Monday, 23 April 2018

Ο Μπόγρης, η επίθεση και οι λεπτές κόκκινες γραμμές

Feb 06, 2018

Η εβδομάδα που μας πέρασε είχε σαν πρώτο γεγονός την πρωτοφανής επίθεση που εξαπέλυσε με μπουνιές ο παίκτης του Ολυμπιακού Γιώργος Μπόγρης στον δημοσιογράφο Σωτήρη Γεωργίου. Ένας αθλητής δηλαδή να χτυπήσει δημοσιογράφο. Όχι ότι δεν έχει ξαναγίνει πιο παλιά.

Ας ξεκινήσουμε από το βασικό. Ότι και να σου έχει γράψει, όσο και να μην σου αρέσει  η φάτσα του η δεν ξέρω εγώ τι δεν ορμάς να χτυπήσεις έναν άνθρωπο. Η βία δεν είναι λύση. Αυτομάτως χάνεις το.. όποιο δίκιο έχεις. Από αυτή την μεριά ο Μπόγρης είναι ο μοναδικός χαμένος της υπόθεσης και φυσικά υπεύθυνος.  Το λάθος του είναι διπλό γιατί μιλάμε για αθλητή του Ολυμπιακού που αγωνίζεται στις κορυφαίες διοργανώσεις, και με συμμετοχές στην Εθνική ομάδα.

Δεύτερο βασικό. Ο Ολυμπιακός δεν εμπλέκεται πουθενά στην επίθεση. Ο Μπόγρης είναι αθλητής της ομάδας του Πειραιά αλλά μέχρι εκεί. Δεν μπορεί η κάθε ομάδα να βάζει και ένα φύλακα στον κάθε παίκτη της από κοντά. Η επίθεση από ότι φαίνεται είναι καθαρά προσωπική και τίποτα παραπάνω. Άρα ο Ολυμπιακός μένει έξω από το κάδρο.

Πάμε τώρα σε ένα άλλο εξίσου σημαντικό γεγονός ίσως το σημαντικότερο. Η δύναμη ενός δημοσιογράφου είναι μεγάλη. Η πένα του μπορεί να επηρεάσει χιλιάδες κόσμου. Κακώς εννοείτε συμβαίνει αυτό γιατί συνεπάγεται ότι αυτός ο κόσμος χειραγωγείτε εύκολα αλλά συμβαίνει και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε.  Θα πρέπει λοιπόν ο Δημοσιογράφος όπως δεν γουστάρει αυτούς που τον βρίζουν από κάτω στα σχόλια και απαντάει να έχει πάντα στο μυαλό του το γεγονός ότι χαρακτηρισμοί υποτιμητικοί και σε ένα σημείο εξευτελιστικοί μπορούν να βλάψουν ανεπανόρθωτα την καριέρα και το προφίλ ενός αθλητή.

Κοινώς για να εξηγούμαστε πιο απλά. Μπορείς να γράψεις ότι διαφωνώ με την επιλογή του Σφαιρόπουλου να πάρει τον Μπόγρη (και τον κάθε Μπόγρη) στον Ολυμπιακό. Μπορείς να γράψεις ότι δεν μου αρέσει η άμυνα που παίζει. Δεν μου αρέσουν τα τελειώματα του κοντά στο καλάθι. Δεν μου αρέσει το σουτ του. Δεν μου αρέσουν χίλια δυο πράγματα. Ξαναλέω για τον Μπόγρη και τον κάθε Μπόγρη. Η κριτική σου όμως θα πρέπει να είναι αμιγώς για αυτό που σε διαβάζει ο κόσμος. Μπασκετική.

Όταν αναφέρεσαι σε χαρακτηρισμούς ο πιο τεμπέλης Έλληνας παίκτης (παρεμπιπτόντως ο Μπόγρης πλήρωσε με δικά του έξοδα στο παρελθόν και έκανε ένα μήνα προπόνηση με τον Τιμ Γκλόβερ γυμναστή του Τζόρνταν και δεν νομίζω τρία σουπερ χρόνια στην Ισπανία να βγήκαν από την τεμπελιά) , όταν τον παρουσιάζεις και αναφέρεις μέσα σε κείμενο  για  σχέση που είχε (ποιον ενδιαφέρει αλήθεια και τι σχέση έχει με το μπάσκετ)… όταν δεν το έχεις πει μόνο ζιγκολό…  είναι σαν να προκαλείς το επεισόδιο.

Όσο καταδικαστέα ήταν η πράξη του Μπόγρη , άλλο τόσο καταδικαστική είναι και η οποιαδήποτε αναφορά στην προσωπική ζωή ενός αθλητή και οι ειρωνικοί χαρακτηρισμοί όταν ξέρεις τι αντίκτυπο έχει σε μια μεγάλη μερίδα του κόσμου. Δεν νομίζω κανένας αθλητής να όρμαγε να χτυπήσει έναν άνθρωπο επειδή έγραψε δεν μου αρέσει το sky-hook του. Αλλά να εξισώνουμε την προσωπική ζωή με την αθλητική είναι άτοπο και δεν μπορεί να γίνεται δεκτό από κανένα. 

Δεν μπορεί να λέμε ότι αυτός ο παίκτης είναι καλός στο pick and roll , στο αμυντικό transition, στις βολές  και ξαφνικά ααα πηδ@γε και την τάδε.

Για αυτό ναι μεν η βία πρέπει να καταδικάζεται από όλους και όχι απλά για το τυπικό αλλά να έχει ουσία, αλλά και όταν γράφουμε να ξέρουμε γιατί γράφουμε και που είναι τα όρια μας.

Σε όλα τα πράγματα στην ζωή μας υπάρχουν λεπτές κόκκινες γραμμές. Αν τις περνάμε εν γνώσει μας  θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να υποστούμε και τις συνέπειες. Ο Μπόγρης φταίει 100% για την επίθεση. Καμιά φορά και ο θύτης έχει κάποια δίκια. Όχι μόνο το θύμα.

Μιχάλης Σταμουλάκης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ