Monday, 18 June 2018

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι πλέον στην γειτονιά των αγγέλων. Εκεί θα ...ολοκληρώσει και την τελευταία μεταγραφή που είχε σε εκκρεμότητα.Στην γη τελείωσε εκατοντάδες μεταγραφές και έφερε τους παικταράδες που θαύμασε ο κόσμος του Παναθηναϊκού. Τώρα στην γειτονιά των αγγέλων ετοιμάζεται για την τελευταία. Για την ακρίβεια αυτή που ο θάνατος διέκοψε πριν 25 χρόνια ακριβώς. Αντίο μεγάλε Παύλο...Σε περιμένει ο Ντράζεν εκεί ψηλά.

Μιχάλης Σταμουλάκης

O Παναθηναϊκός επικράτησε του Ολυμπιακού στο… δακρυσμένο ΟΑΚΑ και πλέον θέλει ακόμα μια νίκη για να φτάσει στο 37ο πρωτάθλημα του.

Ένα παιχνίδι που να το πούμε κομψά δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας. Περισσότερο έμοιαζε Μονόφθαλμου εναντίον τυφλού. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε απλά γιατί φάνηκε ότι είχε κάποιο πλάνο στην επίθεση και πιο ενέργεια στην άμυνα.

Στην επίθεση όπως ήταν φυσικό ακολουθήθηκε η …περπατημένη του ΣΕΦ. Η μπάλα μέσα στο καλάθι για την εκμετάλλευση των μις-ματς όχι μόνο των ψηλών με τον κοντών μετά από κάποιο pick and roll, αλλά και γκάρντ εναντίον γκάρντ. Το σχέδιο πέτυχε καθώς εκτός του σκοραρίσματος μέσα στην ρακέτα , η μπάλα κυκλοφόρησε από μέσα προς τα έξω και βρέθηκαν και ελεύθερα σουτ. Φυσικά όταν χρειάστηκε το ένας εναντίον ενός στο τέλος του αγώνα ήρθε με τον Τζέιμς να κάνει τα..δικά του.

Στην άμυνα και ο Ολυμπιακός προσπάθησε να διαβάσει τις φάσεις και να πάει την μπάλα κοντά στο καλάθι. Πήραν πόντους και επιθετικά ριμπάουντ οι ερυθρόλευκοι. Εκεί ο Πασκουάλ διέταξε παγίδες επιθετικές. Κοινώς ο δεύτερος αμυντικός να πηγαίνει πάνω στον παίκτη της μπάλας και όχι να περιμένει την τελική του κίνηση. Οι πράσινοι κλείνοντας τους χώρους πάσας κατάφεραν να κλέψουν πολλές μπάλες (10 με 5 κλεψίματα από τον Καλάθη) και να φύγουν στον αιφνιδιασμό και να τελειώσουν τις φάσεις.

Τα μεγάλα προβλήματα φυσικά ήταν εκτός από τα επιθετικά ριμπάουντ που πήρε ο Ολυμπιακός και το μεγάλο βάσανο των βολών. 10/25 δεν είναι κακό νούμερο είναι απλά γελοίο.

Μια γραμμή αξίζει να δοθεί στον Ζακ Όγκουστ καθώς έκανε καταπληκτική δουλειά στην άμυνα και τα ριμπάουντ και στις δυο μεριές του παρκέ παρότι δεν σκόραρε.
Κάθε ματς είναι διαφορετικό. Το 2-1 είναι γεγονός αλλά και… παρελθόν. Η Συγκέντρωση εστιάζεται εκεί. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας κρυφός άσος για να δείξουν και οι δυο προπονητές. Ότι κάνανε στα τρία πρώτα παιχνίδια θα το κάνουν και τώρα. Συγκέντρωση χρειάζεται και προς θεού να σταματήσουν να κοιτάνε το χρονόμετρο και όχι το καλάθι στα τελευταία πέντε λεπτά της αναμέτρησης.

Υ.Γ. Έχουν γραφτεί και ειπωθεί τόσα για τον μεγαλύτερο παράγοντα αλλά πάνω από όλα ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ Παύλο Γιαννακόπουλο που να αρχίσουμε εμείς να γράφουμε δεν έχει και πολύ νόημα. Θα πω μόνο αυτό. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος δεν ήταν επενδυτής. Ήταν ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ. Αν ο Παναθηναϊκός είχε πρόσωπο αυτό θα ήταν του Παύλου Γιαννακόπουλου. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος θα ζει όσο ζει ο Παναθηναϊκός. Δηλαδή για πάντα.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός έφερε το πλεονέκτημα έδρας και πάλι στο ΟΑΚΑ. Αν έχει αποδεχθεί κάτι τα τελευταία χρόνια είναι ότι η δεκαετία του ’90 όπου πλεονέκτημα έδρας σήμαινε τίτλος έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Στο ημίχρονο του αγώνα έγραψα στο προσωπικό μου προφίλ στο facebook: Όσο τρώει ντραιβ συνέχεια ο Παναθηναϊκός ότι και να βάλει μπροστά δεν έχει τύχη. Αν τα σταματήσει βλέπουμε..

Ο Παναθηναϊκός τα σταμάτησε στο δεύτερο ημίχρονο. Έπαιξε καλύτερη άμυνα στο ένας εναντίον ενός, έκανε παγίδες στο low post και κατάφερε με εξαίρεση το τελευταίο 5ολεπτο να ελέγξει πλήρως τον ρυθμό του αγώνα στοχεύοντας πολύ στο ένας εναντίον ενός χαμηλά στο καλάθι και στα isolation του Καλάθη (που πήρε ένα σκριν αυτή τη φορά και χτύπαγε στα πόδια τον εκάστοτε ψηλό) και του Τζέιμς με τα σουτ από τα 4 ή 5 μέτρα.

Είναι εξοργιστικό ότι παρότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε για 4η συνεχόμενη φορά στο ΣΕΦ κατάφερε και πάλι στο τέλος ένα ματς που ήταν κυρίαρχος να το κάνει ντέρμπι. Και αυτό γιατί για πολλοστή φορά σταμάτησε να παίζει μπάσκετ και έπαιζε με το χρονόμετρο. Άφηνε τον Ολυμπιακό να σκοράρει εύκολα με γνώμονα του να κυλήσει το 24αρι και στην επίθεση έπαιξε μπάσκετ αλάνας.

Δεν γίνεται να τρως 9 πόντους σε 15 λεπτά και τους διπλάσιους στο τέλος.

Από εκεί και πέρα ο Λοτζέσκι ήταν παίκτης κλειδί για την εξέλιξη του αγώνα στο πρώτο μέρος με την παρουσία στο χαμηλό post ενώ ο Ρίβερς βοήθησε στην άμυνα αλλά στην επίθεση εξακολουθεί να έχει πολλά θέματα. Η γνώμη μου δεν αλλάζει. Ο Ρίβερς δεν έπρεπε να είναι στην 12αδα.

Η συνέχεια την Κυριακή με το ‘Πρέπει’ να περνάει και πάλι στην πλευρά του Παναθηναϊκού. Μέχρι στιγμής καμία ομάδα δεν έχει αντέξει το βάρος αυτό.
H πίεση είναι μεγάλη. Αρκεί να δει κανείς ότι οι δυο ομάδες έχουν καλύτερα ποσοστά στις βολές εκτός έδρας, λιγότερα λάθη και χθες υπέπεσαν σε παράβαση 8 δευτερολέπτων.

Υ.Γ. Είναι τουλάχιστον γελοίο να ακούς ή να διαβάζεις ότι ο Σφαιρόπουλος η ο Πασκουάλ ετοιμάζουν εκπλήξεις. Καμία έκπληξη δεν προκαλεί κανείς σε κανέναν. Έχουν παίξει... 325 ματς κάθε χρόνο αντίπαλοι. Δουλεύουν και για τους παίκτες που είναι στην 12η θέση επιλογής τύπου Όγκαστ η Μπόγρη.

Υ.Γ.2 Το μπάσκετ είναι ρίσκο. Το τι θα άκουγε ο Πασκουάλ αν έχανε επειδή δεν έβαλε τον Λοτζέσκι στο τέλος δεν λέγεται. Κέρδισε… πρώτος μάγκας.

Υ.Γ.3. Πάλι ο Παναθηναϊκός έδωσε όπως και στο ΟΑΚΑ στην αρχή του αγώνα φάουλ που έστελναν τους παίκτες του Ολυμπιακού στις βολές. Αν είναι να κάνεις φάουλ κάντο καλά.

Υ.Γ.4 Ναι ο Παναθηναϊκός είναι αυτός που υποτίθεται μπορεί να τρέξει αλλά ο Ολυμπιακός στην τρίτη περίοδο βγήκε στον αιφνιδιασμό τέσσερις φορές σε καταστάσεις 3 εναντίον 1. Το ότι χάσανε τα λει-απ μόνοι τους δεν παίζει κανένα ρόλο. Οι επιστροφές ήταν κακές.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός έχασε από τον Ολυμπιακό και απώλεσε το πλεονέκτημα έδρας. Για την διαφορά των δυο ομάδων μπορεί να λέει πολλά αλλά και τίποτα. Δεν ανακαλύψαμε την χαμένη μπασκετική ατλαντίδα όταν λέγαμε ότι αυτά τα ματς είναι διαφορετικά και οι εμφανίσεις στις προηγούμενες φάσεις δεν παίζουν καμία φάση. Συνειδητά απείχα το προηγούμενο διάστημα από αυτό το τρελό γαϊτανάκι που παρουσίαζε τον Παναθηναϊκό σε εκπληκτική κατάσταση μετά τον αποκλεισμό από την Ρεάλ και τον Ολυμπιακό να σέρνεται. Με όλο το σεβασμό στις άλλες ομάδες την δεδομένη στιγμή και μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα δεν θεωρώ δείγμα σοβαρό για ομάδες επιπέδου Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού αν ρίχνουν 50αρες στο Λαύριο η δυσκολεύονται να νικήσουν τον Προμηθέα. Ποτέ μου δεν έχω εξάγει συμπεράσματα από τέτοια παιχνίδια.

Στα του παιχνιδιού ένα στατιστικό στοιχείο και μια εικόνα ίσως αντικατοπτρίζει όλο το παιχνίδι. Το ένα είναι οι ασίστ με τον Παναθηναϊκό να έχει 8 και τον Ολυμπιακό 17. Τις 5 τις έδωσε ο Καλάθης. Όταν παίρνεις 3 ασίστ από τους υπόλοιπους 11 δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις. Το δεύτερο είναι στο ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου. Ο Παναθηναϊκός παίζει pick and roll στην Κορυφή και ο Ολυμπιακός κάνει αλλαγές. Δημιουργούνται μις-ματς συνεχώς. Ο Παναθηναϊκός τα διαβάζει και ο Ολυμπιακός κάνει τα φάουλ κάτω από την ρακέτα. Το θέμα είναι ο τρόπος που τα έκανε. Έβλεπες το πάθος τους και καταλάβαινες πολλά. Σαν να σου λένε ότι για να βάλεις καλάθι θα ματώσεις. Ο Παπανικολάου, ο Παπαπέτρου, ο Μάντζαρης όλοι αγκάλιαζαν με δύναμη τους παίκτες του Παναθηναϊκού.

Οι Ερυθρόλευκοι δεν φοβήθηκαν τα φάουλ να τα δώσουν από νωρίς. Έκαναν συνεχώς αλλαγές σε όλα τα σκριν και ειδικά όταν έπαιζαν οι Παπανικολάου και Παπαπέτρου μαζί που μπορούσαν να μαρκάρουν και μέσα στο καλάθι και περιφερειακά.

Ο Παναθηναϊκός έκανε το χειρότερο παιχνίδι με τον Πασκουάλ στον πάγκο τα τελευταία δυο χρόνια. Άναρχο και με πολλές ατομικές ενέργειες. Κανένας ρυθμός και ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ μεγάλη βιασύνη να τελειώσει το παιχνίδι. Χαρακτηριστικό το 47-50 και θέλει 1 λεπτό να λήξει η Τρίτη περίοδος και ο Τζειμς με τον Καλάθη σουτάρουν δυο συνεχόμενα τρίποντα με την πρώτη πάσα λες και τελείωνε ο αγώνας.

Φυσικά τα λάθη συνεχίστηκαν στην άμυνα. Τρίποντα του Μάντζαρη, καλάθια του Στρέλνιεκς με ένα απλό σκριν αφού στις αλλαγές ΠΑΝΤΑ κάποιος ξεχνιόταν.

Εν πάση περιπτώση ότι ίσχυε για τους αγώνες με την Ρεάλ ισχύει και εδώ. Όσο κακή εμφάνιση και να έκανε ο Παναθηναϊκός ήταν απλά το πρώτο ματς της σειράς. 0-1 και συνεχίζουμε.

Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθούμε. Και το ένας εναντίον ενός κατάσταση θεωρείτε στο μπάσκετ. Το θέμα είναι όμως πως δημιουργείς αυτή την συνθήκη. Και ο Ολυμπιακός έπαιξε ενας εναντίον ενός αλλά μετά από κυκλοφορία της μπάλας και ψάξιμο κυρίως κοντά στο καλάθι για επιλογή. Ο Παναθηναϊκός αν εξαιρέσεις λίγο την τέταρτη περίοδο έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Υ.Γ.2 Μακάρι να διαψευστώ αλλά είναι η δεύτερη φορά που ο Παναθηναϊκός και κατά συνέπεια ο Τσάβι Πασκουάλ κάνει το ίδιο λάθος. Ο Ρίβερς ΔΕΝ έπρεπε να είναι στην ομάδα. Ο Τραυματισμός του τον έχει επηρεάσει πολύ. Φάνηκε και στα ματς με την Ρεάλ. Το αν ευστοχούσε στα τελευταία ματς της κανονικής περιόδους στην Α1 μου είναι παντελώς αδιάφορο. Δεν μπορεί το παρελθόν να είναι λόγος απόφασης για το μέλλον. Το ότι παίζει καλά με τον Ολυμπιακό γενικά στα 2 χρόνια του στην Ελλάδα το ξέρουμε όλοι. Το ότι όμως δεν έχει αγωνιστεί καλά εδώ και 3 μήνες σε σπουδαίο ματς επίσης το γνωρίζουμε. Είπαμε μακάρι να διαψευστούμε και να κάνουμε ολική κυβίστηση. Αλλά όποιος τον παρατηρούσε προσεκτικά έβλεπε.

Υ.Γ.3 Ο Παναθηναϊκός έχασε καθαρά απο έναν Ολυμπιακό που είχε Σπανούλη με 4 πόντους και 1/10 σουτ και Πρίντεζη με 2 πόντους. Κάτι λέει αυτό.

Y.Γ.4 ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ ο Θανάσης Αντετοκούνμπο στην άμυνα. Αλλά δεν γίνεται να κόβει τον αντίπαλο και με σπριντ να παίρνει την μπάλα να σουτάρει τρίποντο. 

Μιχάλης Σταμουλάκης

Για 12η συνεχόμενη φορά Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός στον τελικό. Μετά από χρόνια όμως το πλεονέκτημα είναι και πάλι στο ΟΑΚΑ και οι Πρωταθλητές Ελλάδας ξεκινούν από καλύτερη βάση την σειρά των αγώνων. Πιο φορμαρισμένοι και πιο έτοιμοι αγωνιστικά και ψυχολογικά από τον Ολυμπιακό. Η διαπίστωση αυτή είναι η αλήθεια αλλά συγχρόνως και η μεγάλη παγίδα. Να πιστέψει κανείς ότι επειδή ο Παναθηναϊκός είναι καλύτερος από τον Ολυμπιακό την δεδομένη στιγμή αυτομάτως η δουλειά θα γίνει εύκολα και στο ρελαντί.

Μετά από τόσα χρόνια το μόνο σίγουρο είναι: Ότι αυτά τα παιχνίδια είναι μια άλλη ιστορία σε σχέση με το τι γινόταν πριν και τι θα γίνει μετά.

Θυμηθείτε μόνο πως μπήκαν οι δυο ομάδες στους τελικούς πέρυσι. Με τον Ολυμπιακό να έχει πλεονέκτημα έδρας, πιο δεμένη ομάδα και να προέρχεται από τον τελικό της Ευρωλίγκα στην Πόλη. Από την άλλη υπήρχε ο Παναθηναϊκός με την ιστορία του λεωφορείου (αλήθεια ρε παιδιά εσείς που λέγατε ποιος σοβαρός αθλητής θα παίξει στον Παναθηναϊκό μετά από αυτή την ιστορία που χαθήκατε), με ένα 0-3 από την Φενέρμπαχτσε και καθημερινές ειδήσεις που διατάρασσαν την ησυχία της ομάδας (βλέπε την ψεύτικη φωτογραφία ότι ξενυχτούσαν οι παίκτες παραμονές του τελικού και είχε τραβηχτεί 25 μέρες πριν).

Ποιος ποντάριζε στον Παναθηναϊκό εκείνη την εποχή; Μόνο αυτός που εν τέλει τον οδήγησε σε αυτή την επιτυχία. Ο Τσάβι Πασκουάλ.

Φέτος τα πράγματα είναι ανάποδα. Καλύτερη ψυχολογία ο Παναθηναϊκός, για διαφορετικούς λόγους από αυτούς τους περσινούς των πρασίνων πιο… εύθραυστη του Ολυμπιακού. Εδώ συμβαίνει ίσως και ένα παράδοξο. ΑΝ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ότι υπάρχει αουτσάιντερ που με βάση τους τραυματισμούς κτλ είναι ο Ολυμπιακός θα έπρεπε η πίεση να είναι προς την μεριά των πρασίνων. Παραδόξως όμως αυτή είναι προς την μεριά του Ολυμπιακού. Θες οι κακές εμφανίσεις στα playoffs, η γκρίνια για το ενδεχόμενο δεύτερη χρονιά η ομάδα να μην κατακτήσει ένα τίτλο, για τον Σφαιρόπουλο και το μπάσκετ που παίζει, για τις επιλογές ξένων, όλα αυτά έχουν δημιουργήσει μια πίεση προς τους Ερυθρόλευκους. Που πολύ πιθανόν όμως να μεταφραστεί σε μια τιτάνια προσπάθεια στο γήπεδο για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Άλλωστε είναι η μεγάλη ευκαιρία και των δυο να κλείσουν την χρονιά όμορφα. Μικρή σημασία θα έχει αν θα είναι το 37ο πρωτάθλημα του Παναθηναϊκού η το 13ο της ομάδας του Πειραιά την δεδομένη στιγμή. Μια χρονιά που για πολλούς λόγους άφησε πικρή γεύση και στους δυο η κούπα του Ελληνικού πρωταθλήματος μοιάζει βάλσαμο και είναι ικανή να γιάνει αρκετές πληγές και να σταματήσει ακόμα περισσότερες γκρίνιες.

Ο δρόμος είναι ανηφορικός και μακρύς και κανείς δεν θα πρέπει να παρασυρθεί από ένα μεγάλο σκορ η ένα break. Η σειρά τελειώνει στις 3 νίκες. Όσο και να έρθει το πρώτο ματς της Κυριακής θα είναι απλά το 1-0 ή το 0-1. Είτε νικάς, είτε χάνεις σε αυτές τις σειρές κοιτάς αμέσως το επόμενο παιχνίδι.

Υ.Γ. Δυο μέρες πριν τους τελικούς οι ιδιοκτήτες του Ολυμπιακού ζήτησαν παραίτηση του προέδρου διαιτητών, διαγραφή του γιού του από διαιτητή γιατί λέει έχει καφέ από αλυσίδα του προέδρου του Προμηθέα. Φέρονται να έχουν ζητήσει αναβολή των τελικών η αυτοί να γίνουν με ξένους διαιτητές. Τον Γιαβόρ και τον Πουκλ για παράδειγμα. Ομολογία χωρίς ανάκριση. Δεν γνωρίζω, και δεν μπαίνω στα μονοπάτια τους αλλά αν είναι αλήθεια ότι ψάχνουν τρόπο για ηρωική έξοδο υπάρχουν και πιο αξιοπρεπείς τρόποι. 

Y.Γ2. Οι παίκτες και ο προπονητής και όλος γενικά ο οργανισμός θα πρέπει να είναι προσηλωμένοι και μόνο στα του παρκέ. Ο αποπροσανατολισμός την δεδομένη στιγμή μόνο στον δυνατό κάνει κακό.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Οι Καβαλίερς επικράτησαν και μέσα στην Βοστώνη και πέρασαν στους τελικούς του ΝΒΑ για 4η συνεχόμενη χρονιά. Οι Καβαλίερς; Θεωρητικά ναι, αλλά ουσιαστικά ο Λεμπρόν Τζέιμς. Ο άνθρωπος που κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι μπασκετμπολίστας αλλά ήρωας της Marvel. Ακούει για ρεκόρ όπως αυτά που υπήρχαν πριν τον Game 7 (αήττητη οι Σέλτικς στην έδρα τους και το γεγονός ότι πάντα προκρίνονται όταν προηγούνται με 2-0 σε σειρά) και τρελαίνεται.

Ο ‘άνθρωπος’ που περπατάει στα 34 του έπαιξε χθες στο 100ο παιχνίδι της σεζόν και έμεινε στο παρκέ για 48 λεπτά. Σκόραρε 35 πόντους, πήρε 15 ριμπάουντ και έδωσε 9 ασίστ. Από δικές του πάσες προήλθαν 21 σουτ, 13 εξ αυτών ελεύθερα + το γεγονός ότι ήταν παντού στην άμυνα. Α! Ναι. Για τους haters του έκανε και 8 λάθη ο μπαγάσας.

Μπορείς να βρεις πολλά για να κατηγορήσεις τον Λεμπρόν Τζέιμς. Δεν είναι και ο ευκολότερος άνθρωπος και συμπαίκτης του κόσμου. Οποιοσδήποτε άλλος δίπλα του παίκτης ασφυκτιά (Ίρβινγκ). Οι προπονητές που είναι στον πάγκο συνήθως είναι διακοσμητικά στοιχεία. Αυτός αποφασίζει ποιος θα κατεβάσει την μπάλα και πως θα επιτεθεί η ομάδα. Μπορείς να του χρεώσεις ακόμα και την μέτρια (Ναι είναι μέτρια η ομάδα) που έφτιαξε το Κλίβελαντ από τις ανταλλαγές του Ίρβινγκ.

Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τέτοια επίδραση στην ομάδα , στους συμπαίκτες και στο ίδιο το παιχνίδι δεν έχει υπάρξει από την εποχή του Τζόρνταν και μετέπειτα του Κόμπι. Απέδειξε ότι αποτελεί την εξαίρεση στο μότο: Ότι ένας δεν μπορεί να κερδίσει τους πολλούς. Αυτός ΜΠΟΡΕΙ. Για αυτό είναι και για 8η συνεχόμενη χρονιά σε τελικούς του ΝΒΑ. Κάποιος μπορεί να πει ότι έχει κακό ποσοστό σε τελικούς με 3/7 και το πιο πιθανόν 3/8 φέτος μιας και όποια ομάδα περάσει από το ζευγάρι Χιούστον- Γκόλντεν Στέιτ έχει ΤΕΡΑΣΤΙΟ προβάδισμα για τον τίτλο. Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη λέει ότι ο άνθρωπος αυτός έπαιξε σε 2 ομάδες που ποτέ δεν ήταν στα top του ΝΒΑ και κατάφερε να πάρει τίτλους και με τις δυο. Ειδικά κάθε πρωτάθλημα με το Κλίβελαντ στα δικά μας μάτια μετράει για τρία. Το φετινό δε αν έρθει θα μνημονεύεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ως μια από τις μεγαλύτερες αν όχι η μεγαλύτερη έκπληξη σε τελικούς του ΝΒΑ. Η φετινή του απόδοση στα Playoffs μοιάζει στα μάτια πολλών σαν εξομολόγηση: Ναι δεν πήραμε τα καλύτερα ανταλλάγματα από τον Ίρβινγκ. Φταίω και θα το διορθώσω. Και το διόρθωσε μόνος του. Ποιος παίκτης μπορεί να το κάνει η το έκανε στο παρελθόν. Ακόμα και ο G.O.A.T. Μαίκλ Τζόρνταν είχε και ένα Πίπεν δίπλα του.

Υ.Γ. Το είχα τονίσει και στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ. Δεν ξέρω πόσα πρωταθλήματα θα πάρει ο Λεμπρόν μέχρι το τέλος της καριέρας του. Αλλά θεωρώ ότι θα ξεπεράσει τον Τζαμπάρ στους σκόρερ και θα γίνει ο μεγαλύτερος στην ιστορία του ΝΒΑ. Και τελειώνοντας την καριέρα του θα κλείσει και ο κύκλος των παικτών με τέτοια επίδραση στο παιχνίδι.

Υ.Γ.2 Με τέτοιο ρόστερ και την επιστροφή των Ίρβινγκ και Χέιγουορντ ο τίτλος δεν θα αργήσει να πάει στην Βοστώνη και πάλι.

Υ.Γ.3 Ο Τζέισον Τέιτουμ είναι φτιαγμένος για πολύ μεγάλα πράγματα. Συνδυάζει εντυπωσιακά προσόντα, σοβαρότητα, εργατικότητα , ωριμότητα και μια πνευματική διαύγεια που δεν την βρίσκεις σε παιδί 20 ετών.

Υ.Γ.4 Ο Μπράντ Στίβενς είναι ο πιο φέρελπις προπονητής του ΝΒΑ αυτή την στιγμή. Συγκαταλέγεται στο top3 και πολύ σύντομα θα είναι και του νούμερο 1. Δυστυχώς για αυτόν στο κρίσιμο σημείο του χθεσινού αγώνα (θες από άγχος και απειρία σε τέτοιες καταστάσεις των παικτών της Βοστώνης) οι Σέλτικς έφυγαν από την φιλοσοφία του που περιλαμβάνει την καλή κυκλοφορία, την υπομονή και το διάβασμα των φάσεων και πήγαν σε αποστολές αυτοκτονίας κυρίως από τον Ροζίερ, τον Σμαρτ και τον Μπράουν. Είπαμε η εμπειρία δεν αγοράζεται. Αποκτιέται .

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός έχασε στην Μαδρίτη από την Ρεάλ με 89-82 και με 3-1 αποκλείστηκε για 6η συνεχόμενη φορά στα προημιτελικά της Ευρωλίγκα.

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο Παναθηναϊκός είχε το υλικό για να φτάσει στο Final Four. Από αυτή την άποψη είναι αποτυχία ο αποκλεισμός. Από εκεί και πέρα όμως (κάτι που ισχύει και για τον Ολυμπιακό χθες) δεν μπορείς να λες χαμένη χρονιά όταν φτάνεις μετά από ένα μαραθώνιο 30 αγωνιστικών στις ‘8’ καλύτερες ομάδες της Ευρώπης.

Τι έφταιξε και ο Παναθηναϊκός έχασε σήμερα στην Μαδρίτη; Πολύ απλά πλήρωσε για ακόμη μια φορά τα νεκρά του διαστήματα. Θα μου πείτε όλες οι ομάδες έχουν. Ναι αλλά στον Παναθηναϊκό κρατάει πολύ. Το… χαλασμένο μυαλό στην άμυνα στην δεύτερη περίοδο έκρινε εν πολλοίς τον αγώνα όταν η Ρεάλ σκόραρε 32 πόντους. Η επικοινωνία στην άμυνα δεν γινόταν ούτε με τα χέρια και η Ρεάλ έφτασε να έχει …ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ 14/15 δίποντα στο πρώτο ημίχρονο. 93,8% Ευστοχία.

Από εκεί και πέρα οι πράσινοι επέστρεψαν, έφτασαν την διαφορά στους τρείς πόντους  και βγάζουν μια εκπληκτική άμυνα αλλά το τρίποντο του Ντόντσιτς με ταμπλό έκοψε τα πόδια των παικτών του Πασκουάλ.

Πολλοί παίκτες και σήμερα υστέρησαν και αυτό θα πρέπει να το δει ο προπονητής και η διοίκηση. Ο γκάρντ διπλα στον Καλάθη και τον Τζέιμς που έψαχναν οι πράσινοι σήμερα βρέθηκε στο πρόσωπο του Παππά αλλά δεν έφτανε.

Τι να προσάψεις στους παίκτες; Βρέθηκαν πίσω με -22 (59-37). Παρόλα αυτά έφεραν το ματς τούμπα και κατάφεραν να το διεκδικήσουν στα ίσα με την match up ζώνη με τον Σίνγκλετον στην κορυφή και πέταξε την μπάλα ο Ντόντσιτς και μπήκε.

Η διαιτησία και γενικότερα η Ευρωλίγκα μπορεί να είναι εχθρική και ουσιαστικά να δείχνει στον Παναθηναϊκό ότι δεν τον θέλει στην διοργάνωση αλλά σήμερα ΔΕΝ έπαιξε κανένα ρόλο. Αν ελέγχεται για μια φάση είναι ίσως μόνο για το επιθετικό που δίνει στον Σίγνκλετον με τα … καραγκιοζιλίκια του Ρέγες και την φάση του Αντετοκούνμπο με τον Ντόντσιτς που του κρατάει παρατεταμένα το πόδι και τον ρίχνει κάτω και είναι τεχνική ποινή. ΔΕΝ ΕΚΡΙΝΕ ΟΜΩΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ.

Από εκεί και πέρα σε άλλο κείμενο θα αναλύσουμε κατά την γνώμη μας την αιτία που ο Παναθηναϊκός δεν πάει στο final four εδώ και 6 χρόνια αφήνοντας έξω διαιτησίες κτλ.

Η επόμενη μέρα είναι ξεκάθαρη. Πρωτάθλημα και μόνο. Στην τελική με πλεονέκτημα έδρας είναι κρίμα να μην συνεχιστεί το απίθανο ρεκόρ που έχουν οι πράσινοι από την σεζόν 1995-1996 να κατακτούν τουλάχιστον ένα τίτλο κάθε σεζόν.

Υ.Γ. Στο προηγούμενο σχόλιο μ είχαν αναφερθεί στο ότι ο Λεκαβίτσιους θα έπρεπε να είναι στην 12αδα και να μην παίρνει την μπάλα ο Τζέιμς σαν point guard όταν λείπει ο Καλάθης. Είχα μάλιστα πει ότι θα έβγαζα τον Παππά. Μετά από την ολοκλήρωση της σειράς εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο Λεκαβίτσιους θα έπρεπε να είναι στην 12αδα αλλά όχι στην θέση του Παππά αλλά του Ρίβερς του πλέον άφαντου παίκτη της ομάδας εδώ και 2-3 μήνες.

Υ.Γ. Και όπως είχε πει ο Μπόζιντας Μάλκοβιτς καλύτερα μια ήττα με 40 πόντους παρά τέσσερις με 10. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε με 28 πόντους το πρώτο ματς και έχασε τα άλλα τρία με επτά.

Y.Γ. Σπουδαίοι παίκτες αλλά η απέχθεια για τον χαρακτήρα τους στο γήπεδο είναι στο... άπειρο (Ρέγιες, Φερνάντεθ).

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός έχασε στην Μαδρίτη από την Ρεάλ και πλέον καλείτε την Παρασκευή να κάνει την μεγάλη ανατροπή και να φέρει την σειρά στην Αθήνα. Οι πράσινοι έπεσαν θύματα των Γιουλ-Κάρολ και των διαιτητών.
1)Ο Κάρολ είχε 17 πόντους + το τετράποντο στα 50 δευτερόλεπτα που καθάρισαν το παιχνίδι.
2)Ο Γιουλ είχε 0/6 αλλά επειδή είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ έβαλε 2 σπουδαία τρίποντα και έδωσαν ανάσα στην Ρεάλ πριν την επιστροφή του Παναθηναϊκού.
3)Οι διαιτητές; Εδώ είναι τα ωραία. Λοτερμόζερ, Γιόβτσιτς, Πατέρνικο) ήταν φανερό ότι εκτέλεσαν το πλάνο που είχαν παραλάβει 100%.Διαφορετικά κριτήρια στο πρώτο ημίχρονο. Καλάθι του Καλάθη που δε μέτρησε και διπλάσια φάουλ (16-8) του ΠΑΟ έναντι της Ρεάλ. Στο β' μέρος η κατάσταση ισορρόπησε αλλά στο τελευταίο πεντάλεπτο... οργίασαν. Κατοχή υπέρ του ΠΑΟ στο 64-63 (που οι πράσινοι με τον Γκιστ ήταν έτοιμοι να περάσουν μπροστα)δίνεται στη Ρεάλ που ευστοχεί σε τρίποντο με τον Γιουλ. Φάουλ του Ρούντι σε διείσδυση του Τζέιμς στο 1:20 δεν δίδεται, δεν υπάρχει φάουλ του Καλαθη στο τρίποντο του Κάρολ στα 55’’. Σε ματς που κρίνεται στις λεπτομέρειες αρκετά για να κάνουν τη διαφορά. Καλά για τις ηλεκτροπληξίες του Ρούντι και του Ρέγες τα λόγια είναι περιττά όπως και για τα στοχευόμενα επιθετικά φάουλ ειδικά σε Γκιστ και Σίνγκλετον.

Από εκεί και πέρα ο Παναθηναϊκός αναζητάει ένα παίκτη ακόμα στην περιφέρεια. Ο Καλάθης είναι εξωπραγματικός. Ο Τζέιμς έχει βρει τα πατήματα του. Από εκεί και πέρα όμως ο μόνος που δείχνει ότι βρίσκεται σε σωστό ρυθμό είναι ο Ντένμον. Χρειάζεται επειγόντως να βγει μπροστά ένας εκ των Ριβερς η Λοτζέσκι.
Δεν έχει χαθεί τίποτα ακόμα. Μένει τουλάχιστον μια μάχη ακόμα την Παρασκευή. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να δουλέψει πάνω στις αδυναμίες του και να πάει να τα δώσει όλα κόντρα και στους εντεταλμένους. Ποιος ξέρει μπορεί να είναι και το τελευταίο παιχνίδι στην διοργάνωση γενικά για τους πράσινους. Και με βάση αυτό που βλέπουμε δικαίως. Δεν χαιρόμαστε για αυτή την εξέλιξη αλλά είναι απολύτως φυσιολογική όταν δεν σε σέβονται.

Υ.Γ. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να έχει μια αλλαγή στην 12αδα του στο επόμενο παιχνίδι. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Λεκαβίτσιους. Πρέπει να πάρει θέση για να μπορεί να ξεκουραστεί ο Καλάθης και πάνω από όλα να μην οργανώνει ο Τζέιμς. Ποιος πρέπει να μείνει εκτός. Την δεδομένη στιγμή καθαρά μπασκετικά θεωρώ ο Νίκος Παππάς. Νομίζω ότι ο γκάρντ του Παναθηναϊκού έχει χαλάσει το μυαλό του. Μόνος του μπήκε σε αυτό το τριπάκι με τον ερχομό του Τζέιμς ενώ οι ευκαιρίες από τον Πασκουάλ διαδέχονται η μια την άλλη. Όσο και να τον γουστάρουν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού την δεδομένη στιγμή δεν βοηθάει. Επαναλαμβάνω κυρίως γιατί χάλασε το μυαλό του ο ίδιος και όχι φυσικά επειδή δεν έχει ταλέντο. Παραέχει μάλιστα.

Υ.Γ.2 Έλεος με τα κοψίματα απο τον κεντρικό διάδρομο.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Δεν ανακαλύψαμε την χαμένη ατλαντίδα , ούτε γίναμε γκουρού όταν λέγαμε ότι θα επανέλθει η Ρεάλ και θα πουλήσει ακριβά το τομάρι της. Όλοι το περιμέναμε… και ο Πασκουάλ το έλεγε αλλά η ομάδα της Μαδρίτης … ματσάρισε την ενέργεια και την αυταπάρνηση των πρωταθλητών Ελλάδας και έπαιξε και πολύ ωραίο μπάσκετ.

Ότι είχαμε πει την προηγούμενη φορά ισχύει και τώρα. Αύριο είναι μια καινούργια μέρα. 1-1 το σκορ. Δουλεύεις και πας στην Μαδρίτη να πάρεις ξανά το πλεονέκτημα έδρας.

Μισό λεπτό. Κοιτάς τα νούμερα και λες δεν είναι δυνατόν. Με αυτά τα νούμερα ο Παναθηναϊκός όχι δεν παίρνει διπλό στην Μαδρίτη αλλά θα χάσει πανηγυρικά.

Έχουμε και λέμε: 0 ριμπάουντ στο δεύτερο δεκάλεπτο. Πρέπει να είναι το ρεκόρ του αιώνα.

24-43 συνολικά στα ριμπάουντ…. Τέλος ΕΔΩ.

Το ματς χάθηκε στα ριμπάουντ και μόνο εκεί. Ο Παναθηναϊκός για 22 λεπτά κατήργησε τους νόμους της λογικής καθώς ήταν μπροστά στο σκορ με επτά πόντους ενώ υστερούσε στα ριμπάουντ, στα σουτ τριών πόντων κτλ. Η άμυνα του ήταν πάρα πολύ καλή μέχρι εκείνο το σημείο αλλά τα επιθετικά ριμπάουντ των παικτών της Ρεάλ έδινε την δυνατότητα στην ομάδα του Λάσο να βρει δεύτερες και τρίτες κατοχές και προεξάρχοντος του Ρέγιες και του 'καυτού' Κάρολ βρήκε ρυθμό και πήρε τον έλεγχο του αγώνα.

Ο Παναθηναϊκός δεν έκανε καλή διαχείριση συναισθημάτων. Οι παίκτες του φάνηκαν σαν να θέλουν να τελειώσουν το ματς από το πρώτο δεκάλεπτο. Δεν γίνεται αυτό. Παρασύρθηκαν και το πλήρωσαν.

Η Ρεάλ είχε 11/20 τρίποντα. Μόνο τυχαίο δεν είναι αυτό το νούμερο. Αφού φόρτωσε το καλάθι του Παναθηναϊκού τροφοδοτώντας συνεχώς τους Ρέγιες, Αγιόν, Ράντολφ, Ταβάρες ο Λάσο είδε την αδυναμία του Παναθηναϊκού στην άμυνα στο ζωγραφιστό και έδωσε εντολή για διάβασμα των φάσεων. Οι παγίδες έφεραν ξεμαρκάριστα σουτ στην αδύνατη πλευρά ελεύθερα. Οι περιστροφές ήταν τραγικές και ο Κάρολ με τον Τόμπκινς δεν συγχώρεσαν.

Όπως και να έχει το ματς τελείωσε. Μπορεί ο Παναθηναϊκός να γυρίσει την κατάσταση. Μπορεί αρκεί να κάνει καλύτερη διαχείριση του ρυθμού της εκάστοτε αναμέτρησης. Και πάνω από όλα: ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ.

Υ.Γ. Μεγαλύτερη απόδειξη ότι το μυαλό είναι διαχρονιά το πιο σημαντικό κομμάτι στο μπάσκετ από τον Ρέγιες δεν υπάρχει. Κέρδισε όλες τις μονομαχίες. Χαμηλά αλλά και ψηλά. Το θέμα είναι ότι ψηλά δεν πήγε ποτέ. Απλά έκανε καλή δουλειά με το κορμί του έδαφος και φαινόταν σαν να έχει μαγνήτη και η μπάλα κατέληγε πάντα σε αυτόν.

Υ.Γ.1 Η διαιτησία ελέγχεται μόνο για κάτι ηλεκτροπληξίες του Ρούντι και του Ντόντσιτς. Για μένα ήταν μια διαιτησία αναμενόμενη. Κάνε εσύ αυτά που πρέπει και μετά διαμαρτυρήσου. Αλλά η Ρεάλ Κυριάρχησε πλήρως. Μην κοιτάτε την διαιτησία του πρώτου αγώνα για να βρείτε διαφορές. Εκεί ο Παναθηναϊκός τους έκανε τους διαιτητές να είναι διακοσμητικοί.

Y.Γ.2 Το πλήρωσε με ήττα ο Παναθηναϊκός το γεγονός οτι δεν αντιλήφθηκαν γρήγορα οτι παίζουν με την Ρεάλ Μαδρίτης και οχι με τον Ντόντσιτς. Πολύ κουβέντα για τον Πιτσιρικά αλλα μάλλον χάθηκε η μπάλα για τους υπόλοιπους.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Τι να πεις και τι να πρωτογράψεις για αυτόν τον Παναθηναϊκό που είδαν τα μάτια μας απόψε στο ΟΑΚΑ με την Ρεάλ. Μακράν η καλύτερη εμφάνιση από την μετά-Ομπράντοβιτς εποχή. Δεν είναι τυχαίο ότι ήρθε την στιγμή που κάθεται στον πάγκο ο καλύτερος προπονητής από το 2012 και μετά που είχαν οι πράσινοι. Τον Τσάβι Πασκουάλ.

Οι πρωταθλητές Ελλάδας σχεδίασαν και τελειοποίησαν άριστα το παρκέ το πλάνο του Καταλανού τεχνικού. Το οποίο έγινε φανερό από την πρώτη φάση. Ασφυκτική πίεση από το πρώτο λεπτό. Με τον κόσμο κυριολεκτικά και μεταφορικά έκτο παίκτη με 20-0 ξεκίνημα απόψε δεν γινόταν πάλι να το πετάξει στο κάλαθο των αχρήστων όπως πέρυσι με την Φενέρμπαχτσε.

Για να έρθει αυτό το αποτέλεσμα έπαιξαν ρόλο πολλά πράγματα. Ένα πρώτο θετικό ήταν η μη συμμετοχή του Καμπάτσο. Όσο και αν ξενίζει κάποιους η απουσία αυτή έφερε δυο πράγματα. … Δυσκοιλιότητα στα γκάρντ της Ρεάλ και λειψανδρία στην θέση του άσου. Ο Πάσκουαλ διέταξε ασφυκτική πίεση και οι παίκτες της Ρεαλ πετάγανε την μπάλα στην κερκίδα. Η άμυνα και οι κερδισμένες μάχες στα ριμπάουντ έδωσαν ανοιχτό γήπεδο και ευκαιρίες να τελειώσουν τις φάσεις από κοντά η με ελεύθερα σουτ μετά από split-out. Εύκολο να λες ότι με 12/22 τρίποντα πώς να χάσει ο Παναθηναϊκός. Αλλά όλα αυτά ξεκίνησαν από την πίσω μεριά του γηπέδου.

Επίσης ο Καλάθης είδε το μοναδικό παίκτη που μπορεί να τον πιέσει αποτελεσματικά να μην υπάρχει. Ο Αρχηγός του Παναθηναϊκού έκανε μαγικά και πάλι πράγματα και μαζί με τον Μαϊκ Τζέιμς κατάφεραν να επικρατήσουν πλήρως τον Ραντλ, Ντόντσιτς και Κοζέρ.

Πάμε τώρα και στο bullying που έκαναν οι ψηλοί του Παναθηναϊκού. Ήταν απίστευτο το γεγονός πως με την διαφορά στους 30 πόντους παλεύανε λυσσασμένα για κάθε ριμπάουντ, σε κάθε επαφή. Δώσανε όλοι το στίγμα τους από την αρχή και τα αποτελέσματα φάνηκαν στο παρκέ. Πλήρης επικράτηση ολόκληρης της frontline. Ε! Άμα οι περιφερειακοί σου επικρατούν των αντίστοιχων του αντιπάλου και το ίδιο και οι ψηλοί σου πώς να χάσεις;

Ο Παναθηναϊκός δεν έχει να αλλάξει πολλά παρά μόνο να θυμηθεί τον χρυσό κανόνα των playoff: Ξεχνάς αμέσως και τη νίκη και την ήττα και προχωράς στο επόμενο ματς.

Είναι τουλάχιστον αφελές για να μην πούμε ηλίθιο να πιστεύει κάποιος ότι η Ρεάλ δεν θα αντιδράσει στο δεύτερο ματς. Είναι δεδομένο ότι θα βγάλουν αντίδραση και ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να είναι έτοιμος και να έχει απαντήσεις σε αυτά που σίγουρα θα αλλάξουν οι Ισπανοί.

Υ.Γ.1 ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΕΡΔΟΣ ότι ο Νικ Καλάθης έμεινε στον πάγκο σε όλη την τέταρτη περίοδο. Σε αυτό το επίπεδο οι λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά. Πάντως είχαν δίκιο όσοι έλεγαν ότι δεν αξίζει τα λεφτά που παίρνει. Αξίζει περισσότερα.

Υ.Γ.2 Δεν φάνηκε πολύ απόψε αλλά όταν ο Θανάσης οΑντετοκούνμπο βγαίνει από το παιχνίδι σαν να πηγαίνει ένα μικρό κλικ πιο κάτω η ένταση και το επίπεδο της άμυνας

Υ.Γ. 3 Οδηγός μετά από τέτοια εμφάνιση θα πρέπει να είναι ένας αγώνας… του Ολυμπιακού. Είχε διαλύσει την Σιένα το 2011 με σαράντα και... πόντους και μετά από δυο μέρες έχασε και στην Ιταλία αποκλείστηκε. Είναι απλά το 1-0. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Υ.Γ.4. Όσο άμπαλοι είναι αυτοί που λένε ότι ο Τζέιμς κάνει κακό στον Παναθηναϊκό άλλο τόσο είναι και αυτοί που λένε ότι ο Αμερικανός γκάρντ ήταν αυτό που έλειπε. Τα πράγματα είναι απλά. Σήμερα ο Τζειμς που είναι ένας εκπληκτικός παίκτης έκανε ΜΑΤΣΑΡΑ ΜΕ ΤΑ ΟΛΑ ΤΟΥ. Σε άμυνα και επίθεση. Με μια μικρή σημείωση. Ότι έκανε το έκανε όταν στο παρκέ ήταν ο Νικ Καλάθης. Όταν για λίγο αναγκάστηκε να πάρει την μπαγκέτα στο οργανωτικό κομμάτι δεν ήταν το ίδιο αποδοτικός. Ο Τζέιμς απελευθέρωσε τον Καλάθη και ο Καλάθης απογείωσε τον Τζέιμς. Γιατί ο ένας κάνει πράγματα που δεν μπορεί να κάνει (θεωρητικά) τόσο καλά ο άλλος.

Υ.Γ.5 Ικανότητα, θέληση αλλά καμιά φορά λες κοίτα τι σου επιφυλάσσει η τύχη. Μια ώρα πριν τον αγώνα ο Ντένμον ήταν εκτός 12αδας. Ξαφνικά ο Ρίβερς δεν μπορεί να αγωνιστεί. Μπαίνει ο Ντένμον και βάζει 3 τρίποντα.

Υ.Γ.6. Δυο φάουλ ένα από τον Θανάση Αντετοκούνμπο και ένα από τον Γκιστ καταδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο το σχέδιο του Παναθηναϊκού για τον Ντόντσιτς.

Y.Γ.7 95 πόντους. 2 μόλις παίκτες πάνω απο τους 10 πόντους. Η πολυφωνία σε όλο της το μεγαλείο. Αλλά η μαγκιά και η αιτία της νίκης είναι το ...67 της Ρεάλ.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός πήρε μια δραματική νίκη στην Ιταλία από την Αρμάνι Μιλάνο και έμεινε ζωντανός στο κυνήγι του πλεονεκτήματος έδρας. Έκανε το καθήκον του από το δεύτερο ημίχρονο και μετά γιατί στο πρώτο δεν ήταν καν στο γήπεδο δεχόμενος τον απίστευτο αριθμό των 55 πόντων στην άμυνα. Πλέον οι πράσινοι περιμένουν τα αποτελέσματα αύριο για να δει τον ποιον και με ποια μορφή αντίπαλο θα έχει. Ρεαλ Μαδρίτης η Ζαλγκίρις Κάουνας δηλαδή.

Για τον αγώνα τα πράγματα δεν χρήζουν και ιδιαίτερης ανάλυσης. Ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε άμυνα καθόλου στο πρώτο ημίχρονο και όχι μόνο στην ομαδική αλλά ΚΥΡΙΩΣ στην προσωπική άμυνα. Η Αρμάνι έχει ταλέντο στο ένας εναντίον ενός. Εκεί πήγε το ματς και κατάφερε να πάρει διαφορές που έφτασαν μέχρι και τους δεκαεπτά πόντους. Στο δεύτερο μέρος οι Πρωταθλητές Ελλάδας περιόρισαν σημαντικά το isolation (απομόνωση) των παικτών της Αρμάνι. Έκλεισε τους διαδρόμους και είχε σαν κλειδιά στην άμυνα τους Γκιστ και Πέιν που στις αλλαγές πάνω στα σκριν ήταν εξαιρετικοί ειδικά προς το τέλος του αγώνα και στην παράταση.

Ο Παναθηναϊκός τελείωσε με 5 συνεχόμενες νίκες και 3 εκτός έδρας την κανονική διάρκεια. Ανεξάρτητα από το αν θα έχουν πλεονέκτημα η όχι οι πράσινοι στα playoffs θα πρέπει να μπουν σε αυτά τα ματς με το πνεύμα που μπήκαν στο δεύτερο ημίχρονο στο Μιλάνο. Κάθε φάση και κάθε μπάλα ειδικά στην άμυνα σαν να είναι η τελευταία της σεζόν και να κρίνονται τα πάντα. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Η Ρεάλ η ακόμα και η Ζαλγκίρις δεν είναι ούτε Μιλάνο, ούτε Μακάμπι και δεν πρόκειται να συγχωρήσουν λάθη και αμυντικές συμπεριφορές σαν αυτές του πρώτου ημιχρόνου.

Όσον αφορά τον τίτλο του κειμένου. Ο Παναθηναϊκός είχε μια σφαγιαστική διαιτησία στο Μιλάνο. Ο τρόπος με τον οποίο τον χρεώνουν συνεχώς φάουλ όλη την σεζόν και η συμπεριφορά των διαιτητών απέναντι του δείχνουν ότι όλο αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι. Είναι στοχευμένο κανονικά και με το νόμο. Το 4ο φάουλ που χρεώνεται ο Γκιστ στην τάπα στον Μπέρτανς είναι απλά η εικόνα της Ευρώλιγκα απέναντι στον εξάκις πρωταθλητή Ευρώπης. Ότι και να γίνει στο τέλος της χρονιάς ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος θα κληθεί να διαλέξει ποιον δρόμο θα ακολουθήσει. Ο κόσμος θεωρώ ότι του έδειξε ακριβώς με ποιόν είναι. Ας μην φοβηθεί. Σε αυτή την κωμωδία οι πράσινοι δεν υπάρχει λόγος να συμμετέχει εφόσον δεν εξασφαλίζει την ισονομία των θεσμών. 4 φορές φάουλ σε τρίποντο. Τάπα Αντετοκούνμπο, τάπα Γκιστ που χρεώθηκαν φάουλ, στο μπόνους των βολών η Αρμάνι μετά από τρία λεπτά σε κάθε περίοδο. Ο Κατάλογος μόνο από αυτό το ματς είναι ατελείωτο. Ας τα σκεφτούν οι διοικούντες και ας πάρουν τις αποφάσεις τους.

Μιχάλης Σταμουλάκης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ