ανενόχλητος. Ε! Μετά μας φταίει το floater του Καλάθη αν μπήκε η όχι; Που στην τελική μπορούμε να πούμε πολλά αλλά σαν επιλογή δεν ήταν κακή θεωρώ. Έχεις ένα παίκτη που έχει βάλει 23 πόντους με floater και επιλέγεις να παίξεις με αυτόν.

Υ.Γ. Κλασσικά εικονογραφημένα. Ο Φριντέτ ξεχάστηκε πάνω που ανέβαινε στο δεύτερο ημίχρονο και μπήκε ο Ραις που ήταν πάρα πολύ κακός.

Υ.Γ.2 Θες να σβήσεις αυτά τα 2 ματς. Κάνε 2 διπλά στην Ρωσία την άλλη εβδομάδα. Αλλά πώς να γίνει αυτό όταν δεν μπορείς να κρατήσεις το προβάδισμα ούτε στην έδρα σου.

Υ.Γ.3 Μέχρις στιγμής το ΟΑΚΑ δεν είναι όπως παλιά. Και εντός αλλά και εκτός παρκέ.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Η εύκολη ανάγνωση για την ‘αυτοκτονία’ του Παναθηναϊκού στην Γαλλία όπου έχασε ένα δικό του ματς από την Βιλερμπάν μπορεί να είναι οι εξής: Χαμένες βολές και ριμπάουντ. Με ποσοστό από την γραμμή της φιλανθρωπίας που έγινε... γραμμή των στεναγμών 51% και χαμένη την μάχη των ριμπάουντ από μια ομάδα που ανήκει στο τελευταίο επίπεδο της Euroleague απλά δεν πας πουθενά.

Το ματς όμως χάθηκε σε ένα σημείο και αυτό δεν είναι άλλο από το τελευταίο 5λεπτο. Εκεί όπου ο Παναθηναϊκός πέτυχε το αδύνατο να μην καταφέρει να βγάλει μια άμυνα. Σε κάθε επίθεση η Βιλερμπάν κάτι κέρδιζε. ΜΙΑ ΑΜΥΝΑ. Η αδύνατη πλευρά δεν υπήρχε πουθενά με συνέπεια το πέρασμα των παικτών της πρωταθλήτριας Γαλλίας από την εσωτερική όπου συναντούσαν μόνο το καλάθι και κανένα με πράσινη περιβολή.

Νομίζω ότι υπάρχουν ευθύνες πολλές και προς πολλούς στο τελευταίο 5λεπτο. Και φυσικά αν εστιάσουμε στην τελευταία φάση που ένας θεός ξέρει τι σχεδιάστηκε και τι εκτελέστηκε. Το ζητούμενο είναι ότι παίκτες αποδεδειγμένα Clutch που … το έχουν το τελευταίο σουτ δεν ακούμπησαν μπάλα (Τόμας, Φρεντέτ, και ο Ραις που δεν ήταν καν μέσα). Ο Νικ Καλάθης πήρε την μπάλα έκανε ολόκληρη βόλτα πήγε από την εσωτερική και αστόχησε σε ανάποδο λει απ.

Ναι είναι νωρίς τα έχουμε ξαναπεί. Οι ομάδες ακόμα ψάχνονται. Εδώ ολόκληρη Φενέρ ξεκίνησε με 0/2. Αλλά είναι θέμα νοοτροπίας και φιλοσοφίας. Είσαι 13 πόντους επιβάλλεται να τελειώσεις το ματς. Ειδικά με την Βιλερμπάν. Μπαίνεις στο τελευταίο 10λεπτο και είσαι κοιμισμένος και αλλού πατάς και αλλού βρίσκεσαι. Τι περιμένανε; Ότι δεν θα αντιδράσει η Βιλερμπάν. Αυτοί ζουν το όνειρο τους. Κανείς δεν θα τους πει κάτι ακόμα και αν κάνουν 2-32.

Υ.Γ. Το ΟΑΚΑ επιβάλλεται να παραμείνει αλώβητο. Ελπίζω αυτή η ήττα να μην κάνει ανεπανόρθωτη ζημιά στην ψυχολογία των παικτών και της τεχνικής ηγεσίας. Ιδεατό σενάριο: Νίκη με την Αρμάνι και οπωσδήποτε ½ σε Αγία Πετρούπολη και Μόσχα με Ζενίτ και Χίμκι.

Υ.Γ.2 ΜΥΘΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ.

Μιχάλης Σταμουλάκης

O Παναθηναϊκός επικράτησε του Ερυθρού Αστέρα και πήρε την πρώτη νίκη της σεζόν στην φετινή Ευρωλίγκα. Να πούμε τα προφανή; Να τα πούμε.

-Καμία ομάδα δεν είναι έτοιμη αυτή την εποχή. Και εκπλήξεις θα γίνουνε, και απρόσμενες νίκες και στραβοπατήματα. Από αυτή την άποψη είναι θετικό ότι ο Παναθηναϊκός δεν έπεσε θύμα έκπληξης.

-Ο Αργύρης Πεδουλάκης είχε πει ότι ο Παναθηναϊκός θα είναι καλός στα πρώτα 7 δευτερόλεπτα κάθε επίθεσης. Αν κάτι πρέπει να τον κάνει αισιόδοξο σήμερα αυτό είναι η επίθεση σε κατάσταση 5 vs 5. O Παναθηναϊκός είχε καλά διαστήματα στο παιχνίδι του. Με ιδέες, με κυκλοφορία της μπάλας. Το μεγάλο αρνητικό ήταν στην αρχή του ματς που εκδήλωνε επίθεση στα πρώτα 7-8 δευτερόλεπτα και βρέθηκε στο 2-8 πίσω στο σκορ.

-Αυτό που πολλοί περίμεναν έγινε. Ο Παναθηναϊκός των 4 ξένων που παίζουνε πρώτη φορά στην Ευρωλίγκα και του ενός που έχει μισή περίοδο πέρυσι βασίστηκε στην εμπειρία των παλιών. Τόμας και Καλάθης καθοδήγησαν με ασφάλεια την ομάδα στα κρίσιμα και δεν έδωσαν περιθώρια στο να γίνει η έκπληξη στο τέλος με την εγκληματική αμέλεια και το χάσιμο της διαφοράς.

-Ένα μεγάλο ατού για πρώτη φορά μετά από χρόνια είναι το γεγονός ότι το ρόστερ δινει την δυνατότητα στον προπονητή να αλλάζει πεντάδες και σχήματα χωρίς να αλλάζει δραματικά η ποιότητα μέσα στο παρκέ. Το πιο τρανό παράδειγμα δεν είναι άλλο από τον Ταίρις Ράις. Τον βλέπεις να παίζει και λες δεν μπορεί να είναι αλλαγή αυτός. Πέρυσι είχες τον τίμιο αλλά όχι για πολλά Λεκαβίτσιους.

-Ο Παπαγιάννης δείχνει να ακολουθεί αυτό που του είχε πει ο Πιτίνο να κάνει: Block, Dunks, Rebound.

-Ο Μπέντιλ είναι επένδυση και σαν τέτοια πρέπει να προφυλαχθεί. Θεωρώ σώφρων το γεγονός ότι ο Αργύρης Πεδουλάκης δεν τον συμπεριέλαβε στα πλάνα του στο αποψινό παιχνίδι.

-Ο Ουάιλι θέλει υπομονή και πολύ δουλειά ακόμα. Σήμερα ο Γκιστ του έδειξε πόσο πρέπει να προσπαθήσει για να τον αντικαταστήσει επάξια στα μάτια του κόσμου των Πρωταθλητών Ελλάδας.

-Δεν είναι οι 11 πόντοι του Φρεντέτ (και όχι Φριντέτ). Είναι ότι ουσιαστικά προσφέρει την δυνατότητα στους άλλους να σκοράρουν. Η άμυνα είναι συνέχεια επάνω του. Και τα double team στα pick and roll είναι δυναμικά σε αυτόν πράγμα που σημαίνει ότι με καλό ‘σπάσιμο΄ της μπάλας θα βρεθεί η κατάλληλη επιλογή για να γίνει το σουτ.

Εν πάση περιπτώση για να μην γινόμαστε κουραστικοί σήμερα το ζητούμενο ήταν η νίκη και μόνο αυτή ανεξαρτήτου εμφάνισης. Ήρθε και προχωράμε παρακάτω.

Και για το τέλος: ΓΚΙΣΤ, ΓΚΙΣΤ, ΓΚΙΣΤ.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Η Εθνική ομάδα απέτυχε να περάσει στους ‘8’ του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Κίνας και έτσι αν θέλει να πάει στην Ολυμπιάδα του Τόκιο θα προσπαθήσει μέσω των προολυμπιακών τουρνουά.

Η προσπάθεια της Εθνικής κατέληξε σε μια παταγώδη αποτυχία. Αποτυχία! ΟΧΙ Τραγωδία. Στον αθλητισμό δεν υπάρχουν τραγωδίες. Είναι προσβολή προς ανθρώπους που η ζωή τους έχει δείξει το πιο φρικιαστικό και απάνθρωπο μέρος της να βλέπουν την λέξη τραγωδία δίπλα σε μια αθλητική προσπάθεια.

Αιτίες μπορείς να βρεις πολλές. Προφανώς και οι περισσότερες βαραίνουν τον προπονητή αλλά και αυτούς που τον βάλανε σε αυτή την θέση. Ο άνθρωπος έζησε το όνειρο του. Τόσο μπορούσε εντός και εκτός παρκέ και τόσα έκανε. Αποδείχθηκε ανεπαρκής. Ανεπαρκής για αυτό το επίπεδο. Ούτε ταβερνιάρης όμως, ούτε και αξίζει σε έναν άνθρωπο να διαβάζει για την μάνα του και την οικογένεια του από τον κάθε πνευματικά ανάπηρο επειδή δεν τους κάνει σαν προπονητής.

Οι αγωνιστικές αιτίες είναι εν μέρει εύκολο να τις βρει κάποιος.

1)Ανυπαρξία πλάνου αγωνιστικού.

Όλοι βλέπαμε ότι η Εθνική έχει πρόβλημα στο σετ παιχνίδι. Δεν είδαμε ένα σχέδιο προς επίλυση αυτού του προβλήματος. Καμία κίνηση στην επίθεση με η χωρίς την μπάλα. Καμία γρήγορη περιστροφή αυτής. Η μπάλα στον Γιάννη και βούρ στο καλάθι και όπου έρθει βοήθεια δώστην.

2)Κανένα σχέδιο εκμετάλλευσης του Αντετοκούνμπο.

ΜΑ ΚΑΝΕΝΑ!!! Δεν είναι τακτική το να δίνεις την μπάλα στον Γιάννη και να του λες κάνε ότι θες. Δούλεψε λίγο την επίθεση σου με σκοπό να εκμεταλλευτεί τα προσόντα του MVP του ΝΒΑ. Κούρασε λίγο την άμυνα, χάλασε λίγο την αμυντική ισορροπία της ώστε να δώσεις την δυνατότητα στον Γιάννη να πάρει την μπάλα με καλύτερες συνθήκες. Το να του τι δίνεις στο τρίποντο δεν έχει νόημα. Τον διάβασαν όλοι.

3)Ριμπάουντ

Σταθερά κακοί στο επιθετικό ριμπάουντ και με μεγάλα προβλήματα στο αμυντικό. Τι να τα κάνουμε τα μεγάλα κορμιά όταν αυτά δεν μπορούν να μπλοκάρουν και να έχουν την απαραίτητη έκρηξη να πάνε πρώτοι στην μπάλα.

4)Επιστροφές στην άμυνα

Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Μα τι διαβάσαμε ότι θα δούμε ψηλά σχήματα. Με Παπαπέτρου, με Παπανικολάου, με αδέρφια Αντετοκούνμπο με, με, με και φτάσαμε να τρώμε καλάθι μετά από δικό μας εύστοχο σουτ με μια πάσα. Πανηγυρίζαμε επειδή περάσαμε την Νέα Ζηλανδία και δεν αναρωτήθηκε ένας με 97 παθητικό που πάμε;

5)Ψυχολογία παικτών

Παίκτες με μεγάλα συμβόλαια, αγωνιζόμενοι στην Ευρωλίγκα και να είναι μονίμως με το κεφάλι κάτω. Ο Παπανικολάου με την Αμερική χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι μόνος του στο τρίποντο δεν σουτάρει εν τέλει μετά από λίγο το αποφασίζει. Η μπάλα γωνία του ταμπλό και πριν καν σηκωθεί παίκτης από τον πάγκο έχει φύγει για αυτόν με το κεφάλι κάτω. Σαν να μην πιστεύανε στις δυνάμεις τους.

6)Διαιτησία

Ναι ήταν κακή. Πολύ κακή δείγμα όμως και σε αυτό που θα πούμε πιο κάτω. Ότι σαν ομοσπονδία μπάσκετ δεν χαίρεις κανενός σεβασμού. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται σαν να αγωνίζεται η Μπουργκίνα Φάσο. Τον MVP έχεις στην ομάδα και στον καθαρίσανε στο πιο κρίσιμο ματς. Ο Καλάθης χτυπάει την μπάλα κάθετα, αυτή φεύγει οριζόντια και οι διαιτητές βλέπουν το βίντεο και….. λένε Τσεχία η μπάλα.

Ατομικά για όλους μπορείς να πεις κάτι αλλά ας μείνουμε σε κάποια εξαγωνιστικα.

1)Θεωρώ απαράδεκτο όταν είσαι εκλέκτορας Εθνικής ομάδας και όχι μόνο να αποποιείσαι συνεχώς των ευθυνών σου και να δίνεις τους παίκτες σου. Μια με το άλλα είχαμε σχεδιάσει, και κορυφαίο και ποιο άσχημο το: Δείξτε μου τρία γκάρντ να τα βάλω. Είναι μέγιστη προσβολή για τα παιδιά που ήταν εκεί και δεν είχαν χρόνο συμμετοχής. Δηλαδή τον Μάντζαρη τον έκοψες, τον ξανακάλεσες και εν τέλει μας είπες ότι είναι και ανύπαρκτος για παράδειγμα.

Η Εθνική των 2nbaer, 7 παικτών Ευρωλίγκα,1 Champions League, 1 του Eurocup και ενός που ψάχνει συμβόλαιο στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση απέτυχε να πάρει μια διαφορά από μια ομάδα που έχει 6 παίκτες της Νίμπουργκ που παίζει στο Champions League και άντε να φτάσει βαριά μέχρι την 8αδα, και μεγάλο αστέρα μετά τον Σατοράνσκι έναν αθλητή της Γκραν Κανάρια.

Να πούμε όμως και μια μεγάλη αλήθεια; Φταίει ο Σκουρτόπουλος για όλη αυτή την εικόνα; Σε καμιά περίπτωση ΟΧΙ! Τόσα ξέρει , τόσα έκανε ο άνθρωπος. Είναι άδικο να πέφτει το… σπαθί επάνω του και συγχαρητηρια για την προσπάθεια που έκανε. Η Ευθύνη ξεκινάει από την Ομοσπονδία.

Ο Πρόεδρος της ΕΟΚ ο Γιώργος Βασιλακόπουλος οφείλεται εν πολλοίς για την έκρηξη του Ελληνικού μπάσκετ. Είναι από τους κορυφαίους παράγοντες στην χώρα σε όλα τα ΣΠΟΡ και αυτό κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Πλέον όμως είναι το μεγάλο πρόβλημα για το άθλημα στην χώρα μας. Οι επιτυχίες του παρελθόντος γέννησαν μια απίστευτη αλαζονεία του στυλ: Τέτοια ομάδα δεν χρειάζεται προπονητή κτλ. Ήρθε η ώρα να αποχωρήσει για να σώσει την υστεροφημία του τόσων δεκαετιών στο άθλημα.
Χρειάζεται επειγόντως… διοικητική μετάγγιση αίματος. Δεν μπορεί. Κάτι νέο, κάτι διαφορετικό θα έχουν να προσφέρουν ο Παπαλουκάς, ο Τσαρτσαρής, ο Ντικούδης, ο Διαμαντίδη. Και δεν είναι μόνο η Εθνική ομάδα. Όλες οι βαθμίδες πάσχουν. Προπονητές που υποβιβάζουν την μια φουρνιά μετά την άλλη παραμένουν σταθερά προπονητές των Εθνικών ομάδων. Για κάθε Καστρίτη θα βρεις δέκα που κλείνουν 10ετια και στους κόλπους της. Άλλοι έχουν 30 και χρόνια. Εκκλήσεις ομάδων από όλα τα πρωταθλήματα δεν εισακούονται πουθενά. Η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από ψηλά. Και μετά ας αντικατασταθεί και ο Σκουρτόπουλος. Το τελευταίο πρόβλημα είναι. Είπαμε το όνειρο του έζησε ο άνθρωπος και μπράβο του για όσα μπόρεσε και όσα εδωσε.

Υ.Γ. Πάλι βλέπω να ανοίγει η κουβέντα γιατί η Ελλάδα δεν βγάζει σουτέρ τύπου Μπογκντανοβιτς κτλ. Πηγαίνετε να δείτε έναν αγώνα πρωταθλήματος υποδομών και θα σας λυθεί η κάθε απορία.

Υ.Γ. Όταν αναφέρεται τους προπονητές των τελευταίων 10 ετών σταματήστε να βάζετε στους αποτυχημένους τον Καζλάουσκας. Ένα χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας το 2009 και αποκλεισμό στους ‘16’ από την Ισπανία στο Παγκόσμιο της Τουρκίας το 2010. Έλεος δηλαδή.

Υ.Γ. Είμαι στο γραφείο! Έχω το δικαίωμα γνώμης; Γιατί στον καναπέ απαγορεύεται. Αν δεν επιτρέπεται στο γραφείο να μας πείτε που μπορούμε να μιλάμε.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Η Εθνική ομάδα έχασε από την Βραζιλία με 79-78 και έβαλε σε κίνδυνο όχι την πρόκριση (θα νικήσει την Νέα Ζηλανδία και θα περάσει) αλλά το μέλλον της στην διοργάνωση με τα πιθανά σταυρώματα στα νοκ άουτ μετά τον όμιλο που έρχεται με Αμερική και Τουρκία.

Πολλά μπορείς να πεις για το τι πήγε στραβά στον αγώνα με την Βραζιλία. Μετά χριστόν πρόφητες είναι πολλοί. Προφανώς ο Πέτροβιτς κέρδισε στην τακτική τον Ελληνικό πάγκο. Με το να βάλει τον Γκαρσία πάνω στον Γιάννη και να έρχεται για βοήθεια ο Καμπόκλο.

Ο Βαρεζάο έκανε το παιχνίδι της ζωής του ενώ θεωρώ μεγάλο λάθος το γεγονός ότι αγωνιστήκαμε με Παπαγιάννη η Μπουρούση μέσα γιατί οι Βραζιλιάνοι χτύπαγαν στο pick and roll τον ψηλό μας. Το σχήμα με τον Γιάννη στο ‘5΄ θα έπρεπε να έρθει πιο νωρίς.

Και φυσικά όταν είσαι 23-40 δεν αφήνεις 50 δευτερόλεπτα να το κάνουν οι αντίπαλοι σου 30-40.Αλλά τους … ‘σκοτώνεις’ μια και καλή.

Εν πάση περιπτώση είναι νωρίς να ανοίξουμε το μαύρο κουτί. Ήττα ήρθε όχι συντριβή. Κοιτάμε παρακάτω. Αλλά για να κοιτάξουμε παρακάτω ίσως πρέπει να αλλάξουν ορισμένα πράγματα.

-Αποφόρτιση του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Ο ΜVP αισθάνεται το βάρος να οδηγήσει την ομάδα στην επιτυχία. Θέλει πάρα πολύ. Τα δίνει όλα σε άμυνα και επίθεση αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι 24 χρονών και έχει όλο τον κόσμο εντός και εκτός γηπέδου να ασχολείται μαζί του. Αγωνιστικά θα πρέπει να μπούνε και άλλοι παίκτες στην εξίσωση. Να… φτιάξουν και οι άλλοι τον Γιάννη και να μην περιμένουν απλά η μπάλα να πάει σε αυτόν και να αποφασίσει. Εξωαγωνιστικά καλό είναι επειδή οι παίκτες όσο και να μην το δείχνουν είναι μικρά παιδιά όταν παίζουν, οι ερωτήσεις να αφορούν την ομάδα και όχι τον Γιάννη και πως ο Γιάννης και τι ο Γιάννης κτλ κτλ. Το είχε πει ο Μπουρούσης εν μέσω πλην σαφώς. Μην τον πρήζετε τον Γιάννη.

-Στήριξη σε όλους όσους απαρτίζουν την αποστολή. Το εύκολο θύμα ήταν σίγουρο ότι θα είναι ο Σκουρτόπουλος. Ναι και εγώ αν μπορούσα θα είχα κάποιον καλύτερο στην Εθνική. Αλλά από την στιγμή που υπάρχει ο συγκεκριμένος προπονητής, στηρίζουμε αυτόν και όλο το team του.

-Να γυρίσει σε αυτό που πάνω από όλα ξέρει να κάνει καλά. Να παίζει άμυνα. Δεν λέω να παραμελήσει την επίθεση. Χρειάζεται ισορροπία και στις δυο πλευρές του παρκέ. Αλλά όπως και να το κάνουμε η άμυνα μπορεί αυτή την ομάδα να την πάει μπροστά.49 πόντους σε 20 λεπτά δεν μπορείς να πας πουθενά.

Στήριξη και στο τέλος θα δούμε τι θα γίνει. Χαμένη μάχη είναι μόνο αυτή που δεν δόθηκε ποτέ. Και η Εθνική έχει ακόμα μάχες να δώσει στο Παγκόσμιο.

Y.Γ. Η τελευταία ομάδα που νίκησε της ΗΠΑ σε επίσημη διοργάνωση ήταν η Ελλάδα πριν απο 13 χρόνια το 2006. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάτι μου λέει οτι η επόμενη θα είναι...μια με μπλε χρώματα που έχει τον MVP στις τάξεις της!!!!

Μιχάλης Σταμουλάκης

Η Εθνική ομάδα επικράτησε μετά από μια πολύ καλή εμφάνιση του Μαυροβουνίου. Σύμφωνοι οι Βαλκάνιοι δεν είναι υπερδύναμη όπως αυτοί που πριν λίγα χρόνια ήταν ένα κράτος (Σερβία) αλλά δεν είναι ούτε Σενεγάλη. Είναι μια καλή ομάδα που η Εθνική μας κυρίως με την εκπληκτική άμυνα στο πρώτο ημίχρονο την έκανε να δείχνει κακή. Οι 16 πόντοι που δέχθηκαν οι παίκτες του Θανάση Σκουρτόπουλου με επτά κλεψίματα και δυο μόλις χαμένα ριμπάουντ δείχνουν παίκτες έτοιμους να τα δώσουν όλα, να παλέψουν και να πέσουν στο παρκέ να σώσουν κάθε μπάλα.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση και ούτε βαυκαλισμα των Ελλήνων διεθνών. Βήμα – βήμα όπως λένε όλοι. Προέχει το ματς της Τρίτης με την Βραζιλία. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει σε 16 λεπτά. Σκόραρε, έπαιξε άμυνα και άνοιξε διαδρόμους και ελεύθερα σουτ με τις παγίδες που προσπαθούσαν να στείλουν οι Μαυροβούνιοι. Ο Παπαγιάννης συνεχίζει τις πολύ καλές εμφανίσεις και πήρε θετικό βαθμό στις μάχες με Βούτσεβιτς και Ντουμπλιεβιτς. Ο Πρίντεζης ήταν απολαυστικός και γενικά η Εθνική έκανε μια σπουδαία εμφάνιση χωρίς κοιλιά στην απόδοση της. Από αύριο όμως αυτό το ματς σβήνεται και πάμε στο επόμενο με τους… δυσκοίλιους αλλά επικινδύνους Βραζιλιάνους.

Υ.Γ. Η Ελλάδα γενικά όχι μόνο το μπάσκετ πρέπει να εκμεταλλευτεί για την προβολή της τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Το καλύτερο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας μας. Και το ωραίο είναι ότι είναι καλύτερος σε αυτά που λέει εκτός γηπέδου παρά σε αυτά που κάνει εντός.

Υ.Γ.1. Όταν ο Μπουρούσης βουτάει για μια μπάλα (που και να την άφηνε ποιος θα του έλεγε και τι) δείχνει πολλά για το στόχο και τα θέλω αυτής της ομάδας.

Υ.Γ.2 Χρόνια μας πολλά. 1 Σεπτέμβρη το μπάσκετ της χώρας μας εδώ και 13 χρόνια γιορτάζει και πάντα θα … γιορτάζει. Τόκιο 2006 1 Σεπτέμβρη. Ελλάδα- ΗΠΑ 101-95. Και όταν λέμε Αμερική εννοούμε Λεμπρόν, Καρμέλο Άντονι, Κρις Πολ, Ντουειν Γουειντ, Χάουαρντ κτλ.. Ε! όχι να χάναμε από το συμπαθέσταστο κατά τα άλλα Μαυροβούνιο σήμερα.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός ολοκληρώνει το ροστέρ του με τον Γιάννη Αθηναίου πλην συγκλονιστικού απροόπτου. Οι Πρωταθλητές Ελλάδας κάνουν την καλύτερη δυνατή κίνηση από πολλές απόψεις.

-Βάζουν έναν εν ενεργεία διεθνή παίκτη στο δυναμικό του. Ο τρίτος point guard της ομάδας (μετά τον δανεισμό Καλαϊτζάκη) εν ενεργεία με την Εθνική ομάδα.

-Ένα παίκτη με καλό σουτ που θα μπορεί να ξεκουράζει τον Καλάθη ειδικά στους αγώνες πρωταθλήματος και ειδικά μετά από διαβολοβδομάδες της Ευρωλίγκα.

-Έναν παίκτη που θα αποδεχθεί πλήρως τον ρόλο του. Που αυτός μπορεί να σημαίνει πολύ χρόνο συμμετοχής σε κάποια ματς η και εκτός 12αδας σε κάποια άλλα.

Πολύς κόσμος του Παναθηναϊκού αναρωτήθηκε γιατί δεν κινήθηκαν οι νταμπλούχοι Ελλάδας για τον Λαρεντζάκη. Πόσο πιο απλή εξήγηση. Γιατί ήθελε point guard. Πώς να πάρει τον Λαρεντζάκη όταν η ανάγκη είναι σε άλλη θέση και πώς να αποδεχθεί ο ίδιος ο Λαρεντζάκης να έρθει σε μια ομάδα όντας πίσω από Φριντέτ και Παππά. Ο Λαρεντζάκης στην φάση της καριέρας του και ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ δεν θα δεχόταν να πάει σε μια ομάδα 14ος παίκτης για να λέει ότι παίζει στην Ευρωλίγκα.

Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε το ρόστερ του και σύντομα θα κάνουμε μια ανάλυση σε αυτό. Το ρόστερ που κατά πολλούς και δικαίως είναι το καλύτερο της εποχής Δημήτρη Γιαννακόπουλου.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Είναι γνωστά αυτά που είπε ο Κοουτς Βλασσόπουλος για τα παιδιά που δεν δουλεύουν και γίνεται υπέρμετρη διαφήμιση (διαβάστε εδώ). Το αν είναι σωστά αυτά που είπε η όχι δεν νομίζω ότι χρειάζεται καν να το αναλύσουμε. Έχει απόλυτο δίκιο σε όλα.

Βέβαια αναρωτιόμαστε στο σημείο που ανέφερε ότι κάποια παιδιά δεν ήταν έτοιμα… έτοιμα σε σχέση με ποιους; Με τους αντιπάλους ή με τα παιδιά που είναι τώρα στην 12αδα της Εθνικής. Γιατί η διαφορά είναι χαοτική.

Σε αυτό το σημείο θα μου επιτρέψετε να εκφράσω 3 απορίες και ένα παράδειγμα για το τέλος.

-Πως γίνεται η επιλογή των προπονητών στις μικρές Εθνικές ομάδες. Για παράδειγμα πως παραμένει ενας προπονητής που έχει υποβιβασμούς (συνεχόμενους) Εθνικών ομάδων σε αυτές. Ποιος τους αξιολογεί;

-Πως γίνεται να μένουν εκτός κατά καιρούς από τις ομάδες MVP Πανελληνίων Πρωταθλημάτων και να στελεχώνουν τις ομάδες παίκτες με μηδαμινό χρόνο συμμετοχής στις ομάδες τους.

-Μια τελευταία απορία προς το συνάφι μας. Πολλοί κράζουν την ομοσπονδία για τις επιλογές της και τις συνεχόμενες αποτυχίες των Εθνικών ομάδων. Δεκτόν! Πως γίνεται όμως βρε μεγάλε στο ίδιο κείμενο που κράζεις την ομοσπονδία να αποθεώνεις τον προπονητή που οδήγησε την ομάδα σε μέτρια η κακή πορεία. Ποιος τον διάλεξε; Μόνος του μπήκε; Κράζεις δηλαδή αυτούς που διάλεξαν αυτόν που αποθεώνεις.

Πως γίνεται η αποτυχία της 10ης θέσης στο Παγκόσμιο να μετατρέπεται σε… ατυχία και ελπίδα για το μέλλον για την 8η η 9η θέση σε Ευρωπαϊκό; Η απάντηση είναι απλή; Δεν ήταν τυχαίο. Είδαμε την εικόνα του ελληνικού μπάσκετ στο Παγκόσμιο της Κρήτης. Είδαμε πως... τα παιδιά ΠΡΕΠΕΙ επιτέλους να πάρουν χρόνο συμμετοχής και να αξιοποιηθούν. Το ελληνικό μπάσκετ αργοσβήνει και πρέπει να το αντιληφθούν αν θέλουν να ελπίζουν σε κάποιο μέλλον.

Η ιστορία

Ο Άρης Ψαράς είναι ένας παίκτης 19 χρόνων που παίζει στον Α.Ο.Αγρινίου εδώ και ένα χρόνο. Αγωνίστηκε στην Β Εθνική (Προσέξτε: ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΔΕΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕ ΤΗΝ 12ΑΔΑ), πήρε άνοδο (γιατί θα παίξει Α2 η ομάδα του Αγρινίου) και κλήθηκε στην προετοιμασία της Εθνικής U20.4αρι με πολύ καλό σουτ.Εκανε πολύ καλά παιχνίδια, σε άλλα μέτριος, σε άλλα κακός αλλα με παρουσία αγωνιστική σταθερή.Στα φιλικά προετοιμασίας λοιπόν πήγε πάρα πολύ καλά ειδικά σε αυτά της Κωνσταντινούπολης. Και όμως ΚΟΠΗΚΕ σαν 13ος. Αν έχετε όρεξη δείτε τους χρόνους που είχε, ρωτήστε, ψάξτε και τους αντίστοιχους παιδιών που πήγαν και εν τέλει τι κατάφεραν οι αντίστοιχοι στην θέση του.

Δεν είναι διαφήμιση στον Ψαρά, ούτε μάνατζερ είμαι, ούτε προμήθεια πήρα που θα σκεφτούν οι κάθε λογής ηλίθιοι. Αλλά γνωρίζοντας και βλεποντας την πορεία του λες απλά δεν γίνεται..και ομως γίνεται. Θα βρείτε πολλές τέτοιες ιστορίες σε αγόρια και κορίτσια. 

Μιχάλης Σταμουλάκης

Καταρχήν για να μην ξεγελαστεί κάποιος από τον τίτλο προφανώς και ο Παναθηναϊκός έχει σημαντικότερα θέματα να λύσει από τον αναπληρωματικό του Ιωάννη Παπαπέτρου. Φυσικά μιλάμε για ένα πολύ καλό παίκτη που ψάχνει το… μπαμ σε υψηλό επίπεδο και ο Ρίον Μπράουν νιώθει έτοιμος να το κάνει.

Ο τίτλος έχει να κάνει γιατί θεωρώ ότι με γνώμονα την φιλοσοφία του Αργύρη Πεδουλάκη ένας τέτοιος παίκτης του είναι υπεραπαραίτητος από την στιγμή που έφυγε ο Θανάσης Αντετοκούνμπο.

Τι φέρνει ο Ρίον Μπράουν: Αθλητικότητα, εκρηκτικότητα, καλή άμυνα και αξιόπιστο σουτ (34,7 % στα τρίποντα). Σας θυμίζουν κάτι τα στοιχεία αυτά. ΝΑΙ! Τον Θανάση Αντετοκούνμπο αν εξαιρέσεις ΦΥΣΙΚΑ το σουτ.

Οι νταμπλούχοι Ελλάδας με την μεταγραφή του Ραις και την επικείμενη του Φριντέτ βάζουν σκορ και μακρινό σουτ στην μηχανή τους. Στην άμυνα όμως; Ο μεν Ραις θέλει αλλα λόγω σωματοδομής θα έχει κάποια θέματα και ο Φριντέτ θα πρέπει…. να προστατευθεί. Άρα ήταν απαραίτητος ένας παίκτης που να μπορεί να καλύψει τρύπες στο κομμάτι αυτό. Να έχει γρήγορες περιστροφές και να μπορεί να μαρκάρει σε πολλές θέσεις στις αλλαγές στα σκριν. Ο Ριον Μπράουν κατ’ εμε είναι εξαιρετικός στο κομμάτι αυτό. Το γεγονός ότι είναι και αξιόπιστος σουτέρ του προσθέτει πόντους.

Πολλοί και δικαίως αναρωτιούνται αν θα μπορεί να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο της Ευρωλίγκα. Η απάντηση είναι απλή. Στο γήπεδο θα φανούν όλα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν κάποιος κάνει μεγάλη προσπάθεια για να χτυπήσει την πόρτα της Ευρωλίγκα αξίζει να πάρει την ευκαιρία του. Το ίδιο ισχύει και για τον Όστιν Χολινς που ενδιαφέρθηκαν οι πρωταθλητές Ελλάδας και κατέληξε στην Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης (συμμετέχει φέτος Ευρωλίγκα) και προέρχεται από την Ράστα Βέχτα από την Γερμανία.

Υ.Γ. Για Φριντέτ πρώτα οι ανακοινώσεις και μετά θα μιλήσουμε για το σεσημασμένο Αμερικανό σκόρερ.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε την πρώτη του μεταγραφή για την νέα σεζόν και αυτός δεν είναι άλλος από τον Τζεικομπ Γουάιλι. Τον παίκτη που έκανε ντεμπούτο με την Γκραν Κανάρια απέναντι.. στον Παναθηναϊκό και κέρδισε τις καρδιές των ανθρώπων των νταμπλούχων Ελλάδος και του Ρικ Πιτίνο.

Ο 24χρονος Αμερικανός σε 7 ματς στην Ευρωλίγκα είχε 10 πόντους μέσο όρο ενώ στο Ισπανικό πρωτάθλημα μέτρησε 16.5 πόντους ανα αγώνα.

Πριν μιλήσουμε για τον Γουάιλι θα πρέπει να κάνουμε σαφές κάτι. Μπορεί κάποιοι να περίμεναν κάτι καλύτερο, κάτι πιο… διάσημο. Αλλά το θέμα είναι τι θέλουν οι άνθρωποι της ομάδας και δη ο προπονητής. Το μπάτζετ το έχει ήδη στα χέρια του. Από πριν και χωρίς ακόμα να συζητάει για την περίπτωση παραμονής του στην ομάδα ο Πιτίνο είχε δώσει τις κατευθύνσεις του και τα θέλω του. Για να τον επιλέγει κάτι είδε.

Τι είδε ο Παναθηναϊκός στον Γουάιλι και τον απέκτησε. Πρώτα από όλα θέληση και πάθος για διάκριση. Στα 24 του και με ταραχώδη παιδικά χρόνια ψάχνει να κάνει το μεγάλο μπαμ στην καριέρα του και είναι αποφασισμένος για όλα.

Στο αθλητικό κομμάτι μιλάμε για ένα παίκτη αλτικό, εκρηκτικό και δυνατό. Πριν δυο χρόνια έκανε σε δοκιμές για τα ντραφτ 95 πόντους επιτόπιο άλμα και 3,4 δεύτερόλεπτα τα ¾ του παρκέ. Θα τον δείτε πολλές φορές να φεύγει πρώτος στον αιφνιδιασμό και ας έχει μόλις πάρει το ριμπάουντ.

Κύριο προσόν του και χαρακτηριστικό είναι ότι μπορεί να μαρκάρει εύκολα και στην περιφέρεια και μέσα στο καλάθι. Στις αλλαγές στα σκριν δηλαδή είναι … ταμαμ, αυτό που ψάχνει κάθε ομάδα.

Φυσικά υπάρχουν και μειονεκτήματα. Είναι καλός σουτέρ από μέση απόσταση αλλά δεν απειλεί από το τρίποντο. Και πάνω από όλα θα πρέπει να υπάρξει υπομονή με την περίπτωση του καθώς με αντιπάλους έμπειρους και πιο ψηλούς θα υπάρχει θέμα (Τόμιτς, Ντέιβις, Βέσελι κτλ).

Θυμίζει (χωρίς να αποτελεί μέτρο σύγκρισης , θα ήταν ιεροσυλία)και με ύψος 2.03 αλλά άνοιγμα χεριών 2,13 ένα Κάιλ Χάινς στο πολύ νεότερο του. Ο Καθρέπτης όλων είναι το γήπεδο. Σε επόμενο κείμενο θα αναλύσουμε το τι χρειάζεται ο Παναθηναϊκός κατά την γνώμη μας. Ας ξεκινήσουμε με το πιο σημαντικό #Pitinostays

Μιχάλης Σταμουλάκης

leivadas banner

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Το basket247.gr(όπως προβλέπει η νομοθεσία και τηρώντας όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες) οφείλει να ενημερώνει τους επισκέπτες αυτού του ιστότοπου για την αποδοχή ή μη των cookies κατά την είσοδο τους στο site www.basket247.gr