Wednesday, 15 August 2018

Ο αργός θάνατος του αθλητισμού στην Ελλάδα και οι λόγοι του

Mar 01, 2017

Ο Αθλητισμός στην Ελλάδα επαγγελματικός και μη αργοπεθαίνει. Σίγουρα κάποιοι διαβάζοντας αυτό θα σκεφτούνε και με το δίκιο τους ότι τι στιγμή που καταργείται κάθε έννοια συλλογικής σύμβασης, τα μαγαζιά κλείνουνε το ένα πίσω από το άλλο, συντάξεις χάνονται , άνθρωποι μένουνε στον δρόμο και δεν αντέχουνε όχι το ενδεχόμενο να μείνουνε άνεργοι η να στερηθούνε το ψωμί αλλά τα μάτια των παιδιών τους όταν γυρίσουν σπίτι και τους κοιτάξουνε με λαχτάρα στηριζόμενοι επάνω τους και αυτοί δεν έχουν να τους δώσουνε τίποτα, με τον αθλητισμό θα ασχοληθούμε και με τις ομάδες? Και όμως ο αθλητισμός υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να γίνει καταφύγιο για χιλιάδες νέα παιδιά και ανθρώπους που μάχονται για κάτι καλύτερο. Θα ήταν το αντιστάθμισμα στην μιζέρια, στην ανέχεια και στην κατάθλιψη που κυριεύει κάθε γενιά τη σήμερον ημέρα. Αλλά εμείς οι ίδιοι σαν κοινωνία φροντίσαμε και εξακολουθούμε συστηματικά να καταστρέφουμε αυτό τον πυλώνα ελπίδας. Πως? Με το να ανεχόμαστε τις διάφορες καταστάσεις που συμβαίνουν σε αυτό. Γίνονται μπόλιασμα στο DNA του έλληνα που ασχολείται με τα σπορ καταστάσεις που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα προκαλούσαν τρόμο και μόνο στη σκέψη. Μια ελληνική κοινωνία που συνηθίζει στην παρακμή.
Τη αποδέχεται ο Έλληνας στον αθλητισμό
- Θεωρούμε φυσιολογικό την ύπαρξη κάθε λογής λαμόγιων και κακοποιών στοιχείων στον αθλητισμό. Φωτεινές υπάρξεις γίνονται αντικείμενο έρευνας και αφιερωμάτων. Τους θεωρούμε εξαίρεση ενώ θα έπρεπε να είναι ο κανόνας.
- Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε φυσιολογικό το στημένο παιχνίδι. Φράσεις <<έλα μωρέ δεν τα ξέρεις… μια ζωή έτσι γινότανε>> μπήκαν στη ζωή μας και για πολλούς θεωρείτε και επαρκής εξήγηση.
- Την ατιμωρησία όλων αυτών που εμπλέκονται σε αυτά. Όχι μόνο δεν μας πειράζει αλλά τον θεωρούμε και μάγκα και του αφιερώνουμε και κοσμητικά επίθετα.
- Μας φαίνεται φυσιολογικό να κινδυνεύουν στο γήπεδο ανθρώπινες ζωές.
- Μας φαίνεται φυσιολογικό να μην πληρώνουν οι ομάδες. Έλα μωρέ και αν χάσει και ένα μήνα πληρωμής τι έγινε. Σάμπως το κωλόπαιδο έπαιξε. Λες και εμείς στη δουλειά μας είμαστε στο 100% κάθε μέρα αλλά έτσι και μας πει το αφεντικό να μην πληρωθούμε ένα μήνα γίνεται της Βοσνίας.
- Μας φαίνεται φυσιολογικό να ανοίγουνε τα πόδια ομάδες στο τέλος κάθε χρονιάς
- Μας φαίνεται φυσιολογικό και μαγκιά να πτωχεύουν ανώνυμες αθλητικές εταιρείες και να βρίσκουν νομικά παραθυράκια ενώ την ίδια ώρα χάνουν τα χρήματα που δικαιούνται αθλητές, υπάλληλοι, φροντιστές κτλ.
- Μας φαίνεται φυσιολογικό να παριστάνουν τους αδικημένους οι μόνιμα ευνοημένοι
- Μας φαίνεται φυσιολογικό να μην έχουμε χώρους άθλησης.
- Μας φαίνεται φυσιολογικό η Ντόπα να έχει γίνει συνώνυμο της επιτυχίας.
- Μας φαίνεται φυσιολογικό να μην αναζητάμε τον αθλητισμό ως πρωτεύον για τον άνθρωπο αλλά τον πρωταθλητισμό με κάθε θυσία και μόνο.
- Μας φαίνεται φυσιολογικό να χλευάζονται οι αγνοί και ρομαντικοί άνθρωποι που ασχολούνται ακόμα στην Ελλάδα με τον αθλητισμό και θέλουν πραγματικά να επενδύσουν σε αυτόν. Ναι υπάρχουν και τέτοιοι μην απορείτε. Λίγοι μεν αλλά υπάρχουν.
- Μας φαίνεται φυσιολογικό να αργοπεθαίνει ένα από τα ελάχιστα κομμάτια της διαλυμένης κοινωνίας μας που θα μπορούσε να μας χαρίσει αισιοδοξία και υπερηφάνεια .
- Μας φαίνεται φυσιολογική η αγραμματοσύνη και ασχετοσύνη με τον χώρο του αθλητισμού των δημοσιογράφων που επιβιώνουν γλείφοντας στρατιές παραγόντων που τυχαίνει να έχουν μια άλφα οικονομική δύναμη.
Για αυτούς και για πολλούς άλλους λόγους ακόμα ο αθλητισμός θα μπορούσε να αποτελεί ένα προπύργιο εντιμότητας, ευεξίας και να αποτελεί φάρο για όλους αυτούς που δοκιμάζονται στη σημερινή εποχή. Αλλά δυστυχώς οι κερκόπορτες που είχε αποδείχθηκαν ξέφραγο αμπέλι και έδωσαν την ευκαιρία στο κάθε κατακάθι της κοινωνίας να βγάλει το απωθημένο του και τον κόμπλεξ του επάνω του.

Μιχάλης Σταμουλάκης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ