Ο Ολυμπιακός έχασε με 88-82, χαραμίζοντας μια τρομερή πρώτη περίοδο και μια απίστευτη εμφάνιση του Ντόρσεϊ που έβαλε 32 πόντους.

 

 

Πολύ κρίμα για τους «ερυθρόλευκους» που δεν το χτύπησαν το σημερινό παιχνίδι. Σαφώς και δεν υπάρχει το «πρέπει» όταν παίζεις στη Μόσχα με την ΤΣΣΚΑ αλλά όταν η ομάδα μπαίνει καυτή και κάνει τους Ρώσους άνω-κάτω τότε δημιουργούνται προσδοκίες. Όταν ο ξεκάθαρα κορυφαίος σκόρερ της ομάδας δείχνει πως μπορεί να πάρει το ματς ακόμα και μόνος του, είναι κρίμα στο τέλος να μην το παίρνει. Όποιος δεν είδε το παιχνίδι και απλά διαβάζει το κείμενο πιθανόν να ενθουσιάζεται αλλά η ομάδα σήμερα ήταν πολύ κακή. Αλλά υπάρχει το κρίμα γιατί ξεκίνησε φοβερά ενώ και στο τέλος η διαφορά ήταν πάρα πολύ κοντά, ειδικά σε σχέση με τον υπόλοιπο αγώνα που η ΤΣΣΚΑ είχε τον Ολυμπιακό διαρκώς σε τουλάχιστον +14.

Έγινε κακή διαχείριση σήμερα. Το πολύ αυστηρό rotation του κόουτς Μπαρτζώκα ξένιζε αρκετούς αλλά τις περισσότερες φορές λειτουργούσε προς όφελος της ομάδας. Σήμερα όμως έγινε το αντίθετο. Ο Ντόρσεϊ που ξεκίνησε αφηνιασμένος και έβαλε 14 πόντους στην πρώτη περίοδο δεν γίνεται να κάθεται εκτός σε όλο το υπόλοιπο δεκάλεπτο. Μπορεί να ακουστεί βαρύ αλλά είναι έγκλημα. Πόσα βράδια θα υπάρξουν που ένας παίκτης θα βάζει 30 πόντους; Ειδικά στο υλικό του Ολυμπιακού; Αυτά τα βράδια πρέπει να τα εκμεταλλεύεται η ομάδα, πρέπει να κερδίζει. Ο Πρίντεζης φάνηκε πολύ «βαρύς» σήμερα, δυσκολεύτηκε αμυντικά και αντικαταστάθηκε σωστά από τον Ζαν-Σαρλ αλλά άργησε πολύ αυτή η αλλαγή.

Ο Σλούκας απόψε έπαιξε 12'35''. Είχα γράψει μετά την νίκη επί της Ρεάλ πως η είσοδος του Σλούκα όταν τα αντίπαλα γκαρντ είναι κουρασμένα ή ο αντίπαλος κόουτς έχει κάνει αλλαγές είναι μεγάλο συν. Ο 31χρονος μπαίνει στο παιχνίδι και αναλαμβάνει την οργάνωση της ομάδας όταν η άλλη ομάδα είναι κουρασμένη και δεν έχει τα πόδια να αντιδράσει στην ταχύτητα του Σλούκα. Σε εκείνο το ματς βέβαια έπαιξε σχεδόν 25 λεπτά. Δεν γίνεται η ποιότητα αυτού του παίκτη να παραμένει στον πάγκο. Ειδικά απόψε ο Ολυμπιακός χρειαζόταν τον Σλούκα να δώσει ρυθμό, ειδικά στην 2η και 3η περίοδο που η ομάδα δεν είχε καθόλου επιθετικές εμπνεύσεις.

Κακή εμφάνιση και από τον ΜακΚίσικ απόψε που δεν μας έχει συνηθίσει (2/9 σουτ). Η ένταση που βγάζει στο παιχνίδι του είναι χαρακτηριστική αλλά ακόμη και αυτή απόψε, αντί να ξεσηκώσει την ομάδα, έφερε λάθη και κακές επιλογές. Φωτεινό σημείο στον Ολυμπιακό ήταν ο Ζαν-Σαρλ που μπήκε αρχικά για να περιορίσει τον Μπολομπόι αλλά ουσιαστικά δεν ξαναβγήκε. Ήταν εξαιρετικός και στις δύο πλευρές του παρκέ και έδειξε πως μπορεί να προσφέρει στην ομάδα.

Πολλά θα ειπωθούν απόψε, πολλά αν, πολλά γιατί. Έγιναν λάθη, η ομάδα δεν ήταν ο εαυτός της αλλά ως ένα σημείο είναι και λογικό. Έπαιζε εκτός έδρας με την ΤΣΣΚΑ. Δεν θα τρώει σε κάθε ματς λιγότερους από 70 πόντους, είναι αδύνατον. Ειδικά απόψε είχε να αντιμετωπίσει τον Κλάιμπερν που ήταν πραγματικά εξαιρετικός. Και ο Αμερικανός είχε και σημαντικές βοήθειες (Λούντμπεργκ 16, Μπολομπόι 16), ο Ντόρσεϊ ήταν απελπιστικά μόνος, ειδικά πριν μπει στο παιχνίδι ο Ζαν-Σαρλ.

Το hero-ball δεν ταιριάζει και ποτέ δεν ταίριαζε στον Ολυμπιακό αλλά είναι γεγονός πως και στο παρελθόν εκμεταλλευόταν τις μεγάλες βραδιές των σταρ του. Απόψε αυτό δεν έγινε. Και για αυτό οι φίλοι της ομάδας μένουν με το «γαμώτο». Διότι οι συνθήκες νίκης δημιουργήθηκαν, δεν προϋπήρχαν. Στο 3-2 λοιπόν με την 2η «διαβολοβδομάδα» να επιφυλάσσει δύο ματς στο ΣΕΦ, με Άλμπα (26/10, 21:00) και Φενέρμπαχτσε (28/10, 21:00). Δυσκολότερο το δεύτερο χρονικά παιχνίδι αλλά και οι Γερμανοί είναι απειλητικοί. Το γράφω κάθε φορά, η Euroleague είναι μαραθώνιος και θα δούμε αμέτρητα τρελά αποτελέσματα. Οι πρωταθλητές Ευρώπης έχουν 1-4, η Μπάγερν το ίδιο, η Βιλερμπάν άρχισε αήττητη. Ας κάνει η ομάδα την δουλειά της πρώτα την Τρίτη για να βρει ρυθμό και να χαμογελάσει μετά από δύο «σκληρές» ήττες και ίδωμεν.

 

Ομάρ Αλή

1-4 λοιπόν για τον Παναθηναϊκό. Γίνεται αυτό που όλοι πίστευαν ότι θα γίνει. Πρόγραμμα- βουνό εκτός έδρας τα περισσότερα παιχνίδια και μια ομάδα που ακόμα δεν έχει βρει χημεία και συνοχή. Αν πειράζει κάτι περισσότερο και από την ήττα, είναι αυτή η εικόνα που παρουσιάζουν οι πρωταθλητές Ελλάδας στην μεγαλύτερη διάρκεια των αγώνων.

Βλέπει κανείς το σκορ με την Μακάμπι και διαβάζει και την επική ανατροπή που δεν έγινε στο τέλος και γενικά κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Όπου το δάσος είναι ο αγώνας που διαρκεί 40 λεπτά και όχι 4. Και με 4 λεπτά μπάσκετ όχι αγώνα Ευρωλίγκα δεν κερδίζεις (ειδικά στο Γιαντ Ελιάου) αλλά ούτε αγώνα στην Δ ΕΣΚΑ.
Μπαίνεις να παίξεις με μια ομάδα που αποδεδειγμένα έχει θέματα. Την χτύπησε ο Κορωνοϊός, κακή προετοιμασία κτλ. Και έχεις στο ημίχρονο σκοράρει 23 πόντους. 23!!!
Σκεφθείτε μόνο ότι στο τελευταίο τετράλεπτο οι πράσινοι σκόραραν 29.

Δεν γίνεται λοιπόν με ηρωικές επιθέσεις και άμυνες σε 4 λεπτά να κερδίσεις αγώνα.

Κανείς δεν υποτιμάει και δεν παραβλέπει την μεγάλη επιστροφή στα τελευταία λεπτά. Αλλά όταν μια ομάδα κοστίζει 5 εκατομμύρια συγνώμη αλλά δεν μπορείς να ελπίζεις ότι κάθε φορά θα επιστρέφει και θα παίρνει τα παιχνίδια στο τέλος. Μέχρι στιγμής δεν το έχει καταφέρει ποτέ.

-Είναι φανερό ότι ο Κέντρικ Πέρι έχει χάσει την ψυχολογία του. Είναι εκτός κλίματος αγώνων και προσπαθεί να μπει με λάθος τρόπο μέσα σε αυτούς. Θεωρώ ότι αυτός πρέπει να είναι που θα βγει εκτός Ελληνικού πρωταθλήματος για να μπει ο Φερέλ.

-29 λεπτά και πέντε σουτ για τον Παπαγιάννη πολύ απλά σημαίνει ότι κάτι πάει λάθος.

-Σταθερά σε καλή πορεία ο Ντάριλ Μέικον και ο Οκάρο Γουάιτ.

Θεωρώ τον κόουτς Πρίφτη πραγματικά ένα πολύ καλό προπονητή. Έχω όμως επιφυλάξεις για αυτό που δοκίμασε φέτος στον Παναθηναϊκό. Την δημιουργία δυο ομάδων. Μακάρι να διαψευστώ αλλά…. Και δεν είναι δικαιολογία ότι το έκανε στην Καζάν αυτό, γιατί πολύ απλά στην Βαλτική Λίγκα σε κάθε αγώνα βάζεις όποιον ξένο θες. Ενώ στην Ελλάδα όχι.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Το να χάσεις από την Ρεαλ είτε είσαι ο Παναθηναϊκός του 2009, είτε αυτός του 2021 δεν είναι ντροπή. Το πλέον ανησυχητικό είναι άλλο. Και έχει να κάνει ότι τα χαρακτηριστικά που υποσχέθηκαν ότι θα έχει αυτή η ομάδα δεν βγαίνουν στο γήπεδο.

Σκληράδα, άμυνα που να τσακίζει κόκαλα, και μεγάλος μπελάς για κάθε αντίπαλο. Και αν μπορείς (λέμε τώρα) να καταπιείς την Ρεαλ σε στυλ προπόνησης να σου βάζει 88, πώς να δεχτείς να τρως από τον Άρη 50 σε ένα ημίχρονο και από τον Χάαλαντ 35.

Ο Προπονητής προσπαθεί να περάσει την φιλοσοφία του αλλά δυστυχώς για αυτόν το πρόγραμμα της Ευρωλίγκα δεν τον βοηθάνε. Την άλλη εβδομάδα πάει στην Μακάμπι ενώ μετά υποδέχεται την Εφές. Προφανώς και γνωρίζαμε ότι το κοντέρ μπορεί να γράψει 1-6 ή 0-7 αλλά δεν περιμέναμε να δούμε μια ομάδα να πέφτει αμαχητί.

Στα του αγώνα με την Ρεαλ τι να αναλύσεις όταν στο δεύτερο λεπτό βρίσκεσαι πίσω 14-3. Πώς να εξηγήσεις  ότι όσο και να παλέψουν στην επίθεση ο Μεικον η ο Παπαγιάννης αν δεν τραβήξουν οι Νέντοβιτς και Παπαπέτρου τα κουκιά είναι περιορισμένα.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να εντάξει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα τον Γιογκι Φερέλ στην ομάδα ώστε να απελευθερωθεί και ο Μέικον που θα πάει στην θέση ‘2’ και πάνω από όλα να αρχίσει και πάλι να διεκδικεί. Να διεκδικεί κάθε φάση, κάθε κατοχή της μπαλας, κάθε χαμένη μπαλιά. Να γίνουν πολεμιστές αλλιώς η χρονιά θα βγει όπως πέρυσι.

Ξαναλέω ότι το πρόγραμμα είναι πραγματικά πολύ δύσκολο και τροχοπέδη για τον Παναθηναϊκό και την νέα προσπάθεια που κάνει. Αλλά σε αυτά τα ματς αν δεν μπορεί να τα νικήσει, θα πρέπει να μάθει να παλεύει και να διεκδικεί.

Προς το παρόν ότι υποσχέθηκαν δεν το βλέπουμε στο γήπεδο.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Ολυμπιακός βρέθηκε πίσω στο σκορ στο πρώτο ημίχρονο μοιάζοντας χαμένος αλλά βρήκε την ταυτότητα του και κυριάρχησε στο δεύτερο μισό, παίρνοντας τελικά μια πολύ εύκολη νίκη.

 

 

Το πίστεψε για ένα ημίχρονο η Ζαλγκίρις. Και γιατί να μην το πιστέψει; Το μόνο που θύμισε Ολυμπιακό στα πρώτα είκοσι λεπτά ήταν η σκληράδα στα πρώτα πέντε λεπτά και η ενέργεια που έβγαζαν οι παίκτες. Ενέργεια που όμως δεν μετουσιώθηκε σε ουσιαστική άμυνα ή σε ολοκληρωμένους αιφνιδιασμούς. Δεν έμπαιναν τα σουτ των «ερυθρολεύκων» ενώ από την άλλη πλευρά οι Λιθουανοί έκαναν πάρτι. Μέχρι και στο +14 έφτασαν και κάπου εκεί φάνηκε ο εφιάλτης της ομάδας να γίνει πραγματικότητα. Η Ζαλγκίρις τα τελευταία χρόνια δεν έχανε από τον Ολυμπιακό και εκείνος ο αποκλεισμός στα playoff της σεζόν 2017-18 ακόμα ξυπνάει άσχημες μνήμες. Φέτος όμως αυτά δεν υπάρχουν. Μια νέα ομάδα φοράει «ερυθρόλευκα» που όμως κρατάει το DNA και τα χαρακτηριστικά που πρέσβευε ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια. Το σημερινό ματς θα ήταν χαμένο αν έπαιζε η περσινή ομάδα, 100%. Και όχι λόγω παικτών ή συνθηκών. Ακόμα και ο προπονητής ίδιος είναι. Ο φετινός Ολυμπιακός όμως έχει άλλη προσήλωση, άλλους στόχους, παίζει διαφορετικό μπάσκετ. Πριν δύο μέρες έγραψα πως αν η ομάδα κάνει αυτά που μας δείχνει ότι μπορεί να κάνει θα κερδίσει το ματς εύκολα. Έτσι και έγινε. Άργησαν να «ξυπνήσουν» οι «ερυθρόλευκοι» αλλά μόλις ο Σλούκας και ο Λαρεντζάκης πάτησαν γκάζι, το ματς τελείωσε.

Ας σταθούμε λίγο στον Σλούκα που έκανε ίσως το καλύτερο του ματς φέτος στη διοργάνωση. Ήταν βαρύ το κλίμα για αυτόν μετά το ματς με την Μπαρτσελόνα όπου δεδομένα δεν ήταν θετικός και έχασε δύο ευκαιρίες να δώσει την νίκη στην ομάδα. Αλλά έτσι είναι οι μεγάλοι παίκτες, απαντάνε στο γήπεδο. Σήμερα έκανε ότι ήθελε (17 πόντοι, 7/10 σουτ, 5 ριμπάουντ, 2 ασίστ), μπέρδευε τα πόδια των αμυντικών του και έβαζε τα αγαπημένα του σουτ στην κίνηση. Τον είδαμε επιτέλους πιο επιθετικό, σαν να ήθελε να αποδείξει πράγματα. Είναι πολυτέλεια αυτός ο παίκτης σε οποιαδήποτε ομάδα της Ευρώπης, δίχως καμία υπερβολή, και είναι πολύ κρίμα να τα «ακούει» επειδή έτυχε να χάσει νικητήριο καλάθι. Ούτε καν ο Σπανούλης δεν τα έβαζε όλα και όταν τύχαινε να μην τα βάλει (όχι και πολύ συχνά) τα «άκουγε». Έτσι είναι το άθλημα, δεν θα είσαι κάθε βράδυ ήρωας.

Ο Λαρεντζάκης από την άλλη έχει βαρεθεί να ακούει διθυράμβους μετά από κάθε παιχνίδι. Μπήκε στο παιχνίδι και έδωσε άλλη πνοή στην ομάδα, έβαλε δύο σερί τρίποντα και έδωσε το έναυσμα της αντεπίθεσης στο δεύτερο δεκάλεπτο. Στο δεύτερο ημίχρονο ήταν εξαιρετικός, έτρεχε παντού και αν εξαιρέσουμε τα λάθη του προς τα τέλη του αγώνα ήταν τρομερός. Δικαιολογημένα βέβαια αυτά τα λάθη καθώς η ομάδα ήταν μπροστά για 20 πόντους και ο «Λάρι» δεν έχει συνηθίσει να αφήνει το πόδι από το γκάζι. Έτσι έπαιξε και ο Λούντζης και ήταν πολύ θετική η παρουσία του ακόμα και σε αυτά τα τρία λεπτά που το παιχνίδι είχε διαδικαστικό χαρακτήρα. Ο νεαρός γκαρντ μπήκε παθιασμένα, πήρε και ένα δύσκολο σουτ και ακόμη κι αν δεν το έβαλε, έδειξε πως μπορεί να προσφέρει.

Όλα κύλησαν καλά σήμερα για την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα. Το κακό πρώτο ημίχρονο δεν νομιζώ να ανησυχεί τον κόουτς και αυτό διότι ο Ολυμπιακός απάντησε όπως έπρεπε. Ήταν must-win παιχνίδι, ίσως παρασύρθηκε, μπήκε νωθρά, τα έβαζαν και όλα οι Λιθουανοί, κάπως γίνεται κατανοητό. Ο τρόπος όμως που το γύρισε το παιχνίδι η ομάδα είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος. Και αυτό διότι ακόμα και όταν βρισκόταν πίσω στο σκορ με δέκα πόντους δεν σου έδινε την εντύπωση πως η κατάσταση θα μείνει ως έχει. Έπαιζε ορθολογικά, εκμεταλλευόταν τα μισ-ματς και ακόμα και αν δεν έμπαιναν τα σουτ είχε επί το πλείστον σωστές επιλογές.

Το μόνο αρνητικό της βραδιάς ήταν η εμφάνιση των Μαρτίν και Ζαν-Σαρλ. Ο πρώτος δυσκολεύτηκε πολύ, φάνηκε «βαρύς» στο παρκέ και για αυτό έπαιξε μόλις 4'57''. Αντιθέτως, ο Γάλλος φόργουορντ έπαιξε περισσότερο, όντας αυτός που στην ουσία ξεκούραζε τον Φαλ. Έμεινε άποντος στο παιχνίδι παίρνοντας τρείς προσπάθειες ενώ και αμυντικά είχε θέματα με τους Νέμπο και Μπλάζεβιτς. Νομίζω πως ο Μαρτίν είναι ακόμα επηρεασμένος από τον τραυματισμό του και σιγά-σιγά θα ανεβάσει ρυθμό. Χρειάζεται στην ομάδα ο Αμερικανός, έχει στοιχεία πολύ διαφορετικά από αυτά του Φαλ και αν θυμίσει τον περσινό του εαυτό, θα προσφέρει πάρα πολλά.

Στο 3-1 λοιπόν ο Ολυμπιακός έχοντας την καλύτερη άμυνα στην Euroleague μέχρι στιγμής. Για τέταρτη συνεχόμενη φορά δέχθηκε λιγότερους από 70 πόντους (σε κανονική διάρκεια) και ειδικά στο ΣΕΦ δείχνει πως πολύ δύσκολα θα παραδώσει τα όπλα. Φάνηκε περισσότερο και με την Ρεάλ αυτό αλλά το είδαμε και σήμερα με την φαινομενικά εύκολη ανατροπή του -14. Όσο περνάει ο καιρός και τα ματς οι παίκτες θα βρίσκονται καλύτερα στο παρκέ και μετά την 10η αγωνιστική που όλες οι ομάδες θα αποκτήσουν τον απαραίτητο αγωνιστικό ρυθμό θα είμαστε έτοιμοι να μιλάμε για πραγματικές προσδοκίες. Σαν να μας παρακαλάνε οι «ερυθρόλευκοι» να τους υπολογίζουμε για ψηλά αλλά δεν πρόκειται. Είναι νωρίς και ευτυχώς για την ομάδα αυτό το ξέρει καλύτερα από όλους ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Χτυπητές αδυναμίες δεν υπάρχουν αλλά πάρα πολλοί τομείς χρήζουν βελτίωσης. Οι βολές, οι άμυνες ψηλά, τα πικ-εν-ρολ που με εξαίρεση το παιχνίδι με την Μπασκόνια δεν βγαίνουν. Επόμενη αγωνιστική υποχρέωση στην Euroleague στη Μόσχα με την ΤΣΣΚΑ απόντος Μιλουτίνοφ και Σενγκέλια. Ιδανικές συνθήκες αλλά παραμένει ένα τρομερά δύσκολο παιχνίδι. Ας παίξουν οι «ερυθρόλευκοι» όπως έπαιξαν και στην Βαρκελώνη και αυτή τη φόρα ίσως θα είναι πιο τυχεροί.

 

Ομάρ Αλή

Ακόμα κι αν έχασαν οι «ερυθρόλευκοι» έδειξαν πως παραμένουν πιστοί στο DNA τους, είχαν στόφα πυγμάχου και δεν τα παράτησαν ποτέ.

 

 

Ο Ολυμπιακός ήταν εξαιρετικός στο πρώτο ημίχρονο. Ελάχιστα λάθη, τρομερή άμυνα, πήγε στη Βαρκελώνη και έπαιξε καλύτερα από όσο παίζει στο ΣΕΦ. Ήταν λογικό στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα να «σκάσει» ειδάλλως το ντεπόζιτο θα άδειαζε αλλά το «σκάσιμο» ήρθε πολύ απότομα. Η Μπαρτσελόνα είχε επιμέρους 28-15 στην τρίτη περίοδο, έβαλε δηλαδή σε δέκα λεπτά τους πόντους που δεν έβαλε σε όλο το πρώτο ημίχρονο. Οι επιθετικές αρετές των παικτών του Ολυμπιακού εξαφανίστηκαν θαρρείς και οι «μπλαουγκράνα» το εκμεταλλεύτηκαν. Οι Λαπροβίτολα και Καλάθης έκλειναν τους διαδρόμους των Ουόκαπ και Σλούκα χωρίς να δημιουργούνται κατάλληλες προϋποθέσεις και ήταν πολλές οι φορές που η μπάλα έμεινε σε ερυθρόλευκα χέρια σχέδον 24'', ότι ακριβώς έκανε η ομάδα του Μπαρτζώκα σε αυτήν του Γιασικεβίτσιους στο πρώτο ημίχρονο.

Στην τέταρτη περίοδο όμως είδαμε γιατί ο φετινός Ολυμπιακός έχει δημιουργήσει προσδοκίες στους φίλους της ομάδας, και δικαίως. Εκεί που η Μπαρτσελόνα ήταν έτοιμη να πατήσει γκάζι και να τελειώσει το παιχνίδι εμφανίστηκαν οι ΜακΚίσικ και Λαρεντζάκης που απλά αρνήθηκαν να χάσουν. Ο Έλληνας γκαρντ έχασε ένα πολύ απλό λέι-απ για να βάλει τρίποντο με ταμπλό από τα 7 μέτρα στην επόμενη επίθεση και ο δυναμικός φόργουορντ της ομάδας δεν σταμάτησε να τρέχει ούτε δευτερόλεπτο, δημιουργώντας ρήγματα στην ρακέτα της Μπαρτσελόνα με τα κοψίματα και την επιθετικότητα του. Ο Μάρτιν που μπήκε στα τελευταία λεπτά βοήθησε πολύ, ειδικά μετά και την αποβολή του Ντέιβις με 5 φάουλ, και κάπως έτσι ο Ολυμπιακός γύρισε τον διακόπτη. Κάθε φορά που οι «μπλαουγκράνα» σκόραραν οι «ερυθρόλευκοι» απαντούσαν, έγινε τρεις συνεχόμενες φορές. Την τέταρτη πήραν το προβάδισμα αλλά η ρουλέτα των βόλων έκανε την χάρη στον Κούριτς και το παιχνίδι ισοφαρίστηκε. Σλούκας και Χίγκινς έχασαν τα game-winner και πήγαμε στο έξτρα πεντάλεπτο.

Δεν ήταν η βραδιά του Σλούκα απόψε. Ναι μεν είχε 14 πόντους αλλά με 4/14 σουτ και μόλις μια ασίστ. Μια ασίστ ο Σλούκας βγάζει και στον ύπνο του. Κλείστηκε πολύ καλά απ'τους Καλάθη και Λαπροβίτολα και σε συνδυασμό με το hero-ball που κυριάρχησε από την τέταρτη περίοδο και μετά δεν δημιουργήθηκαν προϋποθέσεις έτσι ώστε να αναλάβει επιθέσεις. Θα ήταν πολύ άδικο να κατηγορηθεί ένας παίκτης επειδή έχασε δύο σουτ. Η ομάδα δεν είχε πλάνο για την τελευταία επίθεση καθώς το φάουλ που πήρε ο Οριόλα ήταν της στιγμής και ο Μπαρτζώκας δεν είχε τάιμ-αουτ. Δεν μπήκε το floater του Σλούκα, τέλος παιχνιδιού. Και μόνο που ο Ολυμπιακός έφτασε στο σημείο να παλεύει με νύχια και με δόντια για διπλό στο «Παλάου Μπλαουγκράνα» δείχνει πάρα πολλά. Είναι κατανοητό να υπάρχει μια δυσαρέσκεια καθώς η ομάδα έφτασε πολύ κοντά στη πηγή και νερό δεν ήπιε αλλά δεν χάθηκε και ο κόσμος. Θεωρητικά είναι μια ήττα εντός προγράμματος και αυτή ήρθε με μόλις έναν πόντο. Γιατί στη τελική βαθμολογία μετράνε και οι διαφορές σε περίπτωση ισοβαθμίας.

Οι λεπτομέρειες κρίνουν σε μεγάλο βαθμό τα παιχνίδια και έτσι έγινε κι απόψε. Δεν θα χρειαζόταν να μιλάμε για τα σουτ του Σλούκα εάν οι Μάρτιν και Φαλ δεν έκαναν αχρείαστα φάουλ στα τελευταία δευτερόλεπτα. Κι αν για τον Μάρτιν δικαιολογείται γιατί πήγαινε για ριμπάουντ, για τον Φαλ όχι. Είναι αμφισβητήσημη φάση αλλά το κέρδισε έξυπνα ο Οριόλα και εκεί χάθηκε το προβάδισμα.

Ανασύνταξη και συγκέντρωση στην Ζαλγκίρις (15/10, 21:00) χρειάζεται τώρα η ομάδα. Δεν είναι εύκολες οι «διαολοβδομάδες», κρύβουν πολλές παγίδες. Οι Λιθουανοί έχουν εξελιχθεί σε εφιάλτη του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια και καλό θα ήταν η ομάδα να «ξυπνήσει». Η Ζαλγκίρις του Ζντοβτς πλέον, βρίσκεται σε κακό σημείο και δεν θα πρέπει να της επιτραπεί να έρθει στο ΣΕΦ και να φύγει με το διπλό. Με την ίδια ενέργεια και το ίδιο πάθος ο Ολυμπιακός υπό κανονικές συνθήκες πρέπει να κερδίσει. Στον μαραθώνιο της Euroleague βέβαια δεν υπάρχουν «σιγουράκια» αλλά οι απαιτήσεις είναι υψηλές για τους «ερυθρόλευκους», κυρίως γιατί αυτοί τις έθεσαν εκεί με το μπάσκετ που έπαιξαν και παίζουν. Άμυνα, ένταση, ενέργεια από το ΣΕΦ και λίγη τύχη. Δεν θέλει πολλά-πολλά, ο Ολυμπιακός ξέρει τι πρέπει να κάνει και μετά την σημερινή στενάχωρη βραδιά, με τον τρόπο που εξελίχθηκε, ας χαμογελάσει το βράδυ της Παρασκευής, εάν βρεθεί στο 3-1.

 

Ομάρ Αλή

Θεμελειώδης αρχή στο μπάσκετ και ειδικά στην άμυνα είναι ότι αυτή τελειώνει όταν πάρει η ομάδα που αμύνεται το ριμπάουντ. Δεν νομίζουμε ότι μπορούμε σε αυτό το μπλογκ να σας πούμε κάτι που δεν είδε και ο πλέον αδαής για το ματς του Παναθηναϊκού με την Μπασκόνια. Σπουδαίος Παπαπέτρου, συγκλονιστικός Μέικον στο φινάλε αλλά… ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ.
15 αμυντικά ριμπάουντ και όλοι οι πόντοι της Μπασκόνια από το 73-71 προερχόμενα από αυτά. Τι ανάλυση να κάνεις για αυτό το ματς. Και να πεις ότι στα πήρε κανένα θηρίο. Ο Φοντέκιο με τον Γκρέιντζερ. Δηλαδή τι να υποθέσουμε ότι θα γίνει με τον Ταβάρες την Πέμπτη;

Πραγματικά ήταν κρίμα για την προσπάθεια του Παναθηναϊκού. Έδειξε ότι μπορεί να προσφέρει κάτι διαφορετικό σε σχέση με την περσινή χρονιά αλλά η αλήθεια είναι ότι μια τέτοια ήττα και με τον τρόπο που έρχεται σου κόβει τα πόδια. Δεν είναι απλά μια ήττα. Είναι μια τεράστια χαμένη ευκαιρία.
Ο Παναθηναϊκός έδειξε και σε αυτό το ματς ότι για να κερδίσει χρειάζεται ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ τρεις πόλους και σημεία αναφοράς στην επίθεση. Με δυο δουλειά δεν γίνεται. Και ειδικά άμα χάνονται τα ριμπάουντ κατά αυτόν τον τρόπο.

Υ.Γ. Ο Παναθηναϊκός με την απόκτηση του Φερέλ φτιάχνει ουσιαστικά δυο ομάδες. Μια για την Ελλάδα και μια για την Ευρώπη έχοντας 8 ξένους. Μακάρι να γνωρίζουν οι άνθρωποι του τι κάνουν αλλά εγω προσωπικά διαφωνώ με αυτή την τακτική.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Ολυμπιακός έχει βρει τον εαυτό του και απέδειξε πως με τον τρόπο παιχνιδιού του μπορεί να «φάει» και τις μεγάλες ομάδες με πρωταρχικό στόχο την άμυνα.

 

 

Ευτυχώς το μπάσκετ δεν έπαιξε ένα από τα πονηρά του παιχνίδια σήμερα και στα τελευταία λεπτά που οι «ερυθρόλευκοι» χαλάρωσαν η Ρεάλ δεν το κέρδισε το παιχνίδι. Η άμυνα που έπαιξαν οι παίκτες του Γιώργου Μπάρτζωκα απόψε τους εξάντλησε, λίγο το μαξιλαράκι του +10, λίγο η χαρά του κόσμου στο ΣΕΦ, παραλίγο να γίνει το απίθανο αλλά ο Βεζένκοφ ήταν ξανά εκεί όταν του ζητήθηκε και έβαλε ταφόπλακα στις ελπίδες του Πάμπλο Λάσο. Ο κόουτς της Ρεάλ ηλπίζε πως το δίδυμο Πουαριέ-Ταβάρες θα ήταν αρκετό και η αλήθεια ήταν πως στην δεύτερη περίοδο αυτοί οι δύο έδωσαν προβάδισμα στους Μαδριλένους. Αλλά ο Ολυμπιακός βρήκε ρυθμό και επιθετικά με την είσοδο του Σλούκα και έτσι το «κόλπο» δεν τράβηξε για τον Ισπανό προπονητή.

Παρεμπιπτόντως, το γεγονός πως ο Σλούκας έρχεται από τον πάγκο σε πολλούς δεν άρεσε στο ματς με την Μπασκόνια. Αυτό που βλέπω εγώ είναι πως ο Ουόκαπ «τρώει σίδερα» από τον εκάστοτε γκαρντ της αντίπαλης ομάδας, συνήθως παίρνει ένα φάουλ, φτιάχνει παιχνίδι με πικ-εν-ρολ και όταν έρθει η ώρα της αλλαγής μπαίνει ο Σλούκας «τρελαμένος» και κάνει άνω-κάτω την άμυνα της αντίπαλης ομάδας. Αυτό έγινε την περασμένη εβδομάδα με την Μπασκόνια, αυτό έγινε και απόψε. Και προφανώς πέρα από την ταχύτητα, ο Σλούκας είναι εξαιρετικός χειριστής, πολύ καλός σουτέρ στη κίνηση και απίστευτος στο να διαβάζει αδυναμίες και μισ-ματς.

Δεν είδαμε πολλά καινούρια πράγματα από τους «ερυθρόλευκους» απόψε κι αυτό γιατί το στυλ παιχνιδιού της ομάδας είχε προκαθοριστεί από τα πρώτα φιλικά. Ξέραμε ότι ο Ολυμπιακός φέτος θέλει να τρέξει, θέλει να ακουμπήσει τη μπάλα στον Φαλ και να «σβήσει» παίκτες με την άμυνα του. Με την Ρεάλ η αλήθεια είναι πως δεν είδαμε πολύ τον Φαλ αλλά είδαμε τον Μάρτιν να δίνει σώμα και ψυχή απέναντι σε έναν αντίπαλο πολύ ψηλότερο και ποιοτικότερο του (Ταβάρες) και, αν και δέχθηκε 3 κοψίματα, ήταν θετικός. Επίσης, στα στατιστικά δεν φαίνεται η συνεισφορά του Ουόκαπ που επιθετικά ήταν πράγματι πολύ κακός (2 πόντοι) αλλά αμυντικά ήταν τρομερός και «κόλλησε» ιδανικά δίπλα στους Ντόρσεϊ και Βεζένκοφ που πήραν φωτιά στο δεύτερο μισό του αγώνα. Λαρεντζάκης και ΜακΚίσικ έκαναν ιδανικά την δουλειά τους δίνοντας τρομερή ενέργεια και πολύ τρέξιμο στις δύο πλευρές του παρκέ ενώ ο Παπανικολάου υπενθύμισε σε όλους τι μπορεί να προσφέρει όταν βρίσκεται στο 100%.

Δεν έχει τελειώσει τίποτα, βρισκόμαστε στον δεύτερο από τους 34 γύρους αλλά ο Ολυμπιακός δείχνει έτοιμος να αντέξει σε αυτόν τον μαραθώνιο. Η βασική ερώτηση την προηγούμενη εβδομάδα ήταν αν οι «ερυθρόλευκοι» μπορούν να παίζουν σε αυτόν τον ρυθμό σε κάθε ματς, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Απόψε είδαμε πως κόντρα στην Ρεάλ, μιας εκ των φαβορί για το τρόπαιο, η ομάδα ήταν εξαιρετική αμυντικά και ειδικά όταν άρχισαν να μπαίνουν τα σουτ στο δεύτερο ημίχρονο στην ουσία το παιχνίδι τελείωσε. Δεν θα είναι κάθε βράδυ έτσι, το πρωτάθλημα θα «βαρύνει» τους παίκτες και θα υπάρχουν βράδια που δεν θα μπαίνουν τα σουτ. Όμως ο κόουτς Μπαρτζώκας έχει λόγους να χαμογελάει αφού βλέπει την σκληρή δουλειά που έριξε αυτός, το τεχνικό τιμ και οι παίκτες το καλοκαίρι να αποτυπώνεται πλήρως στο γήπεδο που επιτέλους βούηξε από φωνές των φιλάθλων που είχαν μείνει τόσο καιρό εκτός ΣΕΦ λόγω κορωνοϊού.

Η 3η και 4η αγωνιστική είναι «διαολοβδομάδα», οι «ερυθρόλευκοι» ταξιδεύουν σε Βαρκελώνη για να παίξουν με Μπαρτσελόνα και επιστρέφουν στο Φάληρο για να αντιμετωπίσουν την Ζαλγκίρις που σήμερα προσέλαβε τον Ζντοβτς. Μεγάλη δοκιμασία το παιχνίδι στην Ισπανία όπου μια ήττα είναι εντός προγράμματος αλλά με τον ρυθμό που έχει βρει ο Ολυμπιακός έχει κάθε λόγο να μπει στο Παλάου Μπλαουγκράνα με στόχο το ροζ φύλλο αγώνα. Η ομάδα αλληλοσυμπληρώνεται εξαιρετικά και ακόμα και σήμερα που έγιναν λάθη και παραλίγο να χαθεί το παιχνίδι στο τέλος, ήρθε η νίκη. Αυτά τα λάθη θα δουλέψουν στο ΣΕΦ αυτές τις μέρες καθώς αλλιώς είναι τα ματς εντός έδρας και αλλιώς τα εκτός. Ειδικά όταν πας σε ένα γήπεδο που δε σε πνίγει η ατμόσφαιρα αλλά η ποιότητα των αντιπάλων, βλέπε Μπαρτσελόνα.

Ομάρ Αλή

O Παναθηναϊκός πέτυχε μια απίστευτη νίκη απέναντι στην Φενέρ. Με 9-0 σερί στα τελευταία 40 δευτερόλεπτα κόντρα σε μια ομάδα ποιοτικότερη από αυτόν με τριπλάσιο μπάτζετ.

Από τον αγώνα αυτόν έχουν βγει κάποια συμπεράσματα κυρίως ατομικά.  Η νίκη είναι πέρα για πέρα δίκαιη (τα αντιαθλητικά φάουλ είναι πεντακάθαρα και ειδικά του Μπούκερ είναι ο ορισμός) αλλά μέσα από την νίκη προκύπτουν και θετικά αλλά κυρίως αρνητικά συμπεράσματα τα οποία χρήζουν άμεσης βελτίωσης.

Στα θετικά φυσικά το πάθος, η ψυχή και η πίστη των παικτών του Παναθηναϊκού ότι μπορούν να πάρουν το παιχνίδι. Ακόμα και όταν το 82-79 έγινε 82-87 ένα λεπτό πριν το τέλος. 

Ο Μέικον έκανε ένα βήμα μπροστά κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Φλόιντ έδωσε μάχες. Ο Παπαπέτρου ήταν  στα γνωστά στάνταρ του. Ο Οκάρο Γουάιτ καθοριστικός στην άμυνα. Φυσικά το μεγάλο κέρδος δεν είναι άλλο από την επιστροφή του Νεμάνια Νέντοβιτς. Του πιο ποιοτικού παίκτη της ομάδας, όχι μόνο στο σκοράρισμα αλλά και σε άλλους τομείς που θα αναφερθούμε παρακάτω.

Ο Παναθηναϊκός διατείνεται ότι τα ματς θα τα παίρνει πολεμώντας στην άμυνα αλλά προς το παρόν και το Super Cup αλλά και την Φενέρ τα κέρδισαν από την επίθεση.

Πάμε και στα αρνητικά. Προφανώς και με τον τίτλο δεν υπονοώ ότι οι πρωταθλητές Ελλάδας δεν χρειάζονται  playmaker. Τον θέλουν και επειγόντως. Και έγινε πιο φανερό στο σημερινό παιχνίδι. Γιατί αν στην θέση του Μέικον με το σκορ στο 82-79 υπέρ των πρασίνων υπήρχε λόγου χάρη ο Γιόβιτς είναι σίγουρο ότι οι επιθέσεις θα είχαν εκτελεστεί ορθόδοξα και όχι με μπούκα μέσα στην ρακέτα, σταμάτημα και πάσα στα πόδια του Παπαπέτρου.

Δεν μπορεί όμως ο Playmaker να είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή την στιγμή γιατί δεν υπάρχει. Ας πάρει κάποιον και βλέπουμε. Συνδέεται όμως με το μέγα ζήτημα που έχει η ομάδα του Δημήτρη Πρίφτη αυτή την στιγμή. Και δεν είναι άλλο από την απόδοση και τον τρόπο που αξιοποιείται ο Γιώργος Παπαγιάννης. Είναι φανερό ότι το μεγαλύτερο όπλο της ομάδας στην άμυνα αλλά και σήμα κατατεθέν στην επίθεση βρίσκεται εκτός κλίματος την δεδομένη στιγμή. Και προφανώς έχει να κάνει και με την έλλειψη ενός δημιουργικού άσου που να μπορεί να τον εκμεταλλευτεί στο παιχνίδι πάνω από το καλάθι αλλά και τώρα όπως είναι η ομάδα δεν έχει την συμμετοχή που θα έπρεπε να έχει. O μόνος που μπορεί να εκμεταλλευτεί τον Παπαγιάννη αυτή την στιγμή είναι ο Νέντοβιτς που διαθέτει το μεγαλύτερο ταλέντο και στην πάσα απο τους τωρινούς συμπαίκτες του.

Στην άμυνα  ο Παναθηναϊκός δεν πλήρωσε, αλλά είναι σίγουρο ότι θα το πληρώσει σε άλλα παιχνίδια την… κακή μέχρι στιγμής weak side. Η αδύνατη πλευρά ήταν και σήμερα αχίλλειος πτέρνα. Θες με drive από το κέντρο, από τα πλάγια, από την baseline, o παίκτης της αδύνατης πλευράς κυρίως ο Μέικον δεν έβγαινε ποτέ από μπροστά στον παίκτη.

Τέλος καλό όλα καλά για τον Παναθηναϊκό που κέρδισε χρόνο αλλά θα πρέπει να βρει λύσεις κυρίως στην άμυνα ενόψει της δύσκολης συνέχειας. Η Χρονιά είναι μεγάλη. Οι στόχοι είναι τέσσερις. Ο πρώτος κερδήθηκε στην Πάτρα πριν λίγες μέρες. Η μάχη συνεχίζεται.

Και αν χρειαστεί να γίνει αυτό που έγινε σήμερα. Μαντζούκας. 17 χρονών και μπήκε με ωριμότητα και βοήθησε απίστευτα στην άμυνα με τα ριμπάουντ που πήρε. Ο Δημήτρης Πρίφτης είχε αρνηθεί την παραχώρηση του Μαντζούκα λέγοντας ότι έχει πλάνο και θέληση να τον βοηθήσει. Είναι πολύ θετικό ότι δεν δίστασε σε έναν τέτοιον αγώνα να τον ρίξει στο παρκέ. Και μόνο δικαιωμένος θα πρέπει να νιώθει.

Μιχάλης Σταμουλάκης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

 

Το basket247.gr(όπως προβλέπει η νομοθεσία και τηρώντας όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες) οφείλει να ενημερώνει τους επισκέπτες αυτού του ιστότοπου για την αποδοχή ή μη των cookies κατά την είσοδο τους στο site www.basket247.gr