Sunday, 19 August 2018

Τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος από την απόκτηση του ΝτεΣον Τόμας στον Παναθηναϊκό είναι μια καλή ευκαιρία να απαντήσουμε σε ορισμένες απορίες που κατά την γνώμη μας κακώς βέβαια έχουν δημιουργηθεί από την άποψη ότι ο Πασκουάλ είναι αυτός που γνώριζε τον παίκτη (από την θητεία τους στην Μπαρτσελόνα) και τον επέλεξε.

-Είναι ο ΝτεΣον Τόμας 4αρι;

Φυσικά και είναι. Για την ακρίβεια είναι 4αρι που μπορεί άνετα να παίξει και στο ‘3΄. Έχει καλό post παιχνίδι και εξαιρετικός στο τρίποντο με 42,5%. Απλά να θυμίσω ότι ο Σίνγκλετον του 44% είχε έρθει στον Παναθηναϊκό με 31% και η βελτίωση του ήταν ραγδαία αυτά τα δυο χρόνια.

-Είναι ισάξιος αντικαταστάτης του Σίνγκλετον;

Εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπεις. Ποιοτικά και αθλητικά ΟΧΙ. Ο Σίνγκλετον ήταν ανώτερος. Σαν παίκτης όμως μπορεί να δέσει άνετα στο ‘πιο ελεγχόμενο’ μπάσκετ που θέλει να επιβάλλει ο Τσάβι Πασκουάλ φέτος στην ομάδα.

-Τι μπορούμε να περιμένουμε περισσότερο σε σχέση με τον Σίνγκλετον;

Ποιοτικά είπαμε ο προκάτοχος του ήταν καλύτερος. Αν είναι κάτι που διακρίνω καλύτερο στον ΝτεΣον Τόμας είναι η συνέπεια. Είναι παίκτης του ‘8’ και ξέρεις ότι πάντοτε θα σου δώσει ‘8’ και πολλές φορές θα τρυπήσει το ταβάνι του. Σε αντίθεση με τον Σίνγκλετον που το ταλέντο του ήταν για το 10 και μπορούσε να τελειώσει αγώνας στο ‘3’. Ο Τόμας έχει ας μας επιτραπεί η έκφραση πιο πολύ εντρυφήσει στην Ευρωπαϊκή νοοτροπία και στο τρόπο παιχνιδιού από ότι ο νέος παίκτης πλέον της Μπαρτσελόνα.

Θα παίζει καθαρά σαν ‘4’;

Νομίζω ότι τα πάντα θα εξαρτιόνται από τον ποιον αντίπαλο έχει απέναντι του ο Παναθηναϊκός. Άλλωστε στο σύγχρονο μπάσκετ πλέον οι διαφορές του ‘3’ και του ‘4’ είναι σχετικά μηδαμινές. Ένα καλό τριάρι και ψηλό σίγουρα θα πάει να ποστάρει χαμηλά στο καλάθι. Ένα 4αρι μοντέρνο σίγουρα θα μπορεί να κινείτε και περιφερειακά στην επίθεση είτε απειλώντας με μακρινό σουτ είτε με ντράιβ.

Μην απορείτε αν δείτε σε κάποιο αγώνα τον Παπαπέτρου σαν τριάρι στην επίθεση και τον Τόμας σαν 4αρι και στην άμυνα να μαρκάρει ο Ιωάννης τον power Forward της αντίπαλης ομάδας και ο Τομας τον Small Forward. Ο Παναθηναϊκός έχει παίκτες που από το 3 ειδικά μέχρι το 5 μπορούν να αλλάξουν σε κάθε pick and roll. Στην Μπολόνια το 2002 ο Ομπράντοβιτς έβαζε τον Μποντιρόγκα να παίζει '1' στην επίθεση και να φυλάει το '4' στην άμυνα και μέχρι να καταλάβει ο Μεσίνα τι είχε γίνει οι Πρωταθλητές Ελλάδας έραβαν το τρίτο αστέρι.

Εν κατακλείδι θεωρώ ότι η απόκτηση του Τόμας με το μπάτζετ που είχε διαθέσιμο ο προπονητής είναι μια καλή επιλογή. Ένας παίκτης αξιόπιστος με 4 χρόνια στην Ευρωλίγκα και ειδικά τα τρία σε υψηλό επίπεδο με Εφές, Μακάμπι, Μπαρτσελόνα. Επίσης η μεταγραφή αυτή σίγουρα θα δώσει και περισσότερο χώρο στον Ντίνο Μήτογλου που άπαντες περιμένουν φέτος να κάνει ένα βήμα παραπάνω σε σχέση με την καλή αλλά και αναγνωριστική πρώτη του χρονιά πέρυσι.

Υ.Γ. Η μοναδική ένσταση που έχω δεν αφορά μεταγραφή η παίκτη της ομάδας αλλά μια έλλειψη που θα την αναφέρουμε όταν θα αναλύσουμε συνολικά το ρόστερ για την νέα σεζόν.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Οι Warriors με την απόκτηση του Ντε Μάρκους Κάζινς έφτιαξαν μια ομάδα όνειρο αποτελούμενη από 5 all –star παίκτες. Οι κριτικές ήταν σφοδρές από παλαίμαχους, αθλητές άλλων ομάδων, παράγοντες, δημοσιογράφους τονίζοντας ότι το πρωτάθλημα χάνει μεγάλο κομμάτι από το ενδιαφέρον καθώς όλοι γνωρίζουν ότι εύκολα ή δύσκολα οι Warriors θα κατακτήσουν τον τίτλο.

Εν μέρει έχουν δίκιο ως προς το κομμάτι της ανταγωνιστικότητας. Το άδικο όμως είναι να κατηγορήσει κανείς τους ιθύνοντες του Golden State για αυτό. Και αυτό γιατί οι άνθρωποι αυτοί ξεκινώντας πριν από μια σχεδόν δεκαετία είδαν, προέβλεψαν μα πάνω από όλα ρίσκαραν και έφτιαξαν μια ΟΜΑΔΑΡΑ μέσα από επιλογές στο draft. Εκεί που οι άλλοι έβλεπαν άνθρακα αυτοί βλέπανε θησαυρό.

Πάμε να δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Στεφ Κάρι: Ο κατά πολλούς κορυφαίος σουτέρ στην ιστορία του ΝΒΑ. Επιλέχθηκε στο νο.7 στη διαδικασία του 2009 μέσα σε πολλές αμφιβολίες για τα γόνατα του και τους αστραγάλους του: «Μην τον εμπιστευτείτε για να ηγηθεί της ομάδας σας. Η εκρηκτικότητα και η αθλητικότητά του είναι κάτω του μετρίου. Δεν είναι καλός στα τελειώματα κοντά στο καλάθι. Πρέπει να βελτιωθεί αισθητά στον χειρισμό της μπάλας!!!!, δυσκολεύεται απέναντι στους δυνατούς αμυντικούς. Δεν έχει πολύ μέλλον στο πρωτάθλημα του ΝΒΑ». Απίστευτο και όμως αληθινό. Αυτά ακουγόντουσαν και όπως θα δείτε πιο κάτω και στην διαφήμιση του Κάρι τα αναφέρει ο ίδιος.

Οι τραυματισμοί ήρθαν στους αστραγάλους αλλά οι ιθύνοντες των Warriors έβλεπαν αυτό που δεν έβλεπε κανείς μέχρι εκείνη την στιγμή. Και το απέδειξαν με τον πλέον εμφατικό τρόπο όταν αντάλλαξαν τον σούπερ σταρ της τότε ομάδας Μόντα Έλις για να δώσουν χώρο στον … τραυματία Κάρι. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία που συνεχίζεται να γράφεται.

Κλέι Τόμπσον: Ένας από τους καλύτερους σουτέρ στην ιστορία του ΝΒΑ. Το alter ego του Κάρι. Ο άνθρωπος που σε εκπομπή του sports science ευστόχησε σε 8/10 τρίποντα με όλα τα φώτα σβηστά. Που έβαλε 60 πόντους σε 29 λεπτά αγώνα και 37 σε μια περίοδο χωρίς να χάσει σουτ. Ο Τόμπσον λοιπόν δεν ήταν ούτε μέσα στην πρώτη δεκάδα των ντραφτ του 2011. Μέχρι που ήρθε η ώρα των Warriors στο 11 και τον επέλεξαν. Παίκτης –λίρα εκατό. Ηγέτης όταν χρειαστεί, ρολίστας πολυτελείας εφόσον απαιτηθεί. Τυχαίο μόνο δεν είναι το γεγονός ότι την περίοδο που ο Κέβιν Λοβ έφευγε από την Μινεσότα και είχε φτάσει μια ανάσα από το Golden State ο Στιβ Κερ διέκοψε την ανταλλαγή απαιτώντας ο Τόμπσον να μην πάει πουθενά.

Ντρειμον Γκριν: Ο άνθρωπος που κάνει λίγο από όλα στο γήπεδο και τα κάνει σωστά. Μιλάμε για την επιτομή του Point-Forward. Για έναν παίκτη που έκανε ένα ΜΥΘΙΚΟ triple double με πάσες, κλεψίματα και ριμπάουντ. Σε μια αλυσίδα αστέρων όπως αυτοί των Warriors ο Γκριν είναι ο συνδετικός κρίκος αυτής της ομάδας. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί θεωρούν ότι το πρωτάθλημα των Καβαλίερς το 2016 κρίθηκε από την απουσία του Γκριν στο 6ο παιχνίδι. Ξέρετε σε ποιο νούμερο pick στο draft επιλέχθηκε. Στο 35. Οι ιθύνοντες των Ουόριορς είχαν διακρίνει στοιχεία στον Γκριν, τα οποία έλειπαν από την ομάδα τους: Δυναμισμός, ισχυρός χαρακτήρας και υψηλό μπασκετικό IQ. Θα μου πείτε άλλες ομάδες δεν ψάχνανε τέτοιον παίκτη. Φυσικά και κοίταζαν. Αλλά η ουσιώδης διαφορά είναι ότι δεν είδαν στο Γκριν αυτά που είδαν οι άνθρωποι των πρωταθλητών του ΝΒΑ.

Μέσα σε αυτή την τριάδα ήρθαν προστεθούν ο Ντουράντ, ο Μπόγκουτ (στα καλά του), ο Ιγκουαντάλα, ο Νικ Γιανγκ, o Ντέιβιντ Γουέστ και φέτος ο ΝτεΜάρκους Κάζινς. Και όμως πέρυσι μέσα σε αυτή την υπερομάδα ακόμα ένας παίκτης από το ντραφτ ο Τζόρνταν Μπελ προσέφερε σημαντικές λύσεις κατά την διάρκεια της σεζόν όπως στο 7ο ματς των τελικών της Δύσης με τους Ρόκετς που είχε 5 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 2 τάπες και 1 κλέψιμο σε 16 λεπτά συμμετοχής, έχοντας παράλληλα +17 στον συντελεστή του ranking.

Και μέσα σε όλη αυτή την πλειάδα παικτών οι Warriors έχουν χτίσει ένα σύνολο που παίζει άμυνα και έχει κάνει επιστήμη το small ball και την κίνηση χωρίς την μπάλα στην επίθεση.

Ναι είναι αλήθεια ότι ο Ντουράντ δυνάμωσε πολύ τους Warriors και ο Κάζινς το πιο πιθανό να τους κάνει ανίκητους. Αλλά υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια: Οι Warriors άλλαξαν το σύγχρονο μπάσκετ, στηριζόμενοι στις δικές τους επιλογές και στα δικά τους ρίσκα.

Από το draft του 2009 και μετά γράφουν την δική τους ιστορία. Με πρωταθλήματα και με την κατάρριψη του ιστορικού ρεκόρ των Μπουλς με το εκπληκτικό 73-9 στην κανονική περίοδο το 2016.

Υ.Γ. Οι Warriors ήταν ήδη πρωταθλητές πριν έρθει ο Ντουράντ, ο Νικ Γιανγκ και ο Κάζινς. Δεν έγιναν επειδή ήρθαν αυτοί. Ήταν ήδη.

Υ.Γ.2. Στο πρώτο από τα τρία πρωταθλήματα αυτό του 2015 MVP ήταν όχι ο Κάρι, ούτε ο Τόμπσον, ούτε ο Γκριν αλλά ο Ιγκουαντάλα. Και παίκτης κλειδί ο Λίβινγκστον. Η μεγαλύτερη επιβράβευση για έναν οργανισμό που δημιούργησε συνθήκες πρωταθλητισμού και όλοι θέλουν πλέον να παίζουν για αυτόν.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός γεμίζει αισιοδοξία τους φιλάθλους του με τον τρόπο που κινείτε ως προς την ενίσχυση του συνόλου του Τσάβι Πασκουάλ για την νέα σεζόν.

Σημαντικές κινήσεις και ανανεώσεις στις θέσεις που η ομάδα ήθελε ενίσχυση (παραμένει ακόμα ανοιχτή η θέση ‘4’ και το ποιος θα πλαισιώσει τον Μήτογλου). Τελευταία αυτή του Γιώργου Παπαγιάννη. Μια κίνηση που ξεσήκωσε θύελλα ενθουσιασμού στους φιλάθλους της ομάδας και την απορία ορισμένων για το πώς θα διαχειριστεί ο προπονητής τα τέσσερα 5άρια που έχει στην διάθεση του ή για το κατά πόσο ήταν αναγκαίος ο επαναπατρισμός του Έλληνα σέντερ.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν σου παρουσιάζεται στο δρόμο σου η δυνατότητα να πάρεις ένα παίκτη σαν τον Παπαγιάννη και στην θέση που παίζει όχι 3 αλλά 103 παίκτες στην θέση ‘5’ να έχεις, θα πάρεις τον Έλληνα σέντερ να τους κάνεις 104. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα δώσεις λιγότερα χρήματα για ένα παίκτη στην θέση ‘4’.

Και πώς να τον αφήσεις με ύψος 2.18 και άνοιγμα χεριών 2.29 έχοντας μπροστά σου την δυνατότητα να δουλέψεις με ένα δικό σου παιδί σε βάθος πενταετίας και όχι για ένα χρόνο σε μια θέση που υπάρχει λειψανδρία και στα 21 του χρόνια.

Σε αυτό το σημείο ίσως είναι καλό να θυμίσουμε ότι οι άλλοι τρείς σέντερ είναι ο Λάσμε των 36 ετών, ο Γκίστ των 32 και ο Βουγιούκας των 34.

Πριν δυο χρόνια στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ στην εκπομπή Good al boys είχα πει ότι θεωρώ λανθασμένη την απόφαση του Παπαγιάννη να πάει στο ΝΒΑ με μόλις τρείς μήνες μπάσκετ υψηλού επιπέδου στην Ευρώπη. Γενικώς είχα την εντύπωση ότι βιάζονται όλοι γύρω του (και αυτός φυσικά) να πάει την καριέρα του στην κορυφή. Νομίζω ότι τώρα θα έχει τον κατάλληλο χρόνο να βοηθήσει την … οικογένεια του όπως λέει και ο ίδιος αλλά και να βοηθηθεί.

Αποτέλεσμα εικόνας για παπαγιαννης γιωργος

Ο Παπαγιάννης έχει ορισμένα σούπερ χαρακτηριστικά για το ύψος του και το μέγεθος του. Το γρήγορο dive (βύθισμα) μετά το pick and roll που κάνει. Έχει δουλέψει πολύ και το σουτ του από μέση απόσταση αλλά και τα τελειώματα από καταστάσεις short roll να σταθεί και να τελειώσει από τα 4 μέτρα δηλαδή. Σίγουρα θα πρέπει να βελτιώσει πολλά πράγματα. Στα 21 όταν σε ρωτάνε τι κάνεις καλά το μόνο σίγουρο είναι ότι πρέπει να απαντάς: ΤΙΠΟΤΑ και να δουλεύεις να βελτιώσεις τα πάντα. Ο Παπαγιάννης θα πρέπει να δουλέψει τα τελειώματα από την αριστερή μεριά όπως και τις πάσες στην weak side μετά από παγίδες που σίγουρα θα δεχθεί ενώ τα πλάγια βήματα του στην άμυνα στα pick and roll θα πρέπει να γίνουν πιο γρήγορα. Γενικώς θα πρέπει να δουλέψει που είμαι σίγουρος ότι θα το κάνει γιατί έχει μεγάλη όρεξη για μπάσκετ.

Δεν ενστερνίζομαι τους τίτλους τύπου ‘Παπαγιάννης για τον 7ο αστέρι’ κτλ.. Θεωρώ ότι είναι άδικο να συνοδεύουν τέτοιοι τίτλοι ένα παιδί 21 χρονών που στην ουσία παρότι έχει περάσει από το ΝΒΑ … ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ ΑΚΟΜΑ ΜΠΑΣΚΕΤ. Σίγουρα όμως θέλει πολύ. Και ήθελε να παίξει στον Παναθηναϊκό. Δίχως να τον νοιάζει ο αριθμός των ψηλών στο ρόστερ. Δίχως να σκεφτεί αν θα έχει ή δεν θα έχει χρόνο συμμετοχής.

Από εκεί και πέρα υπάρχει ο Λάσμε που στα 36 του βρίσκεται σε τρομερή κατάσταση και θέλει πολύ να επιστρέψει στο πιο υψηλό επίπεδο. Απέδειξε ακόμα και τώρα ότι σε αυτή την ηλικία όποιος δουλεύει βελτιώνεται. Έβαλε στο ρεπερτόριο του το μακρινό σουτ (στην Ούνιξ δοκίμαζε μέχρι και τρίποντα) ενώ είναι γνωστό το τι προσφέρει ειδικά στην άμυνα μέσα στην ρακέτα σαν rim protector και στο παιχνίδι πάνω από το καλάθι στην επίθεση.

Αποτέλεσμα εικόνας για στεφάν λάσμε παναθηναϊκός

Ο Γκιστ θα κάνει αυτά που έκανε τόσα χρόνια. Σταθερός στην επίθεση και πολυεργαλείο στην άμυνα όπου μπορεί να μαρκάρει σχεδόν 4 θέσεις και αλλάζοντας σε όλα τα pick and roll με τα αντίπαλα γκάρντ.

Αποτέλεσμα εικόνας για γκιστ

Ο Βουγιούκας είναι ένας παίκτης με εκπληκτικές κινήσεις με πλάτη στο καλάθι. Καλό σουτ από μέση απόσταση και μεγάλη αδυναμία στην άμυνα ειδικά σε καταστάσεις που μπορεί να κληθεί σε κάποιο σκριν να αλλάξει παίκτη λόγω των αργών ποδιών.

Αποτέλεσμα εικόνας για βουγιουκας παναθηναϊκός

Σε κάθε περίπτωση οι αποφάσεις ανήκουν στον Τσάβι Πασκουάλ. Αυτός δίνει το ΟΚ σε κάθε κίνηση και αυτός θα αποφασίσει ποιος θα παίζει και πού και με ποια λογική. Ο μόνος που δεν πρέπει να ασχολείται με αυτό είναι ο κόσμος της ομάδας.

Υ.Γ.1 Προσωπική αίσθηση είναι ότι ο Παπαγιάννης στην αρχή τουλάχιστον της χρονιάς δεν θα πάρει πολύ χρόνο στην Ευρωλίγκα. Θα έχει πολύ μεγάλο σίγουρα στο Ελληνικό πρωτάθλημα ώστε να βρει ρυθμό αγωνιστικό και να μπει στο πνεύμα της φιλοσοφίας του Πασκουάλ ώστε να βοηθήσει αργότερα και στην Ευρώπη. Είπαμε. Project 5ετιας δεν το ρισκάρεις, ούτε το εκθέτεις από το πρώτο χρόνο. Θέλει υπομονή, μεθοδολογία και πολύ δουλειά. Από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές.

Υ.Γ2. Συνέχεια του πρώτου αν ο Παπαγιάννης βάλει το κεφάλι κάτω και δουλέψει σκληρά να είστε σίγουροι ότι το ΝΒΑ θα του χτυπήσει ξανά την πόρτα. Και τότε όλα θα είναι διαφορετικά.

Υ.Γ.3. Για το ρόστερ συνολικά της ομάδας και την ελληνοποίηση (που καλώς έγινε και θα αναλύσουμε όμως και κάποιες παραμέτρους αυτού) θα αναφερθούμε σε επόμενα κείμενα.

Υ.Γ.4 Το 4αρι μπορεί να αργήσει μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη επιλογή.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Βαρεθήκαμε να ακούμε όλη την χρονιά για την Εθνική ομάδα και πως θα πάει στα προκριματικά. Μιλάγανε για Εθνική έκτακτης ανάγκης και δεν ντράπηκαν κάποιοι να μιλήσουν για αποκλεισμό. Η πορεία με τo 5/5 αποδεικνύει το πόσο λάθος μέτρησαν κάποια παιδιά οι περισσότεροι μόνο και μόνο επειδή βρέθηκαν στην… δεύτερη γραμμή στο Ελληνικό πρωτάθλημα και όχι μόνο.

Το σημερινό παιχνίδι της Ελλάδας στο Ισραήλ δεν ήταν όμως με ομάδα έκτακτης ανάγκης… αλλά με ομάδα σπάνιας ομορφιάς. Να πει κανείς ότι περίμενε μέσα στο κατακαλόκαιρο με τους παίκτες άδειους θεωρητικά και με λίγες μόνο προπονήσεις να παρουσιάσουν αυτό το θέαμα θα είναι ψεύτης με πρώτον εμένα.

Η εικόνα της ομάδας μας ήταν πραγματικά απίστευτη. Εκπληκτικές συνεργασίες μεταξύ των παικτών, καλό διάβασμα των φάσεων, κυκλοφορία της μπάλας με υπομονή και στην άμυνα στα καίρια σημεία εκπληκτικοί με γρήγορες περιστροφές και αλληλοκαλύψεις. Νέα παιδιά σαν τον Μήτογλου και τον Λαρεντζάκη να βγαίνουν μπροστά και να δείχνουν ότι υπάρχει πολύ μέλλον.

Και επειδή μάθαμε με τύπους σαν τον Διαμαντίδη, τον Σπανούλη και τον Παπαλούκα να διαβάζουμε όλη την στατιστική είχαμε: 11 κλεψίματα, 5 τάπες, 8 επιθετικά ριμπάουντ εκ των οποίων 7 στο δεύτερο ημίχρονο. Κόντρα στο γεμάτο ρόστερ του Ισραήλ.

Δικαίως ο Θανάσης Σκουρτόπουλος επιμένει ότι 4-5 εξ αυτών θα είναι και στα τελικά του Παγκοσμίου. Αλλά και όσοι δεν πάνε έχουν κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στις καρδιές μας. Ο Ντούσαν Σάκοτα είχε πει μια μεγάλη κουβέντα πριν αρχίσουν οι αγώνες: Έχουμε υποχρέωση να μην αφήσουμε να χαθεί μια γενιά ολόκληρη για το Ελληνικό μπάσκετ.

Ενδεχόμενος αποκλεισμός από το παγκόσμιο πρωτάθλημα θα σήμαινε και αποχή από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2020. Δηλαδή 4 καλοκαίρια (από το 2017) χωρίς επίσημους αγώνες.

Η προσοχή πλέον στον αγώνα του Ταλίν με την Εσθονία. Σοβαρά να γίνει το 6/6 και στην δεύτερη φάση θα πρέπει να κατεβούμε όχι με ομάδα έκτακτης ανάγκης (που μόνο τέτοια δεν είναι) όπως λέγανε, αλλά με την Εθνική …Μαιευτηρίων για να χάσουμε την πρόκριση.

Υ.Γ. Μόνο να μιλήσετε μια φορά με ένα παίκτη από αυτούς και θα διαπιστώσετε πόσο ανανεώνονται τα μπασκετικά τους κύτταρα με την συμμετοχή στην Εθνική έστω και αν κάποιοι ενδόμυχα γνωρίζουν ότι δεν θα πάνε στο Παγκόσμιο της Κίνας.

Υ.Γ.2 Σκέφτηκα να γράψω ένα καλό λόγο στους παίκτες του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού αλλά δεν θα το κάνω. Γιατί άλλωστε; Υποχρέωση τους είναι να παίζουν με την φανέλα της Ελλάδας. Και κακώς που δεν ήρθαν και οι άλλοι. Αλλά δεν πειράζει. Αντικαταστάτες φάνηκε ότι υπάρχουν. Και πολύ καλοί μάλιστα. Ίσως όχι ισάξιοι, αλλά πολύ καλοί.

Υ.Γ.3 Ένα μεγάλο μπράβο και στους προπονητές της Εθνικής. Γιατί αυτή η εικόνα δεν βγαίνει από μόνη της. Κάτι κάνουνε και αυτοί οι χριστιανοί στον πάγκο. Οι παρατηρήσεις και η καλοπροαίρετη κριτική στα άσχημα θα πρέπει να υπάρχουν όπως και τα εύσημα στα ωραίες εμφανίσεις ειδικά σαν και αυτή που είδαμε σήμερα στο Τελ Αβίβ.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Ολυμπιακού, πήρε το 37ο πρωτάθλημα της ιστορίας του και συνεχίζει το αμύθητο ρεκόρ των 23 χρόνων με τουλάχιστον ένα τίτλο κάθε σεζόν. Πλέον όλα επικεντρώνονται στο τι θα γίνει την νέα σεζόν.

Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε μια ανάλυση με βάση το ένστικτο, το μπάσκετ που παίζει ο Παναθηναϊκός, τις πληροφορίες και τα θέλω μας.

Πρώτος στόχος: Ναι σιγά το νέο… ο Καλάθης

Από αυτόν ίσως εξαρτάται όλος ο σχεδιασμός του Παναθηναϊκού. Αν το θέμα ήταν καθαρά οικονομικό ο Καλάθης θα είχε ήδη υπογράψει αφού ο Παναθηναϊκός του δίνει 6,5 εκατομμύρια ευρώ για τρία χρόνια. Προφανώς περιμένει κάτι από ΝΒΑ. Προσωπική μας όμως αίσθηση είναι ότι θα παραμείνει στην ομάδα εφόσον δεν προκύψει η …αμερικανική απειλή καθώς θεωρώ δύσκολο να αλλάξει χώρα και ομάδα στην Ευρώπη.

Προχωράμε ξεκινώντας από τα γκάρντ.

Είμαι υπέρ της παραμονής του Μαικ Τζέιμς. Θεωρώ ότι είναι παίκτης που αποδίδει πολύ καλά σε παιχνίδια υψηλής έντασης. Ναι οκ! Ξεφεύγει πολλές φορές κάνοντας το δικό του. Αλλά τα προσόντα του τα αθλητικά και η ικανότητα του να πιέζει το αντίπαλο γκάρντ αλλά και να ανοίγει τον αιφνιδιασμό τον καθιστούν κατ’εμε πολύτιμό. Όχι όμως με ποσό 5 εκατομμυρίων που ακούγεται ότι του προσφέρει το Μιλάνο. Όσο για τις ενστάσεις που έχουν κάποιοι ότι χάνεται ο Παππάς από την παρουσία του μπορούμε να πούμε ότι μιλάμε για μια από τις πιο μεγάλες μπασκετικές μ@λακιες. Ο Τζέιμς δεν ήταν και πέρυσι όταν ο Παππάς στο δεύτερο μισό έκανε μια καταπληκτική σεζόν; Παρέα με τον Τζέιμς δεν έκανε παιχνιδάρα στον 5ο τελικό πριν λίγες; Είναι ξεκάθαρο ότι ο Έλληνας γκάρντ χάλασε μόνος του την ψυχολογία του. Τον άγχωσε ξαφνικά η παρουσία του Τζέιμς και φαινόταν από τον τρόπο που προσπαθούσε να παίξει στην επίθεση με εξαίρεση τον 5ο τελικό.

Ο Μάρκους Ντένμον νομίζω ότι θα παραμείνει. Είναι λίγο οξύμωρο το γεγονός να είναι στο ρόστερ και την νέα σεζόν ένας ξένος που ήταν εκτός 12αδας στα playoffs αλλά θεωρώ ότι η ισορροπία που έχει σαν παίκτης σε άμυνα και επίθεση, ο σωστός μπασκετικά χαρακτήρας του και με δεδομένου ότι του χρόνου θα είναι καλύτερος έχοντας προσαρμοστεί στις απαιτήσεις μιας ομάδας του μεγέθους του Παναθηναϊκού θα του δώσουν μια θέση στο ρόστερ.

Ο Λούκας Λεκαβίτσιους είναι ένας πολύ τίμιος παίκτης. Τα έβγαλε τα λεφτά του αλλά θα ήθελα κάτι διαφορετικό εκεί. Και εφόσον παραμείνει ο Καλάθης και ο Τζέιμς αλλά και ο Ντένμον το δικό μου θέλω λέγεται Καλαϊτζάκης. Ο μικρός είναι μεγάλο ταλέντο. 19 χρονών και παιδί που δουλεύει σκληρά. Έδειξε δείγματα του ταλέντου του σε κάποια ματς πέρυσι. Σχεδόν 2μετρος γκάρντ με μεγάλο άνοιγμα χεριών νομίζω ότι πρέπει να κερδίσει την θέση στην 12αδα καταρχήν και σιγά- σιγά και στο παρκέ.

Ο Κείσι Ρίβερς νομίζω ότι θα αναχωρήσει για άλλες πολιτείες… και δη γερμανικές προς Βαυαρία μεριά. Προσέφερε αρκετά αλλά ο τραυματισμός στον ώμο τον πήγε πίσω. Είναι σωστός επαγγελματίας αλλά πιθανολογώ ότι ο Παναθηναϊκός θα ψαχτεί για κάτι άλλο εκεί.

Ματ Λοτζέσκι: Πριν από ένα μήνα θα θεωρούσαμε σίγουρη την φυγή του. Αλλά η παρουσία του στους τελικούς άλλαξε άρδην την κατάσταση. Δεν είχε πολύ σημαντικούς τραυματισμούς στα μέσα της χρονιάς και ίσως να παραμείνει σαν 7ος ξένος για την Ευρωλίγκα και σαν πρώτη εναλλακτική λύση για το Ελληνικό πρωτάθλημα.

Θανάσης Αντετοκούνμπο: Τα λόγια περιττεύουν. Έβγαλε τα λεφτά του και με το παραπάνω. Εκπληκτικός στην άμυνα, συνεχής προσπάθεια για βελτίωση στην επίθεση. Στοίχημα ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟ. Έχει συμβόλαιο και την νέα σεζόν και δεν πάει πουθενά.

Προσθήκη που θα ήθελα: Χωρίς πολλές αναλύσεις Ιωάννης Παπαπέτρου.

Φόργουόρντ

Κρις Σίνγκλετον: Είναι ο παίκτης με το μεγαλύτερο ταλέντο στον Παναθηναϊκό. Είναι ο παίκτης που έκραξα περισσότερο από τον οποιονδήποτε στα μέσα της χρονιάς. Στους τελικούς ήταν εκπληκτικός. Αλλά αρκεί ένας μήνας; Είχε τεράστια προβλήματα ειδικά στην άμυνα καθόλη την διάρκεια της χρονιάς. Όχι στο ένας εναντίον ενός. Αλλά κυρίως στις περιστροφές και στην αίσθηση του χώρου. Θυμάμαι ότι προσπαθούσα να βρω μια λέξη που να ενώνει το τεμπέλης και το αφηρημένος. Αν είναι να μείνει και να παίξει όπως στο τέλος ΦΥΣΙΚΑ να παραμείνει. Αν είναι να μας ζαλίσει.. τον έρωτα όλη την χρονιά να αποχωρήσει. Ποιον θα ήθελα στην θέση του. Τον Οκαρο Ουάιτ. Μπορεί να μην έχει το επιθετικό ταλέντο του Σίνγκλετον αλλά είναι καταπληκτική η ισορροπία που τον διακρίνει σε άμυνα και επίθεση. Δεν θα αποδώσει για 10 αλλά αν μπορεί να δώσει 8 θα το πάρεις σε κάθε αγώνα και λίγο παραπάνω.

Κωνσταντίνος Μήτογλου: Με παράσημο την πολύ καλή εμφάνιση με τον Ολυμπιακό στο δεύτερο ματς πρωταθλήματος ο νεαρός φόργουορντ αναμένεται να πάρει περισσότερες ευκαιρίες την νέα σεζόν. Δουλευταράς με καλό σουτ και ελπίδα όλων να καθιερωθεί. Αρκεί να σταματήσουν τα …κωμικά τύπου νέος Φώτσης γιατί μόνο κακό κάνουν στον ίδιο τον παίκτη.

Κένι Γκάμπριελ: Αθλητικός με καλό σουτ αλλά νομίζω ότι θέση στον Παναθηναϊκό θα βρει μόνο εφόσον δεν προκύψει κάτι καλύτερο στην πορεία.

Σέντερ

Τζέιμς Γκιστ: Δεν συζητάμε ότι θα παραμείνει. Έχει ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο και με αρκετές πιθανότητες να γίνει Έλληνας μπορεί να προσφέρει αρκετά πράγματα.

Ίαν Βουγιούκας: Έχει ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο και η θέση του στην ομάδα είναι πιστεύω ασφαλής. Παίκτης με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά σε συγκεκριμένες στιγμές ενός αγώνα θα δώσει αυτό που μπορεί, δεν θα γκρινιάξει και είναι θετική πηγή ενέργειας για τα αποδυτήρια.

Ζακ Όγκαστ: Είναι Έλληνας. Έχει τρομερά προσόντα. Θα ψαχτεί για ΝΒΑ. Αβέβαιο το μέλλον του στην ομάδα.

Άντριαν Πέιν: Προσιτός οικονομικά και καλός rim protector απέναντι στους αθλητικούς ψηλούς στην Ευρωλίγκα. Μην σας κάνει εντύπωση αν τον δείτε να μένει.

Προσθήκη που θα ήθελα: Τον Μπράντον Ντέιβις της Ζαλγκίρις.

Δανεικοί: Οι Χαραλαμπόπουλος και Λούντζης δεν έκαναν το μεγάλο ξεπέταγμα και νομίζω ότι θα ξαναδοθούν δανεικοί.

Σε γενικές γραμμές ο Τσάβι Πασκουάλ αναμένεται να φτιάξει μια ομάδα πιο ελεγχόμενη μπασκετικά και πιο επαγγελματική. Δεν υπάρχει περίπτωση θεωρώ να δούμε τους 9 ξένους που είδαμε φέτος. Θα μου πείτε πως σε μια ομάδα ελεγχόμενη χωράει ο Μαικ Τζέιμς. Ακόμα και σε τέτοια σύνολα ένα ‘γκαλοειδές’ τύπου παίκτης πάντα χρειάζεται.

Το πλέον βασικό όμως είναι άλλο. Ονόματα θα ακουστούν πολλά. Άλλοι θα φύγουν, άλλοι θα έρθουν. Το ζήτημα ειναι η θέληση που έχει μια διοίκηση να ενισχύσει πραγματικά την ομάδα της. Και σε αυτό το κομμάτι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος είναι πλέον στην γειτονιά των αγγέλων. Εκεί θα ...ολοκληρώσει και την τελευταία μεταγραφή που είχε σε εκκρεμότητα.Στην γη τελείωσε εκατοντάδες μεταγραφές και έφερε τους παικταράδες που θαύμασε ο κόσμος του Παναθηναϊκού. Τώρα στην γειτονιά των αγγέλων ετοιμάζεται για την τελευταία. Για την ακρίβεια αυτή που ο θάνατος διέκοψε πριν 25 χρόνια ακριβώς. Αντίο μεγάλε Παύλο...Σε περιμένει ο Ντράζεν εκεί ψηλά.

Μιχάλης Σταμουλάκης

O Παναθηναϊκός επικράτησε του Ολυμπιακού στο… δακρυσμένο ΟΑΚΑ και πλέον θέλει ακόμα μια νίκη για να φτάσει στο 37ο πρωτάθλημα του.

Ένα παιχνίδι που να το πούμε κομψά δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας. Περισσότερο έμοιαζε Μονόφθαλμου εναντίον τυφλού. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε απλά γιατί φάνηκε ότι είχε κάποιο πλάνο στην επίθεση και πιο ενέργεια στην άμυνα.

Στην επίθεση όπως ήταν φυσικό ακολουθήθηκε η …περπατημένη του ΣΕΦ. Η μπάλα μέσα στο καλάθι για την εκμετάλλευση των μις-ματς όχι μόνο των ψηλών με τον κοντών μετά από κάποιο pick and roll, αλλά και γκάρντ εναντίον γκάρντ. Το σχέδιο πέτυχε καθώς εκτός του σκοραρίσματος μέσα στην ρακέτα , η μπάλα κυκλοφόρησε από μέσα προς τα έξω και βρέθηκαν και ελεύθερα σουτ. Φυσικά όταν χρειάστηκε το ένας εναντίον ενός στο τέλος του αγώνα ήρθε με τον Τζέιμς να κάνει τα..δικά του.

Στην άμυνα και ο Ολυμπιακός προσπάθησε να διαβάσει τις φάσεις και να πάει την μπάλα κοντά στο καλάθι. Πήραν πόντους και επιθετικά ριμπάουντ οι ερυθρόλευκοι. Εκεί ο Πασκουάλ διέταξε παγίδες επιθετικές. Κοινώς ο δεύτερος αμυντικός να πηγαίνει πάνω στον παίκτη της μπάλας και όχι να περιμένει την τελική του κίνηση. Οι πράσινοι κλείνοντας τους χώρους πάσας κατάφεραν να κλέψουν πολλές μπάλες (10 με 5 κλεψίματα από τον Καλάθη) και να φύγουν στον αιφνιδιασμό και να τελειώσουν τις φάσεις.

Τα μεγάλα προβλήματα φυσικά ήταν εκτός από τα επιθετικά ριμπάουντ που πήρε ο Ολυμπιακός και το μεγάλο βάσανο των βολών. 10/25 δεν είναι κακό νούμερο είναι απλά γελοίο.

Μια γραμμή αξίζει να δοθεί στον Ζακ Όγκουστ καθώς έκανε καταπληκτική δουλειά στην άμυνα και τα ριμπάουντ και στις δυο μεριές του παρκέ παρότι δεν σκόραρε.
Κάθε ματς είναι διαφορετικό. Το 2-1 είναι γεγονός αλλά και… παρελθόν. Η Συγκέντρωση εστιάζεται εκεί. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας κρυφός άσος για να δείξουν και οι δυο προπονητές. Ότι κάνανε στα τρία πρώτα παιχνίδια θα το κάνουν και τώρα. Συγκέντρωση χρειάζεται και προς θεού να σταματήσουν να κοιτάνε το χρονόμετρο και όχι το καλάθι στα τελευταία πέντε λεπτά της αναμέτρησης.

Υ.Γ. Έχουν γραφτεί και ειπωθεί τόσα για τον μεγαλύτερο παράγοντα αλλά πάνω από όλα ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ Παύλο Γιαννακόπουλο που να αρχίσουμε εμείς να γράφουμε δεν έχει και πολύ νόημα. Θα πω μόνο αυτό. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος δεν ήταν επενδυτής. Ήταν ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ. Αν ο Παναθηναϊκός είχε πρόσωπο αυτό θα ήταν του Παύλου Γιαννακόπουλου. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος θα ζει όσο ζει ο Παναθηναϊκός. Δηλαδή για πάντα.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός έφερε το πλεονέκτημα έδρας και πάλι στο ΟΑΚΑ. Αν έχει αποδεχθεί κάτι τα τελευταία χρόνια είναι ότι η δεκαετία του ’90 όπου πλεονέκτημα έδρας σήμαινε τίτλος έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Στο ημίχρονο του αγώνα έγραψα στο προσωπικό μου προφίλ στο facebook: Όσο τρώει ντραιβ συνέχεια ο Παναθηναϊκός ότι και να βάλει μπροστά δεν έχει τύχη. Αν τα σταματήσει βλέπουμε..

Ο Παναθηναϊκός τα σταμάτησε στο δεύτερο ημίχρονο. Έπαιξε καλύτερη άμυνα στο ένας εναντίον ενός, έκανε παγίδες στο low post και κατάφερε με εξαίρεση το τελευταίο 5ολεπτο να ελέγξει πλήρως τον ρυθμό του αγώνα στοχεύοντας πολύ στο ένας εναντίον ενός χαμηλά στο καλάθι και στα isolation του Καλάθη (που πήρε ένα σκριν αυτή τη φορά και χτύπαγε στα πόδια τον εκάστοτε ψηλό) και του Τζέιμς με τα σουτ από τα 4 ή 5 μέτρα.

Είναι εξοργιστικό ότι παρότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε για 4η συνεχόμενη φορά στο ΣΕΦ κατάφερε και πάλι στο τέλος ένα ματς που ήταν κυρίαρχος να το κάνει ντέρμπι. Και αυτό γιατί για πολλοστή φορά σταμάτησε να παίζει μπάσκετ και έπαιζε με το χρονόμετρο. Άφηνε τον Ολυμπιακό να σκοράρει εύκολα με γνώμονα του να κυλήσει το 24αρι και στην επίθεση έπαιξε μπάσκετ αλάνας.

Δεν γίνεται να τρως 9 πόντους σε 15 λεπτά και τους διπλάσιους στο τέλος.

Από εκεί και πέρα ο Λοτζέσκι ήταν παίκτης κλειδί για την εξέλιξη του αγώνα στο πρώτο μέρος με την παρουσία στο χαμηλό post ενώ ο Ρίβερς βοήθησε στην άμυνα αλλά στην επίθεση εξακολουθεί να έχει πολλά θέματα. Η γνώμη μου δεν αλλάζει. Ο Ρίβερς δεν έπρεπε να είναι στην 12αδα.

Η συνέχεια την Κυριακή με το ‘Πρέπει’ να περνάει και πάλι στην πλευρά του Παναθηναϊκού. Μέχρι στιγμής καμία ομάδα δεν έχει αντέξει το βάρος αυτό.
H πίεση είναι μεγάλη. Αρκεί να δει κανείς ότι οι δυο ομάδες έχουν καλύτερα ποσοστά στις βολές εκτός έδρας, λιγότερα λάθη και χθες υπέπεσαν σε παράβαση 8 δευτερολέπτων.

Υ.Γ. Είναι τουλάχιστον γελοίο να ακούς ή να διαβάζεις ότι ο Σφαιρόπουλος η ο Πασκουάλ ετοιμάζουν εκπλήξεις. Καμία έκπληξη δεν προκαλεί κανείς σε κανέναν. Έχουν παίξει... 325 ματς κάθε χρόνο αντίπαλοι. Δουλεύουν και για τους παίκτες που είναι στην 12η θέση επιλογής τύπου Όγκαστ η Μπόγρη.

Υ.Γ.2 Το μπάσκετ είναι ρίσκο. Το τι θα άκουγε ο Πασκουάλ αν έχανε επειδή δεν έβαλε τον Λοτζέσκι στο τέλος δεν λέγεται. Κέρδισε… πρώτος μάγκας.

Υ.Γ.3. Πάλι ο Παναθηναϊκός έδωσε όπως και στο ΟΑΚΑ στην αρχή του αγώνα φάουλ που έστελναν τους παίκτες του Ολυμπιακού στις βολές. Αν είναι να κάνεις φάουλ κάντο καλά.

Υ.Γ.4 Ναι ο Παναθηναϊκός είναι αυτός που υποτίθεται μπορεί να τρέξει αλλά ο Ολυμπιακός στην τρίτη περίοδο βγήκε στον αιφνιδιασμό τέσσερις φορές σε καταστάσεις 3 εναντίον 1. Το ότι χάσανε τα λει-απ μόνοι τους δεν παίζει κανένα ρόλο. Οι επιστροφές ήταν κακές.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Ο Παναθηναϊκός έχασε από τον Ολυμπιακό και απώλεσε το πλεονέκτημα έδρας. Για την διαφορά των δυο ομάδων μπορεί να λέει πολλά αλλά και τίποτα. Δεν ανακαλύψαμε την χαμένη μπασκετική ατλαντίδα όταν λέγαμε ότι αυτά τα ματς είναι διαφορετικά και οι εμφανίσεις στις προηγούμενες φάσεις δεν παίζουν καμία φάση. Συνειδητά απείχα το προηγούμενο διάστημα από αυτό το τρελό γαϊτανάκι που παρουσίαζε τον Παναθηναϊκό σε εκπληκτική κατάσταση μετά τον αποκλεισμό από την Ρεάλ και τον Ολυμπιακό να σέρνεται. Με όλο το σεβασμό στις άλλες ομάδες την δεδομένη στιγμή και μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα δεν θεωρώ δείγμα σοβαρό για ομάδες επιπέδου Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού αν ρίχνουν 50αρες στο Λαύριο η δυσκολεύονται να νικήσουν τον Προμηθέα. Ποτέ μου δεν έχω εξάγει συμπεράσματα από τέτοια παιχνίδια.

Στα του παιχνιδιού ένα στατιστικό στοιχείο και μια εικόνα ίσως αντικατοπτρίζει όλο το παιχνίδι. Το ένα είναι οι ασίστ με τον Παναθηναϊκό να έχει 8 και τον Ολυμπιακό 17. Τις 5 τις έδωσε ο Καλάθης. Όταν παίρνεις 3 ασίστ από τους υπόλοιπους 11 δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις. Το δεύτερο είναι στο ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου. Ο Παναθηναϊκός παίζει pick and roll στην Κορυφή και ο Ολυμπιακός κάνει αλλαγές. Δημιουργούνται μις-ματς συνεχώς. Ο Παναθηναϊκός τα διαβάζει και ο Ολυμπιακός κάνει τα φάουλ κάτω από την ρακέτα. Το θέμα είναι ο τρόπος που τα έκανε. Έβλεπες το πάθος τους και καταλάβαινες πολλά. Σαν να σου λένε ότι για να βάλεις καλάθι θα ματώσεις. Ο Παπανικολάου, ο Παπαπέτρου, ο Μάντζαρης όλοι αγκάλιαζαν με δύναμη τους παίκτες του Παναθηναϊκού.

Οι Ερυθρόλευκοι δεν φοβήθηκαν τα φάουλ να τα δώσουν από νωρίς. Έκαναν συνεχώς αλλαγές σε όλα τα σκριν και ειδικά όταν έπαιζαν οι Παπανικολάου και Παπαπέτρου μαζί που μπορούσαν να μαρκάρουν και μέσα στο καλάθι και περιφερειακά.

Ο Παναθηναϊκός έκανε το χειρότερο παιχνίδι με τον Πασκουάλ στον πάγκο τα τελευταία δυο χρόνια. Άναρχο και με πολλές ατομικές ενέργειες. Κανένας ρυθμός και ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ μεγάλη βιασύνη να τελειώσει το παιχνίδι. Χαρακτηριστικό το 47-50 και θέλει 1 λεπτό να λήξει η Τρίτη περίοδος και ο Τζειμς με τον Καλάθη σουτάρουν δυο συνεχόμενα τρίποντα με την πρώτη πάσα λες και τελείωνε ο αγώνας.

Φυσικά τα λάθη συνεχίστηκαν στην άμυνα. Τρίποντα του Μάντζαρη, καλάθια του Στρέλνιεκς με ένα απλό σκριν αφού στις αλλαγές ΠΑΝΤΑ κάποιος ξεχνιόταν.

Εν πάση περιπτώση ότι ίσχυε για τους αγώνες με την Ρεάλ ισχύει και εδώ. Όσο κακή εμφάνιση και να έκανε ο Παναθηναϊκός ήταν απλά το πρώτο ματς της σειράς. 0-1 και συνεχίζουμε.

Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθούμε. Και το ένας εναντίον ενός κατάσταση θεωρείτε στο μπάσκετ. Το θέμα είναι όμως πως δημιουργείς αυτή την συνθήκη. Και ο Ολυμπιακός έπαιξε ενας εναντίον ενός αλλά μετά από κυκλοφορία της μπάλας και ψάξιμο κυρίως κοντά στο καλάθι για επιλογή. Ο Παναθηναϊκός αν εξαιρέσεις λίγο την τέταρτη περίοδο έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Υ.Γ.2 Μακάρι να διαψευστώ αλλά είναι η δεύτερη φορά που ο Παναθηναϊκός και κατά συνέπεια ο Τσάβι Πασκουάλ κάνει το ίδιο λάθος. Ο Ρίβερς ΔΕΝ έπρεπε να είναι στην ομάδα. Ο Τραυματισμός του τον έχει επηρεάσει πολύ. Φάνηκε και στα ματς με την Ρεάλ. Το αν ευστοχούσε στα τελευταία ματς της κανονικής περιόδους στην Α1 μου είναι παντελώς αδιάφορο. Δεν μπορεί το παρελθόν να είναι λόγος απόφασης για το μέλλον. Το ότι παίζει καλά με τον Ολυμπιακό γενικά στα 2 χρόνια του στην Ελλάδα το ξέρουμε όλοι. Το ότι όμως δεν έχει αγωνιστεί καλά εδώ και 3 μήνες σε σπουδαίο ματς επίσης το γνωρίζουμε. Είπαμε μακάρι να διαψευστούμε και να κάνουμε ολική κυβίστηση. Αλλά όποιος τον παρατηρούσε προσεκτικά έβλεπε.

Υ.Γ.3 Ο Παναθηναϊκός έχασε καθαρά απο έναν Ολυμπιακό που είχε Σπανούλη με 4 πόντους και 1/10 σουτ και Πρίντεζη με 2 πόντους. Κάτι λέει αυτό.

Y.Γ.4 ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ ο Θανάσης Αντετοκούνμπο στην άμυνα. Αλλά δεν γίνεται να κόβει τον αντίπαλο και με σπριντ να παίρνει την μπάλα να σουτάρει τρίποντο. 

Μιχάλης Σταμουλάκης

Για 12η συνεχόμενη φορά Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός στον τελικό. Μετά από χρόνια όμως το πλεονέκτημα είναι και πάλι στο ΟΑΚΑ και οι Πρωταθλητές Ελλάδας ξεκινούν από καλύτερη βάση την σειρά των αγώνων. Πιο φορμαρισμένοι και πιο έτοιμοι αγωνιστικά και ψυχολογικά από τον Ολυμπιακό. Η διαπίστωση αυτή είναι η αλήθεια αλλά συγχρόνως και η μεγάλη παγίδα. Να πιστέψει κανείς ότι επειδή ο Παναθηναϊκός είναι καλύτερος από τον Ολυμπιακό την δεδομένη στιγμή αυτομάτως η δουλειά θα γίνει εύκολα και στο ρελαντί.

Μετά από τόσα χρόνια το μόνο σίγουρο είναι: Ότι αυτά τα παιχνίδια είναι μια άλλη ιστορία σε σχέση με το τι γινόταν πριν και τι θα γίνει μετά.

Θυμηθείτε μόνο πως μπήκαν οι δυο ομάδες στους τελικούς πέρυσι. Με τον Ολυμπιακό να έχει πλεονέκτημα έδρας, πιο δεμένη ομάδα και να προέρχεται από τον τελικό της Ευρωλίγκα στην Πόλη. Από την άλλη υπήρχε ο Παναθηναϊκός με την ιστορία του λεωφορείου (αλήθεια ρε παιδιά εσείς που λέγατε ποιος σοβαρός αθλητής θα παίξει στον Παναθηναϊκό μετά από αυτή την ιστορία που χαθήκατε), με ένα 0-3 από την Φενέρμπαχτσε και καθημερινές ειδήσεις που διατάρασσαν την ησυχία της ομάδας (βλέπε την ψεύτικη φωτογραφία ότι ξενυχτούσαν οι παίκτες παραμονές του τελικού και είχε τραβηχτεί 25 μέρες πριν).

Ποιος ποντάριζε στον Παναθηναϊκό εκείνη την εποχή; Μόνο αυτός που εν τέλει τον οδήγησε σε αυτή την επιτυχία. Ο Τσάβι Πασκουάλ.

Φέτος τα πράγματα είναι ανάποδα. Καλύτερη ψυχολογία ο Παναθηναϊκός, για διαφορετικούς λόγους από αυτούς τους περσινούς των πρασίνων πιο… εύθραυστη του Ολυμπιακού. Εδώ συμβαίνει ίσως και ένα παράδοξο. ΑΝ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ότι υπάρχει αουτσάιντερ που με βάση τους τραυματισμούς κτλ είναι ο Ολυμπιακός θα έπρεπε η πίεση να είναι προς την μεριά των πρασίνων. Παραδόξως όμως αυτή είναι προς την μεριά του Ολυμπιακού. Θες οι κακές εμφανίσεις στα playoffs, η γκρίνια για το ενδεχόμενο δεύτερη χρονιά η ομάδα να μην κατακτήσει ένα τίτλο, για τον Σφαιρόπουλο και το μπάσκετ που παίζει, για τις επιλογές ξένων, όλα αυτά έχουν δημιουργήσει μια πίεση προς τους Ερυθρόλευκους. Που πολύ πιθανόν όμως να μεταφραστεί σε μια τιτάνια προσπάθεια στο γήπεδο για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Άλλωστε είναι η μεγάλη ευκαιρία και των δυο να κλείσουν την χρονιά όμορφα. Μικρή σημασία θα έχει αν θα είναι το 37ο πρωτάθλημα του Παναθηναϊκού η το 13ο της ομάδας του Πειραιά την δεδομένη στιγμή. Μια χρονιά που για πολλούς λόγους άφησε πικρή γεύση και στους δυο η κούπα του Ελληνικού πρωταθλήματος μοιάζει βάλσαμο και είναι ικανή να γιάνει αρκετές πληγές και να σταματήσει ακόμα περισσότερες γκρίνιες.

Ο δρόμος είναι ανηφορικός και μακρύς και κανείς δεν θα πρέπει να παρασυρθεί από ένα μεγάλο σκορ η ένα break. Η σειρά τελειώνει στις 3 νίκες. Όσο και να έρθει το πρώτο ματς της Κυριακής θα είναι απλά το 1-0 ή το 0-1. Είτε νικάς, είτε χάνεις σε αυτές τις σειρές κοιτάς αμέσως το επόμενο παιχνίδι.

Υ.Γ. Δυο μέρες πριν τους τελικούς οι ιδιοκτήτες του Ολυμπιακού ζήτησαν παραίτηση του προέδρου διαιτητών, διαγραφή του γιού του από διαιτητή γιατί λέει έχει καφέ από αλυσίδα του προέδρου του Προμηθέα. Φέρονται να έχουν ζητήσει αναβολή των τελικών η αυτοί να γίνουν με ξένους διαιτητές. Τον Γιαβόρ και τον Πουκλ για παράδειγμα. Ομολογία χωρίς ανάκριση. Δεν γνωρίζω, και δεν μπαίνω στα μονοπάτια τους αλλά αν είναι αλήθεια ότι ψάχνουν τρόπο για ηρωική έξοδο υπάρχουν και πιο αξιοπρεπείς τρόποι. 

Y.Γ2. Οι παίκτες και ο προπονητής και όλος γενικά ο οργανισμός θα πρέπει να είναι προσηλωμένοι και μόνο στα του παρκέ. Ο αποπροσανατολισμός την δεδομένη στιγμή μόνο στον δυνατό κάνει κακό.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Οι Καβαλίερς επικράτησαν και μέσα στην Βοστώνη και πέρασαν στους τελικούς του ΝΒΑ για 4η συνεχόμενη χρονιά. Οι Καβαλίερς; Θεωρητικά ναι, αλλά ουσιαστικά ο Λεμπρόν Τζέιμς. Ο άνθρωπος που κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι μπασκετμπολίστας αλλά ήρωας της Marvel. Ακούει για ρεκόρ όπως αυτά που υπήρχαν πριν τον Game 7 (αήττητη οι Σέλτικς στην έδρα τους και το γεγονός ότι πάντα προκρίνονται όταν προηγούνται με 2-0 σε σειρά) και τρελαίνεται.

Ο ‘άνθρωπος’ που περπατάει στα 34 του έπαιξε χθες στο 100ο παιχνίδι της σεζόν και έμεινε στο παρκέ για 48 λεπτά. Σκόραρε 35 πόντους, πήρε 15 ριμπάουντ και έδωσε 9 ασίστ. Από δικές του πάσες προήλθαν 21 σουτ, 13 εξ αυτών ελεύθερα + το γεγονός ότι ήταν παντού στην άμυνα. Α! Ναι. Για τους haters του έκανε και 8 λάθη ο μπαγάσας.

Μπορείς να βρεις πολλά για να κατηγορήσεις τον Λεμπρόν Τζέιμς. Δεν είναι και ο ευκολότερος άνθρωπος και συμπαίκτης του κόσμου. Οποιοσδήποτε άλλος δίπλα του παίκτης ασφυκτιά (Ίρβινγκ). Οι προπονητές που είναι στον πάγκο συνήθως είναι διακοσμητικά στοιχεία. Αυτός αποφασίζει ποιος θα κατεβάσει την μπάλα και πως θα επιτεθεί η ομάδα. Μπορείς να του χρεώσεις ακόμα και την μέτρια (Ναι είναι μέτρια η ομάδα) που έφτιαξε το Κλίβελαντ από τις ανταλλαγές του Ίρβινγκ.

Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τέτοια επίδραση στην ομάδα , στους συμπαίκτες και στο ίδιο το παιχνίδι δεν έχει υπάρξει από την εποχή του Τζόρνταν και μετέπειτα του Κόμπι. Απέδειξε ότι αποτελεί την εξαίρεση στο μότο: Ότι ένας δεν μπορεί να κερδίσει τους πολλούς. Αυτός ΜΠΟΡΕΙ. Για αυτό είναι και για 8η συνεχόμενη χρονιά σε τελικούς του ΝΒΑ. Κάποιος μπορεί να πει ότι έχει κακό ποσοστό σε τελικούς με 3/7 και το πιο πιθανόν 3/8 φέτος μιας και όποια ομάδα περάσει από το ζευγάρι Χιούστον- Γκόλντεν Στέιτ έχει ΤΕΡΑΣΤΙΟ προβάδισμα για τον τίτλο. Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη λέει ότι ο άνθρωπος αυτός έπαιξε σε 2 ομάδες που ποτέ δεν ήταν στα top του ΝΒΑ και κατάφερε να πάρει τίτλους και με τις δυο. Ειδικά κάθε πρωτάθλημα με το Κλίβελαντ στα δικά μας μάτια μετράει για τρία. Το φετινό δε αν έρθει θα μνημονεύεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ως μια από τις μεγαλύτερες αν όχι η μεγαλύτερη έκπληξη σε τελικούς του ΝΒΑ. Η φετινή του απόδοση στα Playoffs μοιάζει στα μάτια πολλών σαν εξομολόγηση: Ναι δεν πήραμε τα καλύτερα ανταλλάγματα από τον Ίρβινγκ. Φταίω και θα το διορθώσω. Και το διόρθωσε μόνος του. Ποιος παίκτης μπορεί να το κάνει η το έκανε στο παρελθόν. Ακόμα και ο G.O.A.T. Μαίκλ Τζόρνταν είχε και ένα Πίπεν δίπλα του.

Υ.Γ. Το είχα τονίσει και στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ. Δεν ξέρω πόσα πρωταθλήματα θα πάρει ο Λεμπρόν μέχρι το τέλος της καριέρας του. Αλλά θεωρώ ότι θα ξεπεράσει τον Τζαμπάρ στους σκόρερ και θα γίνει ο μεγαλύτερος στην ιστορία του ΝΒΑ. Και τελειώνοντας την καριέρα του θα κλείσει και ο κύκλος των παικτών με τέτοια επίδραση στο παιχνίδι.

Υ.Γ.2 Με τέτοιο ρόστερ και την επιστροφή των Ίρβινγκ και Χέιγουορντ ο τίτλος δεν θα αργήσει να πάει στην Βοστώνη και πάλι.

Υ.Γ.3 Ο Τζέισον Τέιτουμ είναι φτιαγμένος για πολύ μεγάλα πράγματα. Συνδυάζει εντυπωσιακά προσόντα, σοβαρότητα, εργατικότητα , ωριμότητα και μια πνευματική διαύγεια που δεν την βρίσκεις σε παιδί 20 ετών.

Υ.Γ.4 Ο Μπράντ Στίβενς είναι ο πιο φέρελπις προπονητής του ΝΒΑ αυτή την στιγμή. Συγκαταλέγεται στο top3 και πολύ σύντομα θα είναι και του νούμερο 1. Δυστυχώς για αυτόν στο κρίσιμο σημείο του χθεσινού αγώνα (θες από άγχος και απειρία σε τέτοιες καταστάσεις των παικτών της Βοστώνης) οι Σέλτικς έφυγαν από την φιλοσοφία του που περιλαμβάνει την καλή κυκλοφορία, την υπομονή και το διάβασμα των φάσεων και πήγαν σε αποστολές αυτοκτονίας κυρίως από τον Ροζίερ, τον Σμαρτ και τον Μπράουν. Είπαμε η εμπειρία δεν αγοράζεται. Αποκτιέται .

Μιχάλης Σταμουλάκης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ