Friday, 20 October 2017

Κακά τα ψέματα. Θες με τον έναν η με τον άλλον τρόπο ο Παναθηναϊκός θα το έπαιρνε το παιχνίδι με την Μπάμπεργκ. Οι πράσινοι έκαναν μια επαγγελματική νίκη που θύμισε άλλες εποχές. Τότε που έβλεπες ομάδες του διαμετρήματος της πρωταθλήτριας Γερμανίας να τα δίνουν όλα μέσα στο γήπεδο αλλά στο τέλος η νίκη να πηγαίνει στον εξάστερο.

Τα πράγματα είναι απλά. Όποιον παίκτη και να πάρει ο Παναθηναϊκός όταν ο Καλάθης είναι καλά, τότε οι νταμπλούχοι Ελλάδας αλλάζουν επίπεδο. Ξεκίνησε σούπερ το παιχνίδι και παρέσυρε όλη την ομάδα .

Στα θετικά φυσικά ήταν και το ξύπνημα του Σίνγκλετον. Όχι τόσο για τους 15 πόντους αλλά για την διάθεση και το καθαρό μυαλό που έδειξε σε άμυνα και επίθεση.

Η Μπάμπεργκ είναι μια ομάδα που θα κάνει ζημιές. Έχει πολύ καλό passing game και εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε σταθερή παρουσία στην άμυνα στο πρώτο μέρος. Σε κάποιες φάσεις ήταν σούπερ, σε κάποιες άλλες χανόταν εντελώς.

Τα νεύρα του Πασκουάλ στο τέλος είναι απόλυτα δικαιολογημένα. Δεν είναι θέμα ισοβαθμίας με την Μπάμπεργκ , ούτε αν θα χανόταν η νίκη. Είναι θέμα νοοτροπίας που πρέπει να ξεριζωθεί. Τα απανωτά τρίποντα και τα γκολ φάουλ των τριών τελευταίων λεπτών είναι αδιανόητα για μια ομάδα που θέλει να λέει ότι στόχος είναι το final four.

Από τα νεύρα του Πασκουάλ πάμε στην χαρά του … Καλάθη. Που όχι μόνο έκανε μια καταπληκτική εμφάνιση αλλά κάθισε και ήσυχος στον πάγκο βλέποντας τον αντικαταστάτη του να κάνει σούπερ εμφάνιση. Ο λόγος φυσικά για τον Λούκας Λεκαβίτσιους. Ο  Λιθουανός point guard πήρε... άριστα αντικαθιστώντας επάξια τον Καλάθη τις στιγμές που έπρεπε να ξεκουραστεί. Ήταν εξαιρετικός τόσο στην οργάνωση και στην άμυνα, όσο και στην επίθεση, αφού σημείωσε πόντους τη στιγμή που η ομάδα του το χρειαζόταν και έδειξε ότι μπορεί να αντέξει το βάρος μιας φανέλας του μεγέθους του Παναθηναϊκού.

Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους: 10 πόντοι με 3/4 δίποντα, 1/1 τρίποντο, 1/2 βολές και 3 ασίστ σε 15 λεπτά συμμετοχής.

Έλειψε ένας καθαρόαιμος point guard στον Παναθηναϊκό πέρυσι. Όχι τόσο στο Ελληνικό πρωτάθλημα και το Κύπελλο όπου η δουλειά έγινε αλλά στην Ευρωλίγκα όπου στα κρίσιμα ο Τζέιμς είχε δείξει ότι απέδιδε καλύτερα σαν δυάρι παρά σαν playmaker.

Τώρα έρχεται ένα πρόγραμμα φωτιά για τον Παναθηναϊκό που περιλαμβάνει τις επόμενες τέσσερις αγωνιστικές  τις ΤΣΣΚΑ, Φενέρ, Μπασκόνια και Ολυμπιακό. Δεν θα έχει χαθεί τίποτα αν γίνει και 0/4, ούτε θα έχει κερδίσει την Ευρωλίγκα αν κάνει το 4/4. Κάθε αγώνας ξεχωριστά. Η σεζόν μόλις ξεκίνησε.

Υ.Γ. Δεν θα γίνει ποτέ ο τέλειος παίκτης. Αλλά αν υπάρχει ορισμός του τέλειου συμπαίκτη αυτός δεν είναι άλλος από τον Θανάση Αντετοκούνμπο. Που στο ματς με την Μπάμπεργκ δεν πήρε χρόνο συμμετοχής αλλά η αντίδραση του από τον πάγκο και η εν γένει συμπεριφορά του είναι παράδειγμα προς μίμηση. 

Υ.Γ.1 5/15 στο πρώτο ημίχρονο μέσα στην έδρα σου; ΕΛΕΟΣ.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Όπως δεν ήρθε ο παράδεισος μετά τον Ολυμπιακό, έτσι δεν ήρθε η κόλαση και η Καταστροφή μετά την Μπαρτσελόνα. Οκτώβρη μήνα δεν …νίκησε κανείς την Ευρωλίγκα και την χρονιά ολόκληρη. Η Φενέρμπαχτσε πέρυσι μέχρι τον Μάρτη παραπάταγε και μετά διέλυσε τους πάντες στο διάβα της. Παίρνουμε πάντα σαν δεδομένο αυτή την εποχή το κάθε ματς ξεχωριστά και τι αυτό σου δίνει.

Αν μιλήσουμε για τον αγώνα της Βαρκελώνης με βάση τα νούμερα ψυχρά και ρεαλιστικά έχουμε:

24 ασίστ η Μπαρτσελόνα και 9 ο Παναθηναϊκός.
45 ριμπάουντ η Μπαρτσελόνα και 31 ο Παναθηναϊκός .
84% στις βολές η Μπαρτσελόνα και 56% ο Παναθηναϊκός.
8/22 τρίποντα η Μπαρτσελόνα και 2/18 ο Παναθηναϊκός.

Ε! Μετά από αυτό δεν νομίζω ότι θες και πολλά να πεις. Ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε χωρίς καμία συγκέντρωση και με νοοτροπία σταρ. Σε αυτό το επίπεδο σταριλίκι δεν υπάρχει. Πρέπει να ματώσεις για να παίρνεις την νίκη.

Είναι αδιανόητο στα pick and roll να βρίσκεται ο ψηλός κάτω από το καλάθι 5 φορές μόνος του χωρίς καμία βοήθεια από την αδύνατη πλευρά.

Είναι αδιανόητο να μην παίζεις επιθετικά στην άμυνα σε αυτό το επίπεδο. Να μην πηγαίνεις με ένταση σε κάθε φάση. Στα ριμπάουντ, στις περιστροφές, στα box-out.

Δεν χρειάζεται να είσαι προπονητής Ευρωλίγκα για να καταλάβεις ότι το μεγάλο πρόβλημα του Παναθηναϊκού ΤΗΝ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ είναι στους ψηλούς. Όπου ο Βουγιούκας γνωρίζεις ότι θα σου δώσει συγκεκριμένα πράγματα και σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ενώ ο Όγκαστ ακόμα … μαθαίνει ότι το πραγματικό υψηλό επίπεδο είναι εκεί που βρίσκεται τώρα και όχι στην Ουσάκ Σπορτίφ.
Βέβαια εδώ θα πρέπει να τονίσουμε κάτι. Ναι μεν οι ψηλοί θέλουν δουλειά αλλά η άμυνα ήταν συνολικά τραγική. Και αυτό αποδεικνύεται από την εικόνα του Σεραφέν. Γιατί μπορεί να έμοιαζε με τον…. ΝτεΜάρκους Κάζινς λόγω της απόδοσης του αλλά αν μελετήσει κανείς το παιχνίδι προσεκτικά θα διαπιστώσει ότι ο Γάλλος δική του φάση να τελείωσε μια, άντε δυο. Όλα τα άλλα καλάθια του ήταν δημιουργία των περιφερειακών και πάρε- βάλε. Για αυτό και δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε αποκλειστικά τους ψηλούς. Γιατί όταν ο ψηλός έχει εντολή να βγει στον περιφερειακό πάνω στο σκριν και ο παίκτης της αδύνατης πλευράς δεν έχει κλείσει μέσα να σταματήσει το κόψιμο του σκρίνερ ..θα το φας το καλάθι και από τον Σεραφέν και από τον Γιανκούνας και από τον οποιοδήποτε.

Τα πράγματα είναι απλά. Ο Παναθηναϊκός θέλει δουλειά και υπομονή από όλους. Έχει παίκτες που προέρχονται από χαμηλότερα στρώματα. Τρείς παίκτες του παίζουν Ευρωλίγκα για πρώτη φορά. Κακή εμφάνιση τον Οκτώβριο. So what? Αρκεί να δουλέψουν πάνω στα λάθη του ΑΠΟ ΤΩΡΑ για την συνέχεια.

Υ.Γ. Τελικά ο Πασκουάλ ήθελε το κακό του Παππά ή τον έκανε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΠΑΙΚΤΗ;

Υ.Γ.2. Νομίζω ότι όταν ο Βουγιούκας βρίσκεται μέσα ο Παναθηναϊκός θα πρέπει αν θέλει να πάρει πράγματα από αυτόν να ρίξει λίγο τον ρυθμό του. Αυτό το γρήγορο τέμπο με τα σκριν και τα σουτ ουσιαστικά κάνει τον Παναθηναϊκό στην επίθεση να παίζει με 4 όταν είναι ο Έλληνας σέντερ μέσα.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Όλη η σημασία του παιχνιδιού Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού αποτυπώθηκε στις δηλώσεις του Τσάβι Πασκουάλ μετά την αναμέτρηση: Δεν είναι καθοριστικής σημασίας νίκη, αλλά νίκη αυτοπεποίθησης. 

Αυτό ακριβώς. Σε ένα Ελληνικό πρωτάθλημα που οι έδρες σπάνε στα playoffs τα παιχνίδια της regular season γίνονται.. γιατί πρέπει να γίνουν.

Ο Παναθηναϊκός πήρε την νίκη και μπήκε με το δεξί στο πρωτάθλημα. Έχει ακόμα πολλά να βελτιώσει όπως και ο Ολυμπιακός κυρίως για την Ευρωλίγκα που ξεκινά την εβδομάδα που έρχεται.

Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή για τον Παναθηναϊκό προέχει η ενσωμάτωση των νέων αποκτημάτων του. Μπασκετικά κάποιοι παίκτες όχι απλά ανέβηκαν επίπεδο με την μεταγραφή τους στους νταμπλούχους Ελλάδας αλλά προσγειώθηκαν σε άλλο μπασκετικό πλανήτη. Χρειάζεται υπομονή ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ και να δοθεί ο κατάλληλος χρόνος για να δείξουν αν μπορούν να κολυμπήσουν σε.. τέτοια νερά.

Στα του αγώνα θα πω μόνο ότι ο Παναθηναϊκός δικαίως στηρίχτηκε στους περσινούς κατά κύριο λόγο παίκτες του με την τριάδα των Καλάθη-Ρίβερς-Γκιστ να κάνουν την διαφορά στο τέλος. Ειδικά αυτό το πράγμα με τον Ρίβερς και τον Ολυμπιακό αγγίζει τα όρια του ανεξήγητου. Δεν θυμάμαι παίκτη να έχει τόσο σταθερή απόδοση σε ντέρμπι αιωνίων. Είναι πολλοί που έπαιζαν με τους Ερυθρόλευκους πολύ καλά (Μπατίστ, Διαμαντίδη) αλλά σε όλα μα σε όλα τα παιχνίδια τόσο καλούς όχι.

Το μεγάλο πρόβλημα θεωρώ στο σημερινό παιχνίδι ήταν τα πολλά χαμένα ριμπάουντ στην άμυνα. Αν δεν βελτιωθεί αυτό είναι δεδομένο ότι στο μέλλον θα υπάρξει πρόβλημα. Ναι είναι αρχή ακόμα και πολλά στοιχεία τείνουν βελτίωσης. Εμείς καταγράφουμε αυτό που είδαμε ΑΠΟΨΕ.

Υ.Γ.1 Ο Σφαιρόπουλος θεωρώ ότι στην τελευταία φάση του Καλάθη με τον Γκιστ έκανε ένα μεγάλο λάθος. Ξέρει ότι την φάση του pick αυτοί οι δυο την κάνουν καμιά 500αρια φορές κάθε χρόνο. Ο Καλάθης είναι σούπερ στο ματς εκτός από ένα στοιχείο. Το μακρινό σουτ όπου έχει 0/4.  Προφανώς αφού ξέρεις τι θέλουν να κάνουν δεν τους το δίνεις. Δεν κάνεις αλλαγές για να βρεθεί ο ψηλός με τον κοντό στην άμυνα. Απλά παίζεις από κάτω στην άμυνα (under) και ρισκάρεις το σουτ του Καλάθη. Ζήτησε αλλαγές και ο Γκιστ  έκανε το προφανές με αντίπαλο τον Στρέλνιεκς. Τελείωσε εύκολα την φάση.

Υ.Γ.2 Ασχέτως της άποψης μας για την τελευταία φάση και αν ο Σφαιρόπουλος έκανε καλά η όχι το να γίνεται η επέλαση των ΟΡΚ με ατάκες : Δεν υπάρχει προπονητής Σφαιρόπουλος, Μυρωδιάς, πελάτης του Πασκουάλ κτλ για έναν άνθρωπου που έφτασε 2 φορές σε 3 χρόνια σε τελικό Ευρώπης δείχνει πολύ απλά το επίπεδο του Έλληνα όχι μόνο στο μπάσκετ αλλά και γενικά. Αυτός ο μηδενισμός ανθρώπων με ξεπερνά. Δεν ειναι κατακριτέο να διαφωνείς με τον Σφαιροπουλο, με τις επιλογές του, με την μπασκετική του φιλοσοφία. Είναι οι χαρακτηρισμοί που σε τρελαίνουν για έναν άνθρωπο  που ειναι χρόνια στο πιο υψηλό επίπεδο.

Υ.Γ.3 Επειδή πάνω από την υγεία και τον ανθρώπινο πόνο δεν είναι κανένα μπάσκετ. Η φωτογραφία του κειμένου είναι η παραπάνω που βλέπετε. 

Το Ευρωμπάσκετ έχει τελειώσει για την Ελλάδα. Οι παίκτες από Δευτέρα θα είναι στις ομάδες τους και τώρα ξαφνικά όλοι ανακάλυψαν το φώς το αληθινό και βγάλανε στην φόρα όλα τα προβλήματα. Τα πιο πολλά είναι γνωστά. Τώρα βγαίνουν και διάλογοι και υψηλόβαθμα στελέχη μου είπαν και μπλα μπλα μπλα.

Με αφορμή την ραψωδία των Σλοβένων (όχι ότι δεν το ξέραμε) ήρθε και η επιβεβαίωση για την Ελλάδα.
Πάνω από τον Μίσσα και αν είναι καλός η κακός προπονητής, η αν ο Καλάθης ήταν ΜVP και τα ροτέισον και την κακιά μας μοίρα, είναι φανερό ότι η Ελλάδα μπασκετικά έχει μείνει πίσω.
Και όπως είχα γράψει σε προηγούμενο άρθρο (διαβάστε εδώ) το πρόβλημα είναι η στασιμότητα που κανείς δεν θέλει να δεχτεί.

Τα σκορ πάνε στα ύψη, οι ταχύτητες αλλάζουν , η μπάλα ακουμπάει στο παρκέ όλο και λιγότερο. Η περιφέρεια και οι εκρηκτικοί γκαρντ υπερισχύουν των ψηλών. Είδατε 2 εκρηκτικά γκαρντ (Ντόντσις-Ντράγκιτς) ισοπέδωσαν την καλύτερη frontline αυτής της Ισπανίας με 4 παίκτες στο ΝΒΑ. Τα βασικά είναι πάντα στην επικαιρότητα αλλά με υψηλές ταχύτητες. Οι Σέρβοι έχουν κάνει το πάσα- κόψιμο επιστήμη.
Και εμείς που είμαστε σε όλο αυτό; Κολλημένοι στην άμυνα και την σκέψη. Σε μια άμυνα που ποτέ δεν επιβεβαιώσαμε ότι διαθέτουμε (ααα τώρα που το θυμήθηκα την Ρουμανία και την Βρετανία στην Πάτρα τους διαλύσαμε στην άμυνα) και μια σκέψη. Ακριβώς αυτό. Μια σκέψη. Καμία εναλλακτική, κανένας συγχρονισμός με το μπάσκετ που έρχεται. Η μπάλα λέει στο ποστ; Και την δίνουμε στον Πρίντεζη στο τρίποντο ο οποίος είναι υποχρεωμένος να πάει κώλο- κώλο μέχρι τέλους. Πόσο να αντέξει και αυτός ο δύσμοιρος;

Ο Κοκόσκοφ πήρε από όλους τους παίκτες του το καλύτερο. Ότι μπορούσε ο καθένας. Εμείς παροπλίσαμε 7 παίκτες και τους την είπαμε κιόλας ότι όποτε έμπαιναν χάλαγε ο ρυθμός. Αφήστε ότι πλέον αυτό με τις 3 αλλαγές μαζεμένες δεν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ ΠΛΕΟΝ. ΜΑ ΠΟΥΘΕΝΑ.

Η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει. Από πρόσωπα στην ομοσπονδία μέχρι γενικότερη φιλοσοφία. Να προσαρμοστεί στην νέα εποχή. Και αυτό θα πρέπει να ξεκινήσει από τις μικρές ηλικίες. Αφήστε τα παιδιά να παίξουν. Να σουτάρουν και να αστοχήσουν. Να παίξουν ένας εναντίον ενός και να χάσουν την μπάλα.
Μην βγάζεις το παιδί έξω με ένα άστοχο σουτ. Μην παίζεις ζώνη βρε Ελληνάρα στο Μίνι. Ενθάρρυνση είναι το μυστικό.
Ξέρετε γιατί οι Έλληνες δεν σουτάρουν και δεν παίζουν ένας εναντίον ενός. Γιατί από μικρά παιδιά τους βάζουν 200 σκριν , και πάνω από όλα τους μεταφέρουν φόβο. Σουτ και.. πάγκο.

Ξέρετε ότι στην Ισπανία απαγορεύεται το σκριν και η ζώνη μέχρι τα 17. Που σημαίνει ότι το παιδί θα μάθει να σουτάρει να παίξει ένας εναντίον ενός. Να συνεργαστεί σε πάσα-κόψιμο με τους συμπαίκτες του.

Για να διορθώσεις κάτι θα πρέπει πρώτα να αποδεχθείς το πρόβλημα. Και όσο στην Ελλάδα παραμένουν πιστοί στο λεγόμενο σκεπτόμενο μπάσκετ (λες και οι άλλοι είναι πνευματικά ανάπηροι και δεν σκέπτονται) , στην καταστροφή του παιχνιδιού του αντιπάλου και στην στατικότητα της επίθεσης (είπαμε κώλο- κώλο και οι άλλοι 4 αγάλματα) προκοπή δεν θα έρθει δε πάει να φύγει ο Βασιλακόπουλος και ο Μίσσας και έρθει ο Πόποβιτς.

Μιχάλης Σταμουλάκης

 

Πρώτα από όλα συγχαρητήρια σε όλους στην Εθνική ομάδα για την προσπάθεια που έκαναν. ΝΑΙ! Έκαναν προσπάθεια, πάλεψαν και για ένα διάστημα είχαν τον απόλυτο έλεγχο του αγώνα με την Ρωσία.

Το που χάθηκε ο αγώνας θεωρώ ότι δεν θέλει και πολύ ανάλυση.

-Στις χαμένες βολές. Είναι ενδεικτικό ότι κάποια στιγμή στο παιχνίδι εμείς είχαμε 10/20 και οι Ρώσοι 15/15.

-Τα χαμένα ριμπάουντ στο τελευταίο 5λεπτο.

-Η έλλειψη καθαρού μυαλού στην επίθεση ειδικά στα τελευταία λεπτά.

-Η άμυνα που μαζί με την σκέψη είναι τα μεγάλα μας όπλα (θεωρητικά) δεν υπήρχε στο δεύτερο ημίχρονο ειδικά στον Σβεντ που έλεγαν οι σπίκερ ότι τον έχουμε περιορίσει και έβαλε 26 πόντους. Σκέψου και να μην είχαμε πάει και καλά επάνω του τι θα γινόταν.

- Μα πάνω από όλα η κατάρρευση των ηρωικών πέντε παικτών ειδικά των Καλάθη, Σλούκα, και Παπανικολάου που έπαιξαν μέχρι να στάξει… αίμα αντί για ιδρώτας.

Οι Ρώσοι μας πήραν χαμπάρι. Πίεσαν πάρα πολύ, ειδικά με την φυγή του Μοζγκόφ κατεβάζοντας το σχήμα τους και οι δικοί μας 5 ηρωικοί .. ΕΣΚΑΣΑΝ.

Και πάμε τώρα στα παρελκόμενα.

Πρώτα από όλα αυτό το πράγμα με το να λέμε αν μας ταιριάζει μια ομάδα η όχι και να λέμε αυτή θέλουμε είναι η απόλυτη κατάρα της Εθνικής. Όποτε διαλέξαμε αντίπαλο η έστω κρυφοχαμογελούσαμε δεν κερδίσαμε ποτέ.

Φτάνουμε τώρα στο ΠΙΟ ΗΛΙΘΙΟ ΜΑ ΗΛΙΘΙΟ που με τόσο στόμφο όλοι εκστόμισαν επιχείρημα για τον αγώνα με την Ρωσία. Η Ελλάδα έχει παίκτες πρωταγωνιστές και οι Ρώσοι με εξαίρεση τον Σβεντ έχει κομπάρσους.  Περιττό να αναφέρω τις μας κάνανε οι κομπάρσοι στο δεύτερο ημίχρονο αλλά προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα.

Πως γίνεται η Ελλάδα των πρωταγωνιστών να παίζει με πέντε παίκτες και ειδικά οι Παπανικολάου, Σλούκας και Καλάθης να πιάνουν χρόνους συμμετοχής του Γκάλη, του Γιάννάκη και του Χριστοδούλου και οι Ρώσοι να έχουν τον Σβεντ με 29 λεπτά και μόλις ένα παίκτη πάνω από 35 τον Βοροντσεβιτς;

Πως γίνεται η Ρωσία να κάνει τόσο μεγάλο rotation και η Ελλάδα να παίζει με 5 παίκτες;

Για ποιο μετάλλιο μιλάμε όταν παίζουμε με 5 παίκτες;

Η Ρωσία παρουσίασε μια ομάδα με αρχή, μέση και τέλος. Με ένα πλειμέικερ της δεκαετίας του 80 (Κοστόφ) αλλά με τον Μπαζάρεβιτς στον πάγκο να βγάζει από την μύγα… ξύγκι παίρνοντας ότι καλύτερο μπορούσε από τον κάθε παίκτη του. Αυτή είναι η αλήθεια και πρέπει να την δεχτούμε.

Δεν είναι ούτε επιτυχία , ούτε αποτυχία αυτό το Ευρωμπάσκετ για την Εθνική. Είναι κάτι χειρότερο. Επιβεβαίωση της στασιμότητας. Στασιμότητα στην αγωνιστική φιλοσοφία και την νοοτροπία που πρέπει να διακατέχει την ομάδα. Αυτή που έχουμε εδώ και 8 χρόνια. Και αυτό είναι ότι χειρότερο. Γιατί στην αποτυχία λες ότι πρέπει να διορθώσω κάτι για να βελτιωθώ. Στην στασιμότητα ειδικά όταν δεν την παίρνεις χαμπάρι ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ ΚΑΛΑ και εν τέλει πας πάλι στα ίδια αποτελέσματα. Ας βγάζουν οι άλλοι σουτέρ, ας παίζουν πάσα κόψιμο, ας ανοίγουν το γήπεδο γρήγορα βγάζοντας επιθέσεις χωρίς να σκάσει η μπάλα στο παρκέ και εμείς να μείνουμε στην άμυνα και την σκέψη.

Αναδιάρθρωση ΤΩΡΑ ΠΑΝΤΟΥ. Μα πάνω από όλα αλλαγή σκέψης και φιλοσοφίας.

Υ.Γ. Παπαπέτρου θα πας χαμένος αγόρι μου… και δεν θα φταις εσύ. Τα εγκλήματα για αυτόν τον παίκτη συνεχίζονται ακάθεκτα από όλους.

inner

inner

Μιχάλης Σταμουλάκης

Είναι πολλά που μπορείς να πεις για τον αγώνα της Εθνικής με την Σλοβενία. Αλλά να εστιάζεις στο ότι η ομάδα απλά… βελτιώθηκε και όλα οκ..… Ε! ΟΧΙ! ΕΛΕΟΣ. Μιλάμε για την Εθνική Ελλάδος στο μπάσκετ. Από πότε κρατάμε την βελτίωση σαν παράσημο; Από πότε η διάθεση είναι στοιχείο άξιο επισήμανσης; Αυτά επιβάλλονται οταν φοράς αυτή την φανέλα.

Η Εθνική πάλεψε, πολλοί παίκτες θυσιάστηκαν αλλά η αλήθεια είναι μια. Χάσαμε από μια .. διαλυμένη από την κούραση Σλοβενία.Υπερείχαμε σε όλα και όμως καταφέραμε να χάσουμε από μια ομάδα που είχε παίξει ένα μεγάλο ντέρμπι 18 ώρες πριν.

Το πιο άσχημο από όλα είναι η αλλαγή νοοτροπίας με το πέρασμα των χρόνων. Και εξηγούμαι: Μέχρι και το 2009 αν το σκορ ήταν όχι 66-66 αλλά 66-72 υπέρ της αντιπάλου  θα υπήρχε περίπτωση να πιστέψει κανείς ότι η Εθνική Ελλάδας θα έχανε το παιχνίδι από την οποιαδήποτε Σλοβενία; Με το χέρι στην καρδιά όσο και να μην μας άρεσε όλοι περιμέναμε το μοιραίο. Άστοχα σουτ, κακές επιλογές και καλάθια (τι πρωτότυπο) με pick and roll στο τέλος.

Σίγουρα υπήρχαν παίκτες πολύ βελτιωμένοι σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια (Παπαγιάννης, Αγραβάνης). Και πάλι όμως δεν ήταν αρκετό.

Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος είπε ότι η Ελλάδα δεν έχει Ντράγκιτς. Με όλο το σεβασμό Κόουτς έχεις δίκιο σε αυτό αλλά το σερί στην δεύτερη περίοδο και την ανατροπή της διαφοράς που είχαμε πάρει, οι Σλοβένοι την έκαναν με τον Ντράγκιτς στο πάγκο και την δεύτερη πεντάδα τους.

Το ματς πρέπει να αναλυθεί από τους υπευθύνους και η ομάδα την Τρίτη να επανέλθει ξεκούραση και να πάρει τις δυο νίκες με Φιλανδία και Πολωνία. Ο όμιλος του Τελ Αβίβ στην διασταύρωση των ‘16’ μόνο φόβο δεν προκαλεί.
Επιβάλλεται όμως πρωτίστως να βελτιωθούμε εμείς. Πραγματική βελτίωση όμως. Αγωνιστική. Όχι στο πάθος. Αυτό επιβάλλεται να υπάρχει όταν φοράς την φανέλα με το εθνόσημο.

Υ.Γ. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ήθελε να πει ο Κώστας Μίσσας με την δήλωση του μετά τον αγώνα: Μετά το Ευρωμπάσκετ θα μιλήσω και θα πω πράγματα που τώρα δεν έχει λογική να πω. Προφανώς ο κοουτς γνωρίζει καλύτερα αλλά το ερώτημα είναι αν υπάρχουν θέματα γιατί δεν τα λύνει και επιμένει να πορεύεται με αυτά.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Δεν νομίζω οτι χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση το σημερινό ματς της Εθνικής με την Γαλλία. Γιατί πολύ απλά οι αδυναμίες που είχαμε τονίσει και βλέπανε ολοι το προηγούμενο διάστημα δεν διορθώθηκαν και απέναντι σε μια ομάδα του επιπέδου της Γαλλίας ήταν λογικό και επόμενο να έρθει η ήττα.

Ενδεικτικά να αναφέρουμε:
Στο πρώτο δεκάλεπτο φάγαμε 4 γκολ- φάουλ με τον Λοβέρν να έχει 11 πόντους. Χάναμε 15-27 με τον Ερτέλ στο διάστημα αυτό να έχει 0 και ο Ντε Κολό 2 πόντους.
Οι περιστροφές στην άμυνα δεν υπήρχαν.
Οι αδυναμίες στην αντιμετώπιση του pick and roll ήταν χτυπητές.
Οι Γάλλοι ήταν πιο γρήγοροι στα πόδια.

ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ
Έπαιξαν πραγματικά αυτό που βαυκαλίζονται οι Έλληνες οτι κάνουν αλλά...δεν το κάνουν. Σκεπτόμενο παιχνίδι. Με playmaker ... βάρους 100τόσα κιλά αλλά υπερδιπλάσια σε μπασκετικό μυαλό τον Ντιο ξεχαρβάλωσε την Ελληνική άμυνα και το παιχνίδι τελείωσε απο το πρώτο ημίχρονο με τους Γάλλους να έχουν 7 γκολ-φάουλ σε αυτό το διάστημα και 76% ευστοχία στα δίποντα.

Προφανώς και πρέπει να κρατήσουμε την αντίδραση της ομάδας στο δεύτερο ημίχρονο. Αλλά ας μη γελιόμαστε. Το small ball σχήμα είναι και λίγο... καμικάζι. Βασίζεσαι στην πίεση σου αλλά και στην αστοχία του αντιπάλου. Οι Γάλλοι βάλανε τα κρίσιμα σουτ με Ντε Κολό και Ερτέλ και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.

Πάμε τώρα στο τίτλο του κειμένου.
Ο Κώστας Μίσσας στην προετοιμασία έκανε πολλές δηλώσεις. Στο αγωνιστικό κομμάτι είχε πεί οτι θα πρέπει να προτάξουμε τα.... προτερήματα μας. Ποια είναι αυτά; Άμυνα και σκέψη.

Δεν νομίζω οτι χρειάζεται αποκλειστικά ο Γιάννης Αντετοκούνμπο για να παίξει η ομάδα άμυνα. Εδώ και ένα μήνα βλέπουμε οτι υπάρχει πρόβλημα στην αντιμετώπιση του pick and roll. Ε! Δεν γίνεται να μην υπάρχει ενα εναλλακτικό σχέδιο.

Δεν γίνεται ο Μπουρούσης να παίξει 18 λεπτά στο πρώτο ημίχρονο.

Δεν γίνεται οι περιστροφές να γίνονται τόσο αργά.

Δεν γίνεται να μας περνάνε στα πόδια τόσο εύκολα.

Όσον αφορά την σκέψη.

Δεν γινεται να μην υπάρχει ενα plan B στην επίθεση και η μοναδική μας απειλή να είναι η μπάλα στο post.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε κάτι. Και οι Γάλλοι βάλανε την μπάλα μέσα στο καλάθι. Είδατε όμως πως την έβαζαν; Ο ψηλός τους έπαιρνε 2 και πολλές φορές 3 σκριν. Ο αμυντικός έπρεπε να παλέψει να ξεφύγει απο αυτά τα σκριν και μετά να παίξει άμυνα. Υπήρχε ήδη κούραση επάνω του. Να πάει η μπάλα μέσα; Άντε να πάει και εμείς μαζί τους. Αλλά ας πάει με κυκλοφορία της μπάλας. Ας πονέσει απο κάποια σκριν αυτός που φυλάει το Πρίντεζη για παράδειγμα. Δεν γίνεται απλά με μια πάσα μέσα στο καλάθι και ο αντίπαλος ξεκούραστος να περιμένει. Και όταν πάει μέσα ας κινηθούν οι υπόλοιποι 4 χωρίς την μπάλα. Ας κάνουν κάποια σκριν μεταξύ τους να μετακινήσουν την άμυνα. Δεν γίνεται να μένουν αγάλματα.

Το ωραίο είναι οτι στο δεύτερο δεκάλεπτο κερδίσαμε το μπόνους των βολών απο το τρίτο λεπτό και αντί ΟΝΤΩΣ να πάει η μπάλα μέσα, εμείς καθόμασταν ΟΛΟΙ γύρω- γυρω απο το τρίποντο και πυροβολάγαμε.

Απο εκεί και πέρα προκαλεί αλγεινή εντύπωση αυτό το θέαμα των 2 αγώνων με τις τεχνικές ποινές και τα αντιαθλητικά φάουλ. Απο αγάπη και σεβασμό στην Εθνική και την προσπάθεια της δεν θα γράψουμε με τι ακριβώς μοιάζει αυτή η εικόνα. Πάντως με ομάδα ΟΧΙ.

Ας ελπίσουμε οτι αυτή η ήττα θα αποτελέσει το εφαλτήριο να σηκώσουν κεφάλι στο αυριανό ντέρμπι με την Σλοβένια. Είναι ένα πολυ κρίσιμο παιχνιδι απο πολλές απόψεις. Μπορούμε να το κερδίσουμε αρκεί να είμαστε εγωιστές αλλά οχι εγωκεντρικοί όπως είπε ο Θανάσης Αντετοκούνμπο.

Υ.Γ. Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο είναι απο τους κορυφαίους της ομάδας αυτά τα 2 παιχνιδια. Προφανώς και υστερεί τεχνικά σε σχέση με κάποιους άλλους αλλά στο παρκέ δίνει τα πάντα και αναδεικνύεται σε παίκτη-κλειδί ειδικά στην άμυνα. Το μυστικό δεν είναι άλλο εκτός απο αυτό. ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ που παίζει σε αυτή την ομάδα. ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ που είναι παρών σε μια τέτοια διοργάνωση. Και το δείχνει στο παρκέ με τον καλύτερο τρόπο.

Υ.Γ.2 Το small ball μπορεί να δώσει λύσεις αλλά δεν είναι άμυνα που μπορεί να σε τραβήξει με καλή ομάδα για πολύ ώρα. Το λέμε απο τώρα που η συγκεκριμένη τακτική μας επανέφερε στο ματς με την Γαλλία.

Υ.Γ.3. Η όποια κριτική γίνεται πάντα σε ενα τουρνουά όπως το Ευρωμπάσκετ με βάση το εκάστοτε παιχνίδι. Μακάρι να διορθωθούν τα κακώς κείμενα και να είμαστε οι πρώτοι που θα τα αναφέρουμε.

Υ.Γ.4. Τι να τον κάνουμε τον προπονητή; Έχουμε παίκτες που έλεγε και μια ψυχή.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Η Εθνική ξεκίνησε νικηφόρα την πορεία της στο Ευρωμπάσκετ επικρατώντας της Ισλανδίας. Έτσι όπως εξελίχθηκε ίσως να ήταν και καλό για την Ελλάδα με την έννοια ότι απέδειξε ότι στο Ευρωμπάσκετ δεν υπάρχουν εύκολοι αντίπαλοι και απαιτείτε συγκέντρωση καθόλη την διάρκεια του αγώνα. Και αυτό είναι το ζητούμενο για την Εθνική μας ομάδας.

Η άμυνα και τα νεκρά διαστήματα θα κρίνουν εν πολλοίς την πορεία αυτής της ομάδας.
Όσον αφορά την άμυνα νομίζω ότι το πρόβλημα στο pick and roll παραμένει. Αν οι Ισλανδοί καταφέρνουν να μας βγάζουν φάσεις κυκλοφορώντας την μπάλα δηλαδή η Γαλλία με το Ντε Κολό και η Σλοβενία με τους Ντράγκιτς, Ράντολφ και Ντόντσιτς τι θα μας κάνουν;
Επίσης ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα είναι τα νεκρά διαστήματα.
Η Εθνική προηγήθηκε με 14-32. Από εκείνη την ώρα και μετά είχαμε:

-Ένα σερί 17-1 για τους Ισλανδούς.
-8 λεπτά χωρίς καλάθι
-13 λάθη

Στην επίθεση η απόφαση της τεχνικής ηγεσίας είναι δεδομένη. Τα πάντα θα ξεκινούν ακουμπώντας την μπάλα μέσα. Η μόνη περίπτωση να γίνει κάτι διαφορετικό σε δημιουργία είναι όταν στο παρκέ είναι ο καλύτερος παίκτης της Εθνικής σήμερα μαζί με τον Αντετοκούνμπο, ο Νίκος Παππάς.

Είπα Αντετοκούνμπο και θυμήθηκα όλα αυτά τα ωραία που άκουσε άθελα του ο Θανάσης μετά την ανακοίνωση της απουσίας του Γιάννη. Ότι τον φόρτωσε ο αδέρφος του, και είναι άμπαλος και τι τον θέλουμε αυτόν, και πάρε και αυτόν μαζί στο Μιλγουόκι.
Ελπίζω να είδατε τι τον θέλουμε. Και δεν είναι θέμα Ισλανδίας. Η ενέργεια σε άμυνα και επίθεση, το πάθος που βγάζει στο παρκέ και ο τρόπος που εμψυχώνει από τον πάγκο μπορεί να δοθεί ανεξαρτήτου αντιπάλου.
Από εκεί και πέρα είχαμε πάρα πολλούς υστερούντες παίκτες. Η πιο ανησυχητική παρουσία είναι αυτή του Γιώργου Παπαγιάννη που δεν έδειξε έτοιμος ούτε αγωνιστικά αλλά ούτε και πνευματικά με την… ‘ανόητη’ τεχνική ποινή .

Από εκεί και πέρα είδαμε:
-Τον Κώστα Μίσσα να μοιράζει τον χρόνο συμμετοχής σε όλους τους παίκτες.
-Πολλά small ball με 4αρι τον Αντετοκούνμπο και 5αρι τον Πρίντεζη
-Αλλαγές στα σκριν στην άμυνα. Πολύ πιθανόν να δούμε αυτή την άμυνα στα υποτιθέμενα ντέρμπι μιας και τα hedge-out στην άμυνα των ψηλών δεν μας πάνε με τίποτα.

Τέλος καλό όλα καλά για την Εθνική ομάδα και όπως είπαμε και στο προηγούμενο άρθρο να ζούμε μέρα με την μέρα και βλέπουμε.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Είναι αλήθεια ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια βλέπεις τον κόσμο τόσο σφιγμένο για το τι μπορεί να καταφέρει η Εθνική Ελλάδας σε ένα μεγάλο τουρνουά.

Θες η επιλογή Μίσσα που ξένισε πολλούς ειδικά όταν το προηγούμενο διάστημα είχαν ακουστεί ονόματα σαν του Μπαρτζώκα και του Ιτούδη;

Θες η ιστορία με τον Αντετοκούνμπο που παρουσιάστηκε όπως ο καθένας ήθελε;

Θες την μηδέν βελτίωση σε αγωνιστικά κομμάτια που η Εθνική πονάει ειδικά όταν αυτά έγιναν γνωστά από τα φιλικά του Βελιγραδίου;

Θες για τους τσακωμούς και τις μπουνιές που έγιναν και που έπεσαν αντίστοιχα;

Θες για την εικόνα απάθειας και μη διάθεσης που έδειχναν πολλοί παίκτες στα φιλικά;

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα η Εθνική πηγαίνει στην Φιλανδία και… βλέπουμε. Όσο κυνικό και να ακούγεται πραγματικά το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε και μέρα με την μέρα να βλέπουμε την κατάσταση.

Αν θέλουμε να βάλουμε σε σειρά προτεραιότητας το πιο ανησυχητικό από όλα είναι το αγωνιστικό.

Η Επιλογή Μίσσα ήταν αναγκαστική. Το ξέρουν όλοι αυτό. Δεν είναι ο γκουρού όπως πολλοί θέλουν να παρουσιάσουν. Δεν είναι και ο άσχετος όμως και ο αδαής.  Έχει γνώσεις (όπως πολλοί άλλοι και πιο...ενεργοί θα λέγαμε)και έχει και ένα καλό προπονητικό επιτελείο πίσω του.

Η ιστορία με τον Αντετοκούνμπο αναλύθηκε και εξαντλήθηκε από όλους. Είναι μεγάλη απώλεια χωρίς καμία συζήτηση. Αλλά δεν είναι και δικαιολογία για  επερχόμενη αποτυχία. Η Ελλάδα διαθέτει παίκτες από τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό , την Φενέρ κτλ. Δεν μπορεί όλοι αυτοί να στηριζόντουσαν μόνο στον Γιάννη.  Έχουν εγωισμό. Έχουν πάρει τίτλους και τίτλους και οφείλουν να βγουν μπροστά.  

Οι τσακωμοί, οι καβγάδες και οι μπουνιές μπορούν να συμβούν σε οποιαδήποτε ομάδα. Όποιος έχει μυρίσει λίγο… αποδυτήρια μπορεί να το επιβεβαιώσει. Συμβαίνει παντού και είναι εν μέρει και λογικό. Το πρόβλημα είναι άλλο. Αν τον καβγά του Παππά με τον Μπουρούση η του Παπανικολάου με τον Αγραβάνη στο Βελιγράδι τον έδωσαν στους δημοσιογράφους τα γκαρσόνια έχει καλώς. Αν το έδωσε όμως μέλος της ομάδας υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Γιατί τα αποδυτήρια είναι οικογένεια. Ότι συμβαίνει εκεί, μένει εκεί.

Για την εικόνα απάθειας ορισμένων παικτών δεν μπορείς να πεις πολλά πράγματα και το πώς σκέφτεται ο καθένας. Ναι υπήρξε και σε πολλούς. Αλλά θεωρώ ότι ο εγωισμός τους και το υψηλό επίπεδο είναι το καλύτερο αντίδοτο για όλα αυτά. Πλέον τα φιλικά με τις… υπερδυνάμεις της Ρουμανίας και της Βρετανίας τελείωσαν. Ξεκινάνε οι επίσημες υποχρεώσεις και όλοι πιστεύουμε ότι θα παρουσιαστούν με όρεξη. Ποιος δεν θέλει να προσπαθήσει για μια διάκριση με την φανέλα της χώρας του.

Πάμε όμως τώρα και στο Αγωνιστικό. Δεν χρειάζεται να είσαι επιστήμονας για να καταλάβεις ότι η Ελλάδα στα φιλικά επέδειξε τρία μεγάλα προβλήματα. Στο Ριμπάουντ, στην άμυνα στο pick and roll και στο σουτ.

Τα ριμπάουντ λανθασμένα πολλοί νομίζουν ότι είναι θέμα των ψηλών, άντε και του small forward. ΛΑΘΟΣ. Τα ριμπάουντ είναι δουλειά όλων. Το box-out όπως το λένε οι ειδικοί σήμερα (μπλοκ-άουτ) οι… παλέουρες γίνεται και από τους πέντε παίκτες. Και είναι εν πολλοίς θέμα διάθεσης.

Το σουτ η το έχεις η δεν το έχεις. Γενικά σαν χώρα δεν το έχουμε. Είμαστε καλοί κυρίως στο spot shoot. Δηλαδή στατικοί να υποδεχθεί ένας ελεύθερος την μπάλα και να σουτάρει. Πολλοί και εν μέρει έχουν δίκιο ισχυρίζονται ότι είναι θέμα προπόνησης και ημέρας. Μέχρι στιγμής οι διεθνείς μας τα έχουν σπάσει τα καλάθια.

Η άμυνα του ψηλού στο pick and roll είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα. Παπαγιάννης και Μπουρούσης δεν μπορούν να παίξουν άμυνα σε αυτό το κομμάτι ( Ο Παπαγιάννης και στην ατομική άμυνα δείχνει αδυναμία) με αποτέλεσμα ένα καλό… βύθισμα του αντιπάλου ψηλού στο καλάθι και ένα απλά… καλός playmaker να σμπαραλιάζουν την άμυνα μας. Γιατί αν βάζει ο τίμιος Σερμαντίνι 27 πόντους και μας καρφώνει 6 φορές, αν τύχουμε στην Ισπανία τι να περιμένουμε ότι θα συμβεί με τους Μαρκ και Πάου Γκασόλ  και τους Ουίλι και Χουάντσο Ερνανγκόμεθ. 4 NBAερς δηλαδή.

Στην επίθεση δεν γίνεται η μπάλα να πηγαίνει μόνο στο post. Ναι καλή η σκέψη στο να κοιτάμε τα miss-match αλλά χρειάζεται και ένα plan B. Η Ελλάδα πλην του Θανάση Αντετοκούνμπο  αθλητικά υστερεί. Ο Πρίντεζης πόσες φορές θα βάλει το μυαλό και το ταλέντο του απέναντι στην αθλητικότητα και την εκρηκτικότητα του αντίπαλου ψηλού. Δεν σημαίνει ότι ο άλλος είναι ηλίθιος επειδή είναι εκρηκτικός και αθλητικός. Και ειδικά όταν μια ομάδα διαθέτει 3-4 τέτοιους παίκτες.

Για αυτό το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ζούμε μέρα με την μέρα και να περιμένουμε αισθητά βελτίωση στο αγωνιστικό κομμάτι ώστε να πάμε τουλάχιστον στους ‘8’ και από εκεί και πέρα βλέπουμε.

Μια επίσημη αγαπημένη έχουμε. Την αγαπάμε στα εύκολα και στα δύσκολα. 

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν θα δώσει το παρών στο Ευρωμπάσκετ. Οι λόγοι γνωστοί. Η απώλεια ενός παίκτη σε ένα ομαδικό άθλημα όσο σημαντική και αν είναι ουδέποτε διέλυσε μια ομάδα. Ειδικά την Εθνική Ελλάδος στο μπάσκετ. Εδώ αλλάξαμε προπονητή το 1994 λίγο πριν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και τερματίσαμε 4η.

Εκεί όμως που σηκώνει κανείς τα χεριά ψηλά και λέει στον Θεό η … έστω στον Κιμ που είναι και της μόδας πάτα το κουμπί είναι στις αντιδράσεις του κόσμου για το θέμα αυτό.

Ο Γιάνναρος της Ελλάδας. Ναι αυτός που έκανε παρέλαση με την Ελληνική σημαία στου Ζωγράφου. Ναι αυτός που σήκωσε την Ελληνική σημαία την βραδιά του ντραφτ. Ναι αυτός που γύρισε και απάντησε του Ολαντίπο: Εγώ είμαι Έλληνας όταν ο τελευταίος του είπε ότι έχουν πολλά να κάνουν με την Εθνική Νιγηρίας. Ναι αυτός που διαφημίζει την Ελλάδα στα πέρατα της γης όχι μόνο με τα καρφώματα του αλλά και με την εν γένει συμπεριφορά του. Ναι αυτός που έκανε μέχρι και τον Ομπάμα να αναφερθεί στην ομιλία του στο ίδρυμα Νιάρχος. Αυτός που γύρισε και είπε οτι προτιμάει μετάλλια με την Ελλάδα παρά πρωταθλήματα με τον Μιλγουόκι στο ΝΒΑ.

Αυτός λοιπόν… Ο Γιάνναρος της Ελλάδας, έγινε ο Νιγηριανός. Ο Γιάννης που χρωστάει στην Ελλάδα. Αυτός που γύρισε την πλάτη στο εθνόσημο. Που αδιαφορεί για την Χώρα που τον ανέδειξε και όλα τα σχετικά. Αυτά όλα είναι τα … ευγενικά κοσμητικά. Γιατί υπήρχαν και άλλα από το χρώμα, μέχρι τις αρρώστειες.

Άκου λοιπόν Ελληνάρα μου. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν χρωστάει τίποτα σε μια χώρα που μέχρι πριν τέσσερα χρόνια τον αγνοούσε. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μέχρι πριν 4 χρόνια δεν είχε χαρτιά στα χέρια του. Δεν είχε διαβατήριο, δεν μπορούσε να σπουδάσει, ζούσε σε μια χώρα που για αυτήν απλά… ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ. Περνούσαν μέρες και δεν είχε φαγητό.

Για αυτό Ελληνάρα μου πριν καταδικάσεις ψάξε και μάθε και βούτα στο μυαλό σου για να βγάλεις μια σωστή σκέψη και κρίση. Ένα παιδί 22 χρονών μπροστά στην μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του ΜΕ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ στο γόνατο (γιατι πολύ απλά αν δεν είχε θα έκανε και προπόνηση) δεν θα αγωνιστεί σε μια διοργάνωση ΜΠΑΣΚΕΤ υποσχόμενος να επιστρέψει δριμύτερος στο μέλλον με την φανέλα της χώρας σου.

Και εσύ βγάζεις από μέσα σου όλο το μίσος που έχεις για την διαφορετικότητα ενός ανθρώπου. Βγάζεις την Μιζέρια σου και όλη την εσωστρέφεια σου πάνω σε ένα παιδί 22 χρονών που δέχθηκε αφόρητες πιέσεις από παντού και κυρίως από την ομάδα που θα του λύσει το πρόβλημα της ζωής δια παντός. Βγάζεις το κόμπλεξ και την ζήλια που είδες ενα παιδί απο τα μέρη σου να φτάνει στην κορυφή.

Για να ικανοποιήσεις τα εθνικά σου ψευτο-απωθημένα πίσω από ένα υπολογιστή και την ίδια στιγμή δεν βρίσκεις λόγο να παλέψεις απέναντι σε αυτούς που σου διέλυσαν την ζωή και απλά παρακολουθείς λοβοτομημένος να ασελγούν επάνω σου. Που εξαντλείς όλη την ΕΛΛΑΔΑ που κρύβεις μέσα σου σε ενα θέμα ... δευτερεύον. Γιατί ο αθλητισμός είναι ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ... ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝ ΠΡΑΓΜΑ στην ζωή μας.

Δυστυχώς η μεγάλη απώλεια δεν είναι η απουσία του Αντετοκούνμπο από την Εθνική Ελλάδας που σε κείμενο αύριο θα την αναλύσουμε, αλλά η νοοτροπία που έχει μπολιάσει μέσα μας σαν έθνος. Η μη σωστή κατανομή των πραγματικών προβλημάτων που αναγκάζει πολλούς ανθρώπους να ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι είναι σημαντικοί επεμβαίνοντας πίσω απο ενα υπολογιστή στα πιο ΑΣΧΕΤΑ ΚΑΙ ΑΚΥΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.

Και πριν προλάβει ο κάθε ΒΛΑΚΑΣ να μιλήσει για Λαϊκισμό να του πω ότι είναι άλλο να είσαι ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ και άλλο να είσαι ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ.

Ο Πατριώτης Έλληνας αγαπάει την χώρα του μέχρι εσχάτως. Δίνει το αίμα της για αυτήν αλλά δεν μισεί τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν μισεί τον διπλανό επειδή είναι μαύρος, κίτρινος η μπλε. Βοηθάει τον άλλον που έχει ανάγκη γιατί πολύ απλά αυτό σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Αυτό σημαίνει να είσαι Έλληνας.

Ο Εθνικιστής…. ΠΑΣ ΜΗ ΕΛΛΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΣ εν έτει 2017.

Υ.Γ. Κάποιοι ανέφεραν παίκτες απο άλλες χώρες και την πίστη τους στο Εθνόσημο. Ο Πάρκερ, ο Τζινόμπιλι, ο Γκασόλ, ο Νοβίτσκι αφενός έχουν τιμήσει την πατρίδα τους. Με μια διαφορά. Ούτε αυτοί στα 22 ήλεγχαν την μοίρα τους και αφετέρου ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ εχουν χάσει διοργανώσεις με τις Εθνικές τους ομάδες. Α! Και ο Αντετοκούνμπο στον Εθνικό ύμνο βάζει το χέρι στην καρδιά. Ο Γκασόλ στην Ισπανία κατεβάζει το κεφάλι κάτω εις ένδειξη μη αναγνώρισης οτι ειναι Ισπανός αλλά Καταλανός. Όπως και ο Ρούμπιο, ο Ναβάρο και ο Μαρκ Γκασόλ.

Μιχάλης Σταμουλάκης

Το θέμα του Γιάννη Αντετοκούνμπο ειναι πολύπλοκο και αύριο θα πούμε την γνώμη μας και για να προλάβουμε ηλίθιες δικαιολογίες για το μέλλον της Εθνικής ομάδας στο Ευρωμπάσκετ.

Το ποιος έχει δικιο η όχι σε αυτη την ιστορία θα φανεί στο μέλλον. Απο εμας προδότες και λοιπές μ@λακιες για τον Αντετοκούνμπο δεν πρόκειτε να ακουστούν και να γραφτούν. Ειδικά για ενα παιδί που έχει διαφημίσει την Ελλάδα στα πέρατα της γής και που η Ελλάδα μέχρι πριν 5 χρόνια τον αγνοούσε οπως και χιλιάδες άλλα που γεννήθηκαν εδω.

ΑΛΛΑ εδώ προκύπτουν 2 ερωτήματα απο την μεριά της κάθε πλευράς.

Ερώτημα πρώτο.

Αν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ήξερε τις προθέσεις των Μπακς γιατί δεν βγήκε απο την αρχή να πει οτι λόγω συμβολαίου ενα χρόνο δεν θα μπορέσω να ειμαι στην Εθνική. Ποιος θα τον κατηγορούσε; Ενα παιδί 22 χρονών που μεγάλωσε με τόσες δυσκολίες μπροστά στην μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του, εξασφαλίζοντας και τα δισέγγονα του. Γιατί έπρεπε να γίνει όλο αυτό;

Πάμε και στο ερώτημα δυο.

Η ΕΟΚ ισχυρίζεται οτι ο Αντετοκούνμπο δεν είναι τραυματίας και οτι ολα ειναι ενα παιχνίδι του Μιλγουόκι. Έξυπνα δεν τον πλέκει στην ιστορία προφανώς γιατι δεν θέλει να χαλάσει τις σχέσεις της με τον καλύτερο Έλληνα παίκτη αυτή τη στιγμή. Μόνο που όταν ο ίδιος ο Αντετοκούνμπο λέει οτι πονούσα στις ασκήσεις που μου έβαλαν οι Μπακς να κάνω (τα ανέφερε στο instagram και τα κατέβασε μετά) ουσιαστικά βγάζει ψεύτη τον ίδιο τον παίκτη.

Το ερώτημα είναι το εξής: Αφού οι μαγνητικές του Αντετοκούνμπο είναι καθαρές (όπως τόνισε ο Γ.Γ. Τάκης Τσαγκρώνης στην ΕΡΤ και μάλιστα έχουν ηδη σταλεί στην FIBA) γιατί τόσο καιρό ο Έλληνας άσος των Μπακς ήταν εκτός προπονήσεων; Αφού δεν έχει τίποτα γιατι είχε παίξει μόλις σε ενα φιλικό; Γιατί έμενε εκτός προπονήσεων; Μήπως γιατί όντως υπήρχε κάτι;

Ξαναλέω η ΕΟΚ λέει οτι οι μαγνητικές έδειξαν οτι δεν υπάρχει τίποτα. Γιατί έμενε ο παίκτης που έχεις στηρίξει τα περισσότερα απο τα πλάνα σου εκτός προπονήσεων και αγώνων; Δεν έχει λογική. Η δεν έχει κάτι και τον βάζεις και παίζει ή έχει όντως κάτι και τον αφήνεις εκτός. Αλλά το να είναι καθαρή η μαγνητική και να μένει εκτός προπονήσεων και 5 απο τα 6 φιλικά δεν έχει λογική.

Είπαμε η αλήθεια κάποια στιγμή θα φανεί.. όποια και αν είναι αυτή. Απλά είναι να απορείς με εκατέρωθεν τοποθετήσεις.

Υ.Γ.1 Τεράστιο unfair να μαθαίνουν απο τον τύπο προπονητές , παίκτες και παράγοντες την απουσία ενός παίκτη..

Υ.Γ.2 Ο Αντετοκούνμπο θα πρέπει να καταλάβει οτι δεν είναι ο superman. Έπαιξε σχεδόν 90 ματς με τους Μπακς και απο τον Απρίλιο ειναι events, διαφημίσεις παντού, και προπονήσεις φουλ. Χρειάζεται και λιγο ξεκούραση.

Μιχάλης Σταμουλάκης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ