Saturday, 18 August 2018

Πατέρα άσε με να παίξω, Coach μην με διασύρεις

Feb 01, 2017

Αφορμή για το άρθρο αυτό στάθηκαν κάποια γεγονότα που συνέβησαν τον τελευταίο καιρό σε παιδικούς αγώνες μπάσκετ. Το ένα αφορά τα επεισόδια μεταξύ γονέων σε αγώνες παιδικούς και το δεύτερο κάποια σκορ που βλέπουμε και μας προκαλούν φρίκη σε αγώνες μικρών παιδιών.

Νομίζω ότι εδώ θα πρέπει να ειπωθούν μερικές ωμές αλήθειες.  Ξεκινώντας από τα επεισόδια πλέον είναι κατανοητό ότι όσο σκληρό και να ακούγεται όταν αναφερόμαστε σε γονείς αθλητών μιλάμε για μάστιγα. Προφανώς και υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις αλλά τα παραδείγματα γονέων προς αποφυγή είναι πάρα πολλά.

Προσπαθώντας να καταλάβω τόσα χρόνια τι είναι αυτό που σπρώχνει ένα γονέα σε τέτοιες αντιδράσεις και προς το ίδιο του το παιδί αλλά και προς τους ανθρώπους που είναι γύρω του διαιτητές, προπονητές κτλ έχω καταλήξει στην εξής διαπίστωση: αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα… πιο λαϊκά: Βγάζουν το απωθημένο τους πάνω στο παιδί τους. Το απωθημένο του χαμένου μπασκετμπολίστα, το όνειρο που είχαν για τον εαυτό τους και την ανάγκη να το δουν στον διάδοχο τους. Ξεχνούν ότι έχουν να κάνουν με ένα παιδί, με ξεχωριστή προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία από την δική τους. Βλέπουν πάνω του την χαμένη τους ευκαιρία που πρέπει με οποιοδήποτε κόστος τώρα να μην χαθεί.

Χάνει το παιδί ένα καλάθι και η απογοήτευση στο πρόσωπο… του πατέρα είναι πολύ πιο μεγάλη από αυτή του μικρού. Έχω την αίσθηση ότι βλέπουν τα παιδιά τους σαν οχήματα οικονομικής αποκατάστασης και κοινωνικής καταξίωσης αδιαφορώντας για τα θέλω του παιδιού τα οποία δεν είναι και πολλά αλλά το εξής ένα: Να παίξει. Να χαρεί το παιχνίδι. Να βάλει το καλάθι και να δώσει το χέρι με τους συμπαίκτες του, να διασκεδάσει μαθαίνοντας ένα άθλημα. Και να βλέπεις αυτή την χαρά να την παίρνουν από τα προσωπάκια αυτά οι ίδιοι οι γονείς. Προκαλεί απορία αν όχι οργή και αγανάκτηση.

Και πάμε στο δεύτερο θέμα που αφορά την αντιμετώπιση των παιδιών από τις ομάδες και τους προπονητές. Είναι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ αυτό που κάνουν πολλές ομάδες να χρησιμοποιούν μικρά παιδιά σε αγώνες με μεγαλύτερους ηλικιακά παίκτες. Και δεν μιλάμε για ένα χρόνο διαφορά αλλά για τέσσερα και πέντε. Ο Κίνδυνος του να τραυματιστεί ψυχικά και σωματικά το παιδί είναι ορατός. Πραγματικά ο μόνος λόγος που θεωρώ ότι ένας σύλλογος το κάνει αυτό είναι το κέρδος. Να δείξει στους γονείς ότι τα παιδιά παίζουν αγώνες, βοηθήστε μας με την συνδρομή κτλ.  Αυτός όμως δεν είναι σύλλογος. Είναι ένωση μισθοφόρων που βγήκαν για σεργιάνι. Δεν μπορώ να βρω… χαρά στο παιχνίδι όταν ένα παιδί του κλέβουν διαρκώς την μπάλα και το σκορ πάει στο 12-124.


Απευθυνθήκαμε σε δυο ειδικούς επί του θέματος ακαδημίες μπάσκετ αλλά και παιδί. Στον προπονητή των ακαδημιών του Προμηθέα Χαλανδρίου και διοργανωτή ενός εκ των κορυφαίων
camp στην Ελλάδα του Μαϊκ Ευαγγελίτση καθώς και στον Οικογενειακό ψυχοθεραπευτή Νάσο Ρέντζιο.

Mαϊκ Ευαγγελίτσης: Υπεύθυνος Ακαδημιών Προμηθέα  Χαλανδρίου. Basketball personal trainer στην ακαδημία MBCE-BIG SHOES BASKETBALL ACADEMY by Mike Evaggelitsis. Διοργανωτής, υπεύθυνος οργάνωσης και σχεδιασμού προπονήσεων του MBCE-BIG SHOES BASKETBALL CAMP by Mike Evaggelitsis.



Στο κομμάτι των ακαδημιών στην Ελλάδα θέλουμε αρκετή δουλειά ακόμα για να μπορούμε να πούμε ότι έχουμε φτάσει σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο.

Καταρχήν θα πρέπει να πούμε μερικές αλήθειες όσο και αν αυτές πονούν. Ξεκινάμε από το γιατί φέρνει ένα γονέας το παιδί του στο γήπεδο. Οι περισσότεροι δυστυχώς το κάνουν για δυο λόγους.

Ο πρώτος λόγος είναι για να το ‘παρκάρουν΄. Να λείπει από το σπίτι μερικές ώρες να ησυχάζουν και αυτοί.

Ο δεύτερος είναι ότι φέρνοντας το παιδί τους στο γήπεδο αυτομάτως θεωρούν ότι είναι ο Jordan και αναλόγως συμπεριφέρονται. Θα τον μαλώσουν στην άσχημη ενέργεια του, θα του δώσουν οδηγίες από την κερκίδα, θα τα βάλουν με όλο τον περίγυρο του μικρού (προπονητές, διαιτητές, συμπαίκτες, παράγοντες) και η συμπεριφορά τους έχει την βάση στο ότι το δικό τους παιδί είναι το καλύτερο και πρέπει πάντα να είναι άψογος σε όλα.

Η Ψυχολογία ενός παιδιού μπορεί να καταστραφεί μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Είναι σημαντικό οι προπονητές των ακαδημιών να είναι και παιδαγωγοί. Χρειάζονται τα κατάλληλα άτομα στην κατάλληλη ηλικία και πάρα πολύ δουλειά και στο σπίτι και πολύ μελέτη.

Μπορώ να σας πω τι έκανα εγώ φέτος που ανέλαβα υπεύθυνος των ακαδημιών του Προμηθέα Χαλανδρίου: Κάλεσα τους γονείς όλους και τους είπα ότι για εσάς είμαι εδώ 24ώρες το 24ωρο 365 το χρόνο, το τηλέφωνο μου δεν κλείνει ποτέ και είμαι στην διάθεση σας. Αλλά στο γήπεδο όταν κάνουμε προπόνηση δεν θα μπαίνει κανείς μέσα. Οι πόρτες θα είναι κλειδωμένες. Γιατί πολύ απλά όπως ο γονέας δεν μπαίνει στην τάξη στο σχολείο η στο φροντιστήριο να παρέμβει στο μάθημα , έτσι δεν θα μπει και εδώ. Το ίδιο και στα παιχνίδια όπου έχω απαγορέψει στους παίκτες μου είτε κάνουν καλή ενέργεια είτε κακή να κοιτάξουν στην κερκίδα και δεν δέχομαι κανένα γονέα να μιλήσει στο παιδί του κατά την διάρκεια του αγώνα. Είμαι χαρούμενος γιατί οι γονείς έχουν καταλάβει τους λόγους για τους οποίους το κάνω αυτό και η χρονιά εξελίσσεται πολύ καλά.

Τώρα όσον αφορά τα μικρά παιδιά και την διαδικασία που τους υποβάλλουν πολλοί προπονητές και σύλλογοι να αγωνίζονται με παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών έχω να πω ότι οι πράξεις αυτές είναι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ. Όχι μόνο για την σωματική ακεραιότητα των παιδιών που διατρέχει μεγάλο κίνδυνο αλλά πάνω από όλα την ψυχική.  Μια ήττα με ένα π.χ. σκορ 14-110 σε ένα μικρό παιδάκι μπορεί να αποτελέσει το κύκνειο άσθμα του στο μπάσκετ. Η απογοήτευση που νιώθει είναι τόση μεγάλη που μπορεί να το οδηγήσει στην αποστροφή από το άθλημα.

Μια ακαδημία έχει σαν στόχο την παραγωγή παικτών. Μπορεί να μην βγάλει και κανέναν. Αλλά τα παιδιά διδάσκονται αξίες και παίρνουν ερεθίσματα που θα τα βοηθήσουν μελλοντικά στην ζωή τους. Ομαδικότητα, φιλία, χαρά, λύπη, ένταση, οικογένεια. Μόνο ο αθλητισμός μπορεί να τα δώσει αυτά και έχουμε υποχρέωση να τα μεταδώσουμε στα μικρά παιδιά.

 
Νάσος Ρέντζιος: Οικογενειακός Ψυχοθεραπευτής

Αναμφισβήτητα, το παιχνίδι αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι στη ζωή των παιδιών και από τα πιο σημαντικά. Μέσα απ’ αυτό το κάθε παιδί, αναπτύσσει και προσπαθεί να ανακαλύψει τις δικές του δεξιότητες, κλίσεις και συναισθήματα. Ακριβώς, το ίδιο ισχύει και στα ομαδικά αθλήματα, όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση του μπάσκετ. Για τα παιδιά, κυρίως της σχολικής ηλικίας, η ομάδα αποτελεί το περιβάλλον, μέσα στο οποίο καλούνται να δημιουργήσουν σχέσεις εμπιστοσύνης, ασφάλειας, ισότητας, να αλληλοεπιδράσουν με άλλα παιδιά, να συνεργαστούν και να αναπτύξουν τον εαυτό τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στη συγκεκριμένη ηλικία τα περισσότερα παιδιά πειραματίζονται και δοκιμάζουν διάφορες δραστηριότητες μέχρι να καταλήξουν σε αυτή που τους ταιριάζει, γεγονός που απαιτεί αποδοχή και σεβασμό από εμάς. 
Όμως, πέραν του ρόλου και της σημασίας του ομαδικού παιχνιδιού για τα παιδιά, καλό είναι να εστιάσουμε σε εμάς τους ενήλικες (γονείς, προπονητές) και το ρόλο μας. Ειδικότερα, είναι βοηθητικό να έχουμε υπόψη μας τι σημαίνει παιχνίδι για ένα παιδί και πως μπορεί να ανταποκριθεί ανάλογα με την ηλικία του. Οι γονείς και οι προπονητές βοηθούν με το να είναι υποστηρικτικοί, να σέβονται και να αποδέχονται τον ρυθμό και τα διαφορετικά χαρακτηριστικά κάθε παιδιού ( σωματικά και ψυχολογικά), να επιβραβεύουν την προσπάθεια, να έχουν ρεαλιστικές προσδοκίες και να μην ξεχνούν ότι παιχνίδι σημαίνει χαρά.

Μιχάλης Σταμουλάκης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ